.. -*- encoding: utf-8 -*-

.. meta::
   :PG.Id: 42212
   :PG.Title: Satyra Sotadica
   :PG.Released: 2013-02-26
   :PG.Rights: Public Domain
   :PG.Producer: Laurent Vogel
   :PG.Producer: Enrico Segre
   :PG.Producer: the Online Distributed Proofreading Team at http://www.pgdp.net
   :DC.Creator: Nicolas Chorier
   :DC.Title: Aloisiæ Sigeæ Toletanæ Satyra Sotadica de arcanis Amoris et Veneris
   :DC.Language: fr
   :DC.Language: la
   :DC.Created: 1885
   :coverpage: images/satyra.jpg

============================================
Satyra Sotadica de arcanis Amoris et Veneris
============================================

.. pgheader::

.. role:: small
   :class: small

.. role:: large
   :class: large

.. role:: itlarge
   :class: large italics

.. role:: larger
   :class: larger

.. role:: x-large
   :class: x-large

.. role:: xx-large
   :class: xx-large

.. role:: small-caps
   :class: small-caps


.. style:: title
   :class: center

.. style:: subtitle
   :class: center


.. |nbs| unicode:: U+00A0  .. non-breaking space
   :trim:

.. |nbs5| replace:: |nbs|\ |nbs|\ |nbs|\ |nbs|\ |nbs|\

.. |...| replace:: .\ |nbs5|\ .\ |nbs5|\ .\ |nbs5|\ 

.. |desunt| replace:: |...|\ |...|\ |...|\ |...|

..

.. doppio frontespizio eliminato, era qui

.. container:: titlepage

   [pg I]

   .. vfill::

   .. class:: center

   | :x-large:`ALOISIÆ SIGEÆ`
   |
   | SATYRA SOTADICA

   .. vfill::

.. container:: verso

   [pg II]

   .. vfill::

   .. class:: center

   | *Hujus editionis*
   |
   | *exemplaria centum impressa sunt*
   |
   | *in charta Hollandica*

   .. vfill::

..

.. container:: frontispiece

   [pg III]

   .. |serps007| image:: images/serps007.png
      :align: middle
      :width: 6em
      :alt: ~~~~~~~~

   .. class:: center

   | :xx-large:`ALOISIÆ SIGEÆ`
   | TOLETANÆ
   | :x-large:`SATYRA SOTADICA`
   | :itlarge:`De arcanis Amoris et Veneris`
   | :small-caps:`Aloisia` Hispanice scripsit
   | Latinitate donavit Joannes :small-caps:`Meursius`.
   | |serps007|
   |
   | Re vera auctore
   | :large:`NICOLAO CHORIER`

   .. vfill::

   .. image:: images/scientia.png
      :align: center
      :width: 25%
      :alt: [[SCIENTIA DUCE]]

   .. vfill::

   .. class:: center

   | :large:`PARISIIS`
   | *Cura et studio* ISIDORI LISEUX, *editoris*
   | Rue Bonaparte, nº 25
   | *Venit apud*
   | THEOPHILUM BELIN, BIBLIOPOLAM
   | Quai Voltaire, nº 29
   | 1885


[pg!IV]

.. clearpage::

.. mainmatter::

[pg V]


.. |frons009| image:: images/frons009.png
   :align: top
   :width: 100%
   :alt:

|frons009| NOTICE
=================


.. |serps009| image:: images/serps009.png
   :align: middle
   :width: 5em
   :alt: ~~~~~~

.. class:: center

| :small:`SUR`
|
| NICOLAS CHORIER
|
| |serps009|
|

.. dropcap:: L
   :image: images/ini009.png
   :lines: 4

L'auteur de l'*Aloisia*, Nicolas
Chorier, né à Vienne (Dauphiné)
en 1612, reçu docteur en droit en
1639, exerçait la profession d'avocat
à la Cour des Aides de sa ville natale. D'un
esprit cultivé, ami passionné des lettres, Latiniste
de premier ordre, il ne consacrait aux
affaires du barreau qu'une assez faible partie
de son temps. Au sortir de l'Académie des Jésuites
et pendant le cours de ses études de droit,
il s'était déjà essayé dans les genres les plus
divers, tant en Français qu'en Latin: sylves, élégies,
odes, épopées, tragédies, tragi-comédies.
La composition de l'*Aloisia*, le premier jet du
moins, car il dut retoucher souvent cette œuvre
[pg VI]
capitale, remonte très probablement à cette
époque. «J'écrivais alors,» nous dit-il dans
ses *Mémoires* [#]_, c'est-à-dire avant d'être avocat,
«des Epîtres, des Discours, la Vie de Pierre de
Villars, évêque de Vienne, une dissertation politique
sur l'Alliance de la France avec l'Empire
Ottoman; l'*Eucharisticon*, l'*Alithium*, et deux
Satires, l'une Ménippée, l'autre Sotadique.»

.. [#] V. la *Curiosité littéraire et bibliographique*, III\ :sup:`e` et IV\ :sup:`e`
   Séries (Paris, Liseux, 1880-83).

En 1640, il publia sous le titre de *Doremation*
son premier livre, un Éloge de quatre
archevêques de Vienne, de la maison de Villars,
bientôt suivi d'un traité moral: *Sentiments de
l'honnête homme* (1641), du *Magistratus causarumque
patroni veri ac perfecti icon absolutissima*
(*Type absolu du magistrat et du véritable et parfait
avocat*), qui était un portrait idéalisé de Pierre
de Boissat, bailli de Vienne (1646), et de la
*Philosophie de l'honnête homme*, autre traité moral,
dédié au chancelier Séguier (1647). Chorier
méditait dès lors sa grande *Histoire du
Dauphiné* et il en rassemblait de toutes parts les
matériaux; il la fit précéder d'un ouvrage plein
d'érudition: les *Recherches du sieur Chorier sur les
Antiquités de la ville de Vienne, métropole des
Allobroges* (1658), qui accrut sa réputation de
[pg VII]
savant. Il était entouré de la considération générale,
ses travaux l'avaient mis en relation avec
presque tous les lettrés de l'époque, son cabinet
d'avocat lui rapportait des émoluments considérables,
lorsque la suppression de la Cour des
Aides de Vienne vint menacer sa fortune. Réduit
aux maigres affaires d'un bailliage, il n'aurait
pu gagner sa vie; il résolut donc de se
transporter à Grenoble avec toute sa famille, et
de s'y créer une nouvelle patrie. C'est à cette
époque même (1659-1660) qu'il fit imprimer,
à quelques exemplaires seulement, pour ses
amis, la première édition de l'*Aloisia*. Le livre
fut imprimé à Lyon [#]_.

.. [#] Sur cette édition originale, ignorée de Brunet et que les
   auteurs du *Supplément* au *Manuel du Libraire* ont mentionnée
   sans en reconnaître l'importance, voir une Notice dans la
   II\ :sup:`e` Série de la *Curiosité littéraire et bibliographique*.

A Grenoble, Chorier ne tarda pas à conquérir
une situation tout au moins équivalente à
celle qu'il venait de quitter. Son *Histoire générale
du Dauphiné*, dont il publia le premier volume en
1661, fut si bien accueillie, que les États, réunis
cette année même, lui votèrent un don de
cinq cents louis, somme qu'il ne reçut pas, à la
vérité, le Parlement ayant refusé de l'ordonnancer,
mais qui n'en témoigne pas moins de la
[pg VIII]
bonne volonté de ses concitoyens à son égard.
En 1666, Du Gué de Bagnols fut nommé intendant
de Lyon; c'était un haut et puissant personnage.
Beau-frère du chancelier Le Tellier [#]_,
oncle de Louvois, père de M\ :sup:`me` de Coulanges,
l'aimable correspondante de M\ :sup:`me` de Sévigné et
l'amie de M\ :sup:`me` de Maintenon, Du Gué avait de
grands appuis à la Cour; il devint l'ami et le
protecteur de Chorier dans des circonstances
fort honorables pour le jurisconsulte Dauphinois.
L'intendant de Lyon avait ordre de poursuivre
dans sa Généralité, composée des quatre
provinces de Lyonnais, Beaujolais, Forez et
Dauphiné, la grande enquête commencée par
toute la France, dès 1661, sur les usurpations
de titres de noblesse; il choisit Chorier pour
remplir l'office de Procureur du Roi près de la
commission qu'il présidait. En cette qualité,
Chorier était chargé de faire les informations,
d'examiner les dossiers et de requérir; un grand
nombre de nobles durent comparaître. L'enquête
ne se termina qu'en 1670, après que les
assises se furent tenues successivement à Grenoble,
à Vienne et à Lyon. Cette recherche des
usurpations de titres nobiliaires était délicate;
[pg IX]
bien des amours-propres se trouvaient froissés
par cette sorte d'inquisition royale; on cherchait
à y échapper par tous les moyens, dont le
plus simple était de corrompre les juges. Guy-Allard,
secrétaire de la commission, et quelques
autres agents inférieurs, en furent ignominieusement
chassés pour s'être laissé séduire et
avoir prêté la main à la falsification de certains
dossiers. Chorier suivit partout le commissaire
et déploya près de lui un zèle et une intégrité
que Du Gué de Bagnols se plut à reconnaître:
telle fut l'origine de leur étroite intimité, de la
protection constante accordée par l'intendant de
Lyon à l'homme qui l'avait le mieux secondé
dans ces longues et difficiles investigations.

.. [#] Le Tellier et Du Gué de Bagnols avaient épousé les
   deux sœurs.

Chorier n'en poursuivait pas moins la composition
des ouvrages qu'il avait entrepris; en 1669
il fit imprimer l'*Histoire de la maison de Sassenage*;
en 1671, l'*État politique du Dauphiné*; en
1672, la seconde partie de l'*Histoire générale du
Dauphiné*; en 1680, la *Vie de Boissat* (en Latin),
qu'il dédia à Du Gué de Bagnols. C'était au même
personnage, mais sans le nommer expressément,
qu'il avait dédié deux ans auparavant (1678)
une seconde édition, plus complète, de l'*Aloisia*.
La première, celle de Lyon, 1660, ne contenait
que six dialogues: *Velitatio*, *Tribadicon*, *Fabrica*,
[pg X]
*Duellum*, *Libidines*, *Veneres*; il en ajouta
un septième, intitulé *Fescennini*, qui affecte de
n'être qu'une suite de fragments, soit que l'auteur
l'ait ainsi voulu, soit que l'imprimeur n'ait
eu en sa possession qu'un manuscrit plein de
lacunes. Chorier n'en a pas moins mis sa
marque à cette édition, tant par sa longue épître:
*Summo viro Aloisia ex Elysiis hortis*, où il parle
beaucoup de lui-même et de son protecteur Du
Gué, que par l'adjonction de deux pièces de
vers Latins dont il a toujours avoué la paternité [#]_.
Par une bizarrerie qu'on ne s'explique
pas bien au premier abord, la scène qui, dans
les six premiers dialogues, est placée à Rome,
se trouve, dans le septième, transportée en
Espagne, et les interlocutrices, Tullia et Octavia,
tout en restant les mêmes, sont devenues Espagnoles,
d'Italiennes qu'elles étaient. Ce changement
est une conséquence de l'attribution que
Chorier avait fait de l'ouvrage à Luisa Sigea,
de Tolède (*Aloisia Hispanice scripsit, Latinitate
donavit Joannes Meursius*), attribution à laquelle
[pg XI]
il ne songeait sans doute aucunement en composant
cette satire Sotadique, et que plus tard il
entreprit de justifier.

.. [#] Sur l'énigmatique Épître: *Summo viro* et les pièces de
   vers Latins: *De laudibus Aloisiæ* et *Tuberonis Genethliacon*,
   dont la dernière renferme de curieuses allusions à un épisode
   de la vie de Chorier, voir dans la III\ :sup:`e` Série de la *Curiosité
   littéraire* _`l'article intitulé:` *Eclaircissements sur le
   «Satyre Sotadique de Nicolas Chorier, connue sous le noms d'Aloysia, de
   Meursius.»*

Chorier mourut en 1692; il laissait manuscrits
une grande quantité d'ouvrages, parmi
lesquels on a imprimé depuis son *Nobiliaire du
Dauphiné* (1697, 4 vol. in-4º); ses *Mémoires*, en
Latin (*Nicolai Chorerii, Viennensis jurisconsulti,
Adversariorum de Vita et rebus suis libri III*)
dont le texte a paru dans le *Bulletin de la Société
de statistique du département de l'Isère* (1844); sa
*Vie d'Artus Prunier de Saint-André* (Paris, Alph.
Picard, 1880, in-8º).

En réimprimant l'*Aloisia*, on s'est proposé de
donner de ce chef-d'œuvre le texte le plus soigné
qui ait paru jusqu'ici. La première édition
faite par Chorier en 1660 est elle-même très
fautive: encore les éditeurs du :small-caps:`XVIII`\ :sup:`e` siècle ne
l'ont-ils pas connue, et n'ont-ils pas pu profiter
de l'*Errata* où Chorier avait corrigé bon nombre
de fautes d'impression. Ils ont altéré beaucoup
d'endroits, qu'ils comprenaient mal, et au Latin
de Chorier substitué le leur; une ponctuation
défectueuse, le manque de guillemets, etc.,
rendent, de plus, ces diverses éditions d'une
lecture assez malaisée. Les amateurs seront
heureux d'avoir enfin de ce livre de chevet un
[pg XII]
texte correct, clarifié, et d'une belle exécution
typographique. Ils y trouveront l'œuvre tout
entière, telle que l'auteur l'a donnée lui-même,
c'est-à-dire les six dialogues de l'édition originale,
complétés par le septième de l'édition de 1678,
et les trois pièces qui l'accompagnaient: l'épître
*Summo viro* et les deux petits poèmes Latins,
*De Laudibus Aloisiæ* et *Tuberonis Genethliacon*.
Quant aux autres morceaux de prose ou de vers,
insérés généralement à la suite de l'*Aloisia* dans
les éditions modernes: le *Fututor effœtus*, la
*Formica* de Giovanni della Casa, les *Diversorum
veterum Poetarum in Priapum lusus*, les Lettres
d'Antoine à Soranus et de Soranus à Antoine
sur les dérèglements de Cléopâtre, le Discours
d'Héliogabale aux courtisanes Romaines, les
fragments de Sénèque, de Procope et d'Arnobe,
ils sont entièrement étrangers à Chorier et nous
n'avions pas à en tenir compte [#]_.


.. [#] De très médiocres imitations Françaises de l'*Aloisia*
   ont été faites sous divers titres dès la fin du :small-caps:`XVII`\ :sup:`e` siècle, et
   fréquemment réimprimées depuis; il n'en existe qu'une
   seule _`bonne traduction:` *les Dialogues de Luisa Sigea, ou
   Satire Sotadique de Nicolas Chorier* (Paris, Liseux, 1881,
   édition mixte, 4 vol. petit in-18), et *les Dialogues de Luisa
   Sigea sur les arcanes de l'Amour et de Vénus* (texte
   Latin et traduction complète, Paris, Liseux, 1882, 4 vol.
   in-8º, imprimés à cent exemplaires).

..

   Paris, Mars 1885.

.. footnotes:: Notes

.. clearpage::

[pg XIII]

.. vfill::

.. class:: center

| :xx-large:`ALOISIÆ SIGEÆ`
|
| TOLETANÆ
|
| :large:`SATYRA SOTADICA`
|
| :small:`DE`
|
| ARCANIS AMORIS
| ET VENERIS

.. |serps017| image:: images/serps017.png
   :align: middle
   :width: 3em
   :alt: ~~~~~~

.. vfill::

.. class:: center

|serps017|

.. vfill::

.. class:: center

| :small-caps:`Aloisia` *Hispanice scripsit*
|
| *Latinitate donavit* :small-caps:`Ioannes`
|
| :small-caps:`MEVRSIVS`
|
| :small:`V. C.`

.. vfill::

[pg!XIV]

.. clearpage::

[pg XV]


.. |frons019| image:: images/frons009.png
   :align: top
   :width: 100%
   :alt:

|frons019| MONITUM LECTORI
==========================

.. class:: center

——————

.. dropcap:: V
   :image: images/ini019.png
   :lines: 4

Vivebat ante annos centum et triginta
Aloisia Sigea, Hispana, Toleti nata. Ingenio,
eruditione, forma præstitit, et omnibus
virtutum dotibus quæ laudari solent
plurimum et ingenuas maxime decent,
excelluit. Sed non in abjecta et stupida animi demissione,
non in sordida rei familiaris cura, non in vili nugarum
studio virtutem sibi positam habebat: liberalibus navare
operam disciplinis, scriptis æternam sibi parere famam,
ad summam sapientiam niti, non ad summas contendere
opes, id demum optimum putabat et prædicabat; quod
tamen pleræque fœminæ omnes per ignaviam negligunt,
homines multi per socordiam stultam et furentem contemnunt.
Quamobrem veri amans, libere malas insectabatur;
quæ sentiret, ultro faciebat palam, et velut quandam
morum e curuli sella Censuram exercebat, quam
suspicerent omnes, et cujus ob os ora obverterent
sua. Se imprimis nobilium mulierum flagitiosis fœdisque
voluptatibus infensam ostendebat, et quo, injecto saltem
pudore, ad meliorem revocaret frugem nihil non agebat.
Pati non poterat, ut dicebat, specie prælucentes, nobilitate
commendabiles, brevis gaudii aut spe aut _`gustu`
[pg XVI]
velut emotas mente, in ludibria ipsas se vertere. Addebat,
ut Virtuti honestum et gloriosum est nudam sisti ob
oculos mortalium, sic Vitiis esse ignominiosum. Quæ
meretricie viverent, ideo voluit e fornicibus suis in
quibus latebant in scenam humanæ vitæ nudas educere,
quæ essent documento impune non peccari, mulieres
quasdam superbi nominis et oris, et alto cretas sanguine.
Nam quas Tulliam, Octaviam, Semproniam, Victoriam
vocat, eæ fuerunt Ducum, Marchionum, Comitum aut
uxores aut natæ. Nihil de his enarrat quod vere factum
non sit, et ut erat a mendacio et ab omni dissimulationis
specie alienissima, liberiori omnia sermone executa
est, qui solus conveniebat. Satyram Sotadicam inscripsit
opus, quod Colloquiis septem complexa est, ac Eleonoræ
Marguaridæ Roderici marchionis uxori, sodali suæ, dedicavit,
qua jubente susceperat, qua urgente, ut in quadam
epistola ad illam data, loquitur, intra mensem absolverat.
De Sotade nihil est quod dicam; rerum amatoriarum
scriptorem fuisse liberrimum fugit neminem. Sed fœminam
ad scribendum his de rebus animum appulisse, non
mirum videri debet: nam Elephantis puella, et aliæ
quædam, hoc fuere scriptionis genere celebres. Præterea
aptiores sunt fœminæ his rebus depingendis, si quæ sint
cordatæ et non fatuæ procacitatis; siquidem libidinum
ipsæ sunt campus in quo nascuntur omnes, in quo vigent,
et, ut verbo dicam, in quo oriuntur et occidunt
gaudia illecebrosa, et amœniores joci. Forte nec tam
dura fuit ut ullo nollet voluptatis sensu emollire sibi
mentem ad carpenda vitæ dulcia, et pars etiam puto fabularum
ipsa suarum fuit non pœnitenda. Hispanice
scripsit; vir doctus Joannes Meursius, Lugdunensis apud
Batavos Academicæ lumen clarissimum, adolescens, et
vix ex ephebo egressus, Latinitate donavit; etiam de suo
adjecit quædam quæ Aloisiæ vix persuaserim mihi
[pg XVII]
venisse in mentem. Sed periit liber Aloisiæ; manuscripta
Meursii hæc tantum lucubratio, aut si mavis commentatio,
pervenit ad me: nihil ausim pro certo affirmare.
Quicquid id est, non infelicis ingenii, non proletariæ
eruditionis partus sunt hæc Colloquia, quæ nec fastidium
legenti creent, nec stomachum vere Sapienti moveant.
Quinque priora, quæ faustis avibus in manus nostras
delata sunt, luci damus, quibus utique carere huic ætati
bonis litteris amicæ turpe esset, et studiosis arduæ sapientiæ
durum. Duo, quæ supersunt, hæc aiunt longe,
et arte et procacitate ingeniosa, antecellere. Sextum figuras
objicit ob oculos, non tantum describit. Septimum
fabellis et narratiunculis, quæ ad hanc rem pertinent,
mirabiliter recreat, et hoc velut cibo Attico sale condito
pascit animos, cujus nulla unquam capit satietas. Et propediem
juris publici fient meo itidem munere. Nam invideri
tam salsa, tam lepida, tam etiam utilia bene vivendi
præcepta, quis ægre molesteque non ferat saxeus et veternosus?
Bonos utique mores Orator laudet Tullius;
Philosophus doceat Plato: melius sane suadebunt Publius
Syrus, Laberiusque Mimi. Ferit mentem et movet
qui miscet utile dulci: a qua plerumque aberrat laude
verbosus Orator, strigosus Philosophus. Medicamentis
vires addit dum horrorem et odium adimit, qui in bellaria
format solers Medicus: hæc Aloisiæ fuit cogitatio, et
omne sibi punctum videbatur tulisse, quæ tam ingeniose,
tam facete utile dulci miscuisset. Vale.

.. vspace:: 4

.. |cul021| image:: images/cul021.png
   :align: middle
   :width: 8em
   :alt: ~~~~~~

.. class:: center

|cul021|

.. vfill::

[pg XVIII]


.. |frons022| image:: images/frons022.png
   :align: top
   :width: 100%
   :alt:

|frons022| :small-caps:`De Aloisia Sigæa Toletana`
===================================================

.. class:: center----------------------

| :x-large:`JOANNIS VASÆI`
|
| *Hisp. Chron. Cap. 9.*
|
| :xx-large:`TESTIMONIUM`

----------

Ut omnes alias Latinis litteris tinctas silentio præteream,
dabit Hispania Aloisiam Sigæam Toletanam, sed
in aula Lusitana per multos jam annos educatam:
quinque linguarum adeo peritam, ut non immerito Paulus
tertius, Pontifex Maximus, litteras illius ad se scriptas
Latine, Græce, Hebraice, Syriace, atque Arabice laudibus
sit prosecutus, admiratus tam multiplicem ingenii
fructum, et donum tam multiplicis linguarum scientiæ,
in viris quoque rarum, nedum in fœminis: sic enim
sonant verba Diplomatis. Debetur hæc laus optimo patri,
et viro doctissimo Didaco Sigæo. Nec in ea solum hanc
operam posuit, sed alteram quoque filiam Angelam,
Græce, Latineque, pro ætate et sexu non mediocriter
eruditam, tam exacta Musices scientia curavit perdocendam,
ut vel cum præstantissimis hujus artis professoribus
contendere posse putem.

.. vspace:: 2

.. |serps022| image:: images/serps022.png
   :align: middle
   :width: 4em
   :alt: ~~~~~~

.. class:: center

|serps022|

.. vfill::

[pg XIX]


.. |frons023| image:: images/frons023.png
   :align: top
   :width: 100%
   :alt:

|frons023| :xx-large:`SUMMO VIRO`
=================================

.. class:: center

| :larger:`ALOISIA`
|
| EX ELYSIIS HORTIS
|
| :larger:`S. D.`

------

.. dropcap:: V
   :image: images/ini023.png
   :lines: 4

Vernant et florent, :small-caps:`VIR SUMME`, per anni
tempestates omnes, Elysiis in campis
amœni et ridentes horti: parens felicis et
uberis soli æquor adeo hortus unus est
nitens et suaveolens. Non noti mortalibus
generis flores, rosæ et herbæ spirant ambrosios odores,
qui beatis Manibus tenui pro anima sunt. Læta
semper cœli facies, lætus sol, puri lucis ignes: non concreta
nimbis dies, non cœno lux oblita. Qualis ipse sibi
sol in se est, talis est semper et nobis, nitidus et coruscans:
cum radiis continuo depluit fluxu e supero orbe
delicias et festivos jocos. Patulæ in lucis arbores, quas
vester non insevit, non vidit Vertumnus, non longo salutant
intervallo sidera, et æstus temperant. Nectare
[pg XX]
fontes scatent, et aerio fluunt melle rivi. Voluptates, sed
veræ, sed honestæ, et veræ quia honestæ, aera hunc nostrum
percursant innumerabiles, ut vestrum illum tenebricosum
leves atomi, rerum cæca principia. His in plagis
nulla a furentis libidine fortunæ pendet felicitas, qui felicitatis
apex est arduus veræ et constantis. His vero in
locis centum jam abhinc annos lætam et fortunatam
læta et beata agito vitam. Undique et undequaque delectant
et juvant omnia. Sane ultra nihil esse putabam,
quod irrequietæ vellem mentis correpta, ut olim fiebat,
vertigine concupiscere. Attamen erat. Miraberis, :small-caps:`VIR
MAGNE`: tot inter gaudia Satyram Sotadicam tibi meam
placuisse, et id mihi gaudium fuit longe maximum, et
omnium cumulus. Esse acceptam tanto viro mihi gratulor
et triumpho. Illum ingenii mei partum fovisti in sinu
nudum et ægrum: paterno complectens tutatus es
amore, quem videbar abjecisse et abdicasse.

Confabulabamur ego, et animæ magnæ, Lucilius,
Varro, Horatius, Ovidius, Persius, Juvenalis, Sulpicia,
Petronius, Boccacius, Petrus Aretinus, Bernius, Rabelesius,
Rapinus, Barclajus et Boccalinus, sub umbrosa
ulmo. Nam vobis cibus sunt, quo enutriuntur corpora
vestra, mortalibus far et vinum; nobis vero collocutiones
immortalibus mutuæ, quibus pascimur, dapes
et cupediæ. Maia gnatum videmus cito advolare ad nos
cursu. Lectum animas venerat quibus altera, his diebus,
fato corpora debebantur. Ut prope factus est, et oculos
et vocem ad me convertit: «Euge, Aloisia,» inquit,
«euge.—Atenim hanc evocas ad superas auras,» interpellat
commotior Petronius, «quæ nudiustertius huc
demissa non ita longe distat a vita? Me præteris qui
mille ante annos exulo? O fatui injuriam fati!—Ego
vero,» ait Horatius, «eruditæ et ingeniosæ meæ
nugæ adblandiri solitæ erant maximo, qui unquam
[pg XXI]
fuit, rerum moderatori: et audio in Celtico solo imperare
alterum Augustum. Redde me, Mercuri, Principi
meo, redde Horatium Deo suo.—Nam,» adjicit
Lucilius, «magna desunt ingenia magni Principis laudi.—Tu,»
ait Persius, «secuisti, Lucili, et Mutios et
Lupos, et Urbem totam. Tu vafer omne tangebas,
Flacce, vitium ridenti amico, et dimissus circum præcordia
ludebas. Ut ringeres, Lucili, ut obgannires,
Horati! In illa Celtarum Roma scripturiunt omnes:
unus aut alter scribit. Cantillant balba de nare rancidulum
quid: unus aut alter heroice canit Heroi. Fugient,
si velis, hi Lemures. Restituetur Musis suus honos, si
nobis vita.—Sed et sexus mei,» subdit Sulpicia,
«illecebrosa amat decora; et sexui meo decus fui, et
sum. Juvenem non fallit Heroa in ingenio pulchræ
puellæ multo majorem elucere pulchritudinis partem.
Placebo, laudabit, si viderit decimam Musam. Et, si
laudaverit, provocabo ad cantum novem sorores.
Raucæ silebunt fulgentis aulæ cornices, et garrulæ
picæ.—In pravos ætatis meæ mores,» inquit Varro,
«Satyricam commovi bilem. Menippæum strinxi stylum,
doctissimus Romanorum. Nullius peperci vitiis, sed
nullius animum læsi: arte temperavi industria acerbam
medicinam, sed salubrem. O si!...»

Plura volentem interrupit succensens Aretinus:—«Dum
essem in humanis,» ait, «audiebam Flagellum
Principum. Timuere Aretinum, _`qui Jovem non timebant.`\—Apage,
lavernio,» refert Bernius, «qui indoctis
tuis et insulsis scurrilitatibus non tam notasti mores,
quam corrupisti; qui, si scarabæi non nascerentur, nequidem
natus esses. Ego vero Procerum ulcera acri
tabo fluentia lavi aceto, sed roseo, sed odoro. Perfricui
sale, sed Attico. Medicinam feci sanus. O si!...—Enimvero
in nugis et tu et ille,» infit Boccalinus,
[pg XXII]
fuistis toti. Reges mihi et regna solerti ludus fuerunt
ludenti, ut solent esse fortunæ. Per me saltarunt
libere, cachinnos edidere altos et sonoros, et tetricum
posuere supercilium Politicæ artes, et, ut loqui solebas,
Persi, ærumnosi Solones. Effusi sunt et ipsi in
cachinnos sonantes.—Cui non lecta Satyra Menippæa
mea?» reponit Rapinus. «Cui non placuit? Malæ causæ
dum personam detraho, qua superbiebat, bonæ opi
fui. Novum instruxit Minerva mea armamentarium
pugnanti Marti Gallico. Ex hoc sumpsit tela, quibus
perduellium prosterneret animos, ut pectora et urbes
aliis perfringebat fulminans Heros.»

—«Atenim quid vobis vultis, cari Manes?» infit
Mercurius indignans. «Exspectatis compescam ego
motus hos insanos delinificæ virgæ minis? Nam evocat
Jupiter Alexandrum Macedonem et _`Machiavellum
Florentinum`, nescio quid magni parans. Omnia scilicet
in terris improba et felici ille temeritate, dolis hic
malis et cæcis artibus susque deque miscebunt, furentes
una et fallentes. Non eo sunt in statu res humanæ,
cui pro merito debeatur Horatius aut Varro. Toti
sunt qui laudantur in gerris; toti in fabulis qui ingeniosi
audiunt, et ipsi Æsopicæ fabulæ loquentium et
disserentium bestiarum. Qui lucubrationum laude
prædicantur, striges sunt. Florere jactitant per se ambitiosi
ingenuas disciplinas; marcescunt excisæ. Se
tamen amant homines nihili, invicem se mirantur:
muli mulos alternis scabunt. Videntur sibi esse
belli (loqui sic solebas, Varro), festivi, saperdæ, cum
sint Κάπροι. Iniqui judices, nihil habent in pretio
præter somnia sua nullius pretii. Tibi tamen, Aloisia,
nulla irascitur in terris livoris malignitas. Satyræ
Sotadicæ qui plausus negant, blando favent murmure.
Eruditi osculantur, boni gaudent, quod demum
[pg XXIII]
inveneris viam floribus consitam, qua iretur ad virtutem.
Nam mira opifex libero sermone bonos optime condoces
mores, et malis suades exemplis; obliqua ad
honestatem ducis via ingenuo delinitas ludo mentes.
_`Non ocius` alii recta irent. Compendiaria hæc est.—Id
mihi quidem, cum animum ad scribendum appuli,»
respondeo, «fuit, Mercuri, propositum. Produxi ab intimis
Amoris et Veneris arcanis, quos libido fervens
infundit furores insanientibus malis. Palam feci quæ
fieri solent stulta et fœda, hoc ut spectaculo a faciendo
deterrerem quibus honor curæ esset, pudorem libidinosis
injicerem, odium libidinum incuterem. Non
sum, ut alii bene multi, excogitando assecuta quæ contaminatos
et temulentos fieri possent inter amantes.
Quæ vere facta nossem, scripto mandavi. Quasi per
pompam traduxi spurca ludibria. Ope mea, forti et
fideli, de scelerata Venere _`triumphanti virtuti` ferculum
id fuit opimum. Nam proba fuit vita et pudici mihi
mores. Scis, Mercuri.»

—«Scio,» respondet.—«Et nos omnes pariter
scimus,» succinunt stridulo tinnitu circumvolitantes
Manes.—«Nec, per hanc barbam meam! me fallit.»
Dicens, barbam longam, hircinam Aretinus læva mulcebat.
«Egregiis famam compararas tibi studiis incredibilis
honestatis. Lusitanorum Regi præstans de te erat
opinio, adeoque Italiæ toti, et terrarum capiti Romæ.
Audieram de tuis Colloquiis.» Tacere jussit Mercurius:—«Noli,»
inquit, «laudare virginem, leno!
Operam non dabas instituendis bonis moribus: opus
difficile, nec tuum. Probrosas scurrilium facetiarum
ineptias venditabas Osco sermone. Ingeniose desipiebas
balatro amens. Meliores habet Aloisia laudatores.
Nam tuis habent in Colloquiis, Aloisia, Italæ et Gallicæ
Musæ, quos non habent in suis cum Apolline,
[pg XXIV]
meros Nectaris succos. Te eruditi et ingeniosi trans et
cis Alpes suam volunt, amant et colunt:

   | »Te legit omnis ibi juvenisque, senexque, puerque.

»Verum tibi sit unus pro omnibus. Procum habes, cujus
sit amor vel præstantissimæ virtuti pro præstantissima
laude. Placet sibi in tuis scriptis ut in dulcissima
voluptate. Excellit ingenio, excellit et dignitate. Sinceriorem
certe non viderunt Celticæ stellæ. Splendidis
cumulatiorem dotibus non habet Sequana fluviorum
princeps.—Erat mihi patronus in aula Domitiani,»
reponit Sulpicia, «Plinius Secundus, vir in
ætate corruptissima integerrimus, cum canerem:

   | »Dic mihi, Calliope, quidnam pater ille Deorum
   | »Cogitat? An terras et patria sæcula mutat?
   | »Quasque dedit quondam morientibus eripit artes?

»Indignationem meam autoritate armavit sua vir sanctus.
Illo ducente invenit delitescentem, cum Caleno
meo, me gloria, sub injustitia et inclementia vecordis
sæculi. Et obstetricatus est Valerius Martialis nascenti
famæ.—Solus nemo unquam aperuit sibi,» infit
Ovidius, «honoris difficilem aditum. Facilius multo
est et proclivius laudem promereri, et laude dignum
videri, quam laudari. Me Fabius Maximus,

   | »... Romanæ gloria prima togæ,

»Augusto familiaris, habuit familiarem. Maximo commendante,
non ausus est perstrepere raucus livor.
Sidera nosse et syrtes, et navigationis callere artem,
[pg XXV]
id haudquaquam navigantibus satis est, ni adspiraverit
velis favens aura. Ita nec pergentibus ad gloriam bonæ
sufficiant artes, non ingenium, non eruditio, ni etiam
opportuno impulerit flatu cymbam favens aura.—Fateor,»
aio ego, «parum mihi meriti, at famæ multum
fuit. Gratiæ multum fuit apud optimum quemque.
Nascenti nimirum risit stella tua, Mercuri. Si placui et
vigui, tuum est. Sed amabo, perge dicere, care Mercuri,
de illo nominis mei patrono, et commentationum
tutore.»

_`—«Pergam,»` reponit, «et suave erit. Vis primum
dicam de fortunæ bonis? Natus est clara et nobili
stirpe in magnis opibus, et Leucotetiæ, quæ mater
urbium, ut loquitur Ammianus. Vis de animi bonis?
Suæ solus genti sit ipse satis ornamenti, vel deessent
cætera ornamenta omnia quæ abundant. Nam, ab
ineunte ætate, liberalibus singularem dedit operam
disciplinis, acie pollens ingenii et proba solertia. Buleutis
Celticis adscitus adolescens, civium salute, honore
et fortunis habuit nihil antiquius. Nullus gratiæ in
judiciis apud illum locus, nullus odio, nullus sævienti
iræ. Sunt qui alteri non gauderent bene fecisse, nisi
se scirent alteri male fecisse. Scopus est illis male
facere, et interdum ad scopum via bene facere. Qualem
optaret sibi æterni numinis mentem, talis illi
mens erga reliquos homines. Sic aliis Deus erat hominibus
homo, ut bene multi his constituti in dignitatibus,
aut prædæ aut sanguinis avidi, videntur lupi,
prostituta ad infamiam fama. Ad sublimiores promotus
honorum gradus, animum non mutavit. Nunc adsidet
Buleuta Regi, Regum Celtico Jovi. Igitur, difficillimis
admotus negotiis, visus est major. Gloriosum est quam
plurimis honorum luce fulgentibus, non omnino negotiis
esse impares: huic, invenisse nulla quæ ingenio
[pg XXVI]
usu rerum confirmato et politicæ dexteritati paria
essent.

»Patrono huic tuo, Aloisia, in proclivi expedita et
aperta sunt, quæ aliis plerisque in arduo, obscura et
impedita, pecudibus superbis. Descenditur illi ad res
difficiliores genii præstantia, ut aliis, nitenti gressu,
adscendendum opacitate ingenii. Nec supercilio terrorem
incutit adeuntibus, nec inani insultat fastu trepidis.
Vere homo, hominibus se præstat humanum. Nam
qui, præter se, nihil amant, nihil æstimant, belluas
dixeris, non homines. Oblitus humanitatem jam bellua
est, quandoquidem hominem exuit. Non vultus,
sed mores faciunt hominem. Credulos et fidentes
non ludit verborum præstigiis, non conjicit adulans in
errorem. Pereant, pereant fraudum improbi artifices!
Osculis petunt, quos et insidiis petunt. Amplectuntur,
laudant, quibus perniciem moliuntur. Mens huic viro,
ut frons, aperta. Suis de rebus nihil vult latere securus
et constans, præter benefacta. Ostendit se factis, non
verbis ostentat, inanique simulatione. At enim optantem
et allaborantem suis finxere manibus Virtutes et
Musæ. Instillarunt affectus, quos non puderet Virtutes
et Musas suos fateri et agnoscere. Subcisivas non corrupit
horas turpi otio. Sane quæ libidinibus et nugis pars
vitæ datur, de vita expungitur; vitæ perit. Accersit ad
se amicas Musas. Conveniunt: læta et beata cum iis
ducit commercia. Hoc cœlos et terras auspicio peragrat,
philosophico pernix volatu. Omnia ætatum et
temporum indefessus pervolat animo intervalla, historiæ
fido ductu. Sic hac in nostra natus, per omnes unus
vivit ætates: sic quos oculis non vidit, celebres laude
heroas habet in familiarium numero. Miscet et cantus
cum Pegasidibus puellis. Lepida erudito ore fundit
carmina, respondent alternis Musæ. Nugæ etiam illi,
[pg XXVII]
nec nugæ sunt. Boni igitur omnes amant, cui nihil
nisi boni et honesti cordi est. Colunt et prædicant uno
consensu, uno concentu Leucotetii, Unelli, Ergosiavi,
et Alpini Ariobriges. Humaniorem hactenus non viderant,
nec commodis suis opportuniorem. Hunc ad
se missum esse virum, quem a vera honoris via nulla
averterit unquam lucri fames, nulla pravi affectus insania,
gaudent, sed puro, sed sincero gaudio.

»Gratuleris et tibi, Aule Persi: obvolvisti ipse te
cæca nocte: videri nolebas. Altam versibus et versuum
sensibus superfudisti caliginem. Nolebas intelligi,
forte et tu non intelligebas. Non fecerunt venientem
at te nox et caligo, ut exerraret. Venit: discussit
noctem et caliginem. Te proxime videt. Perspectum id
omne habet, ut tute loqueris,

   | »Quod latet arcana non enarrabile fibra.

»Eripuit tibi te neganti conspectum. Latebas intra te,
ne te curiosa et erudita inveniret sagacitas. Eras ipse
involucrum tibi. Quis vero fuit furor ille tuus?—Nulla,»
exclamo ego, «deleat unquam Mæcenatis mei memoriam
oblivio! Supremus sit illi dies qui soli erit et
cœlis!—Vivat tanti viri nomen,» subjicit Persius,
«in ea luce quam fugi! Effundat id in caput suos omnes
gloria immortalis radios! Obsolescat nunquam celsæ
virtutis honos! Favet virtuti: faveant et illi virtutes!
referant laudantes et plaudentes gratias quas habent!»
Subridet Mercurius et caduceum movet.—«Audite, pii
Manes,» inquit. «Diuturnior est vita quæ suis cuique
venit a benefactis: nam et verior est. Non ita diuturna
quæ venit a parentibus. Jupiter rerum arbiter, cujus

   | »Pondus adest verbis, et vocem fata sequuntur,

»duris hanc statuit Parcarum legibus legem: corpora
[pg XXVIII]
quidem dedant neci; gloriam et laudem letho eximant.
Instabili non subest rerum mutationi virtus, nec virtutis
merces.»

Cum diceret, perculit aures dissipatus longe rumor, et
confusæ convenientium voces. «Ecce, ecce,» pergit
dicere Mercurius, «venit ad vos humanitate clarus in
Musas, ortu clarissimus, Furbinus Oppedius. Eruditionem,
florens dum manebat vita, maximum duxit
esse mortalium bonum Oppedius. Principem debet
inter vos locum tenere. Ingenuis favit disciplinis, ex
animo favit, apud leves et turbidos Salyes togæ princeps.
Sed enim et acceptissima fuisti Oppedio, Aloisia.»
Audiit ille:—«Libros bono numero collegi,» reponit.
«Et in tuis, Aloisia, scriptis magna cum voluptate
conquiescebam. Eruditos, quotquot voluere, in clientelam
et fidem meam suscepi: suscipite et vos, pii Manes,
in fidem vestram me. Sed te, Aloisia, commendarat
mihi tum adprobantis testimonium famæ, quum hominum
ingeniosorum et doctorum de te judicium. Eras
mihi amœnum et florens diverticulum a politicis curis.—Raros
esse,» respondeo, «altero sub cœlo, Barclajus
et Boccalinus conqueruntur, qui sui putent esse
pensi in lucentibus dignitatum positi gradibus, litteris
et litteratis fera subigere invidiæ odia. Lætor igitur
vehementer, nove hospes, meum tibi quicquam dulce
et gratum tanto viro fuisse.»

—«Et jure conquerimur,» refert Barclajus. «Enimvero
mihi multa intercedebat cum Peyreskio amoris
necessitudo. Meis delectabatur commentationibus et
moribus. At plurimum Argenidis oblectabatur historia.
Commendavi regiam virginem longe commendatissimo
in litterarum Republica viro. Edit ille in lucem,
vult vivere nobilem ingenii mei partum. Vide temporum
iniquitatem, summe Furbine; hominum malignam
[pg XXIX]
vide stoliditatem. Non placuit varicosis Magnatum ingeniis
liberalis Argenidis forma: non placebat stola
Romana. Non amarunt in Latio natam pulchritudinem.
Bibliopola magno, quod sumptus quos fecerat in ornanda
et comenda, nullus inveniretur emptor qui
refunderet, succensebat pudore offusæ. Piper et thus
minabatur. Erat Argenis toga cordyllis et pænula olivis
futura, ni Marcassi opem obtestaretur, non magni
viri, non ingenio sublimis, non doctrina locupletis.
Commendavit litteratorum plebi plebeius, nec nobilis
scriptor. Rem ridiculam! Principibus viris placuit
Argenis, postquam ineptis et fatuis placuisset. Quos
graves putant et summos esse viros, interdum noxæ
sunt viles et stulti. Si nudos, detracta opinionis larva,
contempleris, homines non credes; aut nihili homines
credes.»

—«Melius tecum, Aloisia,» inquit Oppedius, «fatui
actum benevolentia fati. Nam inepti et ignavi illaudatam
reliquerunt: magnæ et excellentes mentes laudarunt,
foverunt. Sunt immo qui ex animo amant, et
tamen obloquuntur. Secum ipse laudat Tubero: vafer,
vappa, in perniciem famæ suæ et bonorum ingeniosus,
qui et fruitur Dis iratis, Tubero. Coram et palam
illaudatam temnit. Bene sensit et male dicit, simulator
improbus. Sed non tulit impune.—Feriit indignans
æther sacro fulgure vanum et perfidiosum caput,» inquit
Mercurius. «Ignominia merserunt nequam nebulonem
ulciscentes Musæ. Adfui nascenti Tuberoni,»
adjicit, «cum Laverna et Cotytto; et cum pœnas dedit,
adfui exsultabundus: colaphos ipse impegi.—Magni
sane viri, sublimes animæ,» refert Oppedius, «ut viderunt,
laudibus cumularunt: deperiere.—Jure fit,»
reponit Mercurius, «ut qui auro, non meritis, emerunt
dignitates, id solum plurimi faciant quod auro venit,
[pg XXX]
non quod ingenio. Ne quidem, paucos si exceperis
magno e numero, primora labra Pegaseio latici admoverunt.
Igitur probro sibi verti putant, quæ laudes conferuntur
in litteratos. Velles amarent Parnassum, e
cujus vident arce cudi tela, quibus petantur ut feræ bestiæ?»

—«Erant in Neapolitano Prætorio, meo tempore,»
reponit Boccacius, «tres excetræ: Romulus, Elpinus,
Valens, vaferrimi conflandis fraudibus et calumniis
triumviri. Romulus cohortem duxerat, lepusculo timidior,
cerva fugacior. Elpinus sacerdotem induerat:
pessimum nebulonem non exuerat. At Valens, ætate
provectior, in re augenda per fas et nefas totus erat.
Astutam vapido sub pectore servabat vulpeculam; dulce
de labris loquebatur, corde vivebat noxio. Accidit, volentibus
Diis, calumniatorem insurgere in me nescio
quem de lutulenta plebecula, egenum, mente captum,
effrontem, Satyrum. Me insimulat criminis, me rerum
repetundarum, Mercuri! me peculatus, o Musæ! me!
Indignabantur boni, gratulabantur sibi tres hi laverniones.
Exsultabant prurienti amentia. Celebritatem
nominis sperabant sibi, qualem qui Ephesinum Dianæ
templum subjectis flammis corrupit, qualem qui Vestalem
vivam defodit insontem. Boni concupiscunt sibi
gloriam, mali famam. Dire minitabantur. Dicebant
sancti et probi cognitores e re sua esse me male haberi,
et ignominia Boccacium mergi vel immerentem. Urgebant
calumniatorem adhiberet accusationi acta, ut loquuntur,
produceret testimonia, subornaret testes, acta
confingeret. Volebant non veritati opem adesse, sed
innocentiæ deesse, veritatem opprimi, obrui innocentem.—Abeat
hic in malam crucem nugator! dicebat
Romulus. Ausus est, quem voluit nostrum, pediculosis
illis fabulis, quas misit in lucem, contaminare. Mihi
[pg XXXI]
quidem librorum hi scriptores odio sunt. Nam pilum
mittere, ferro pugnare, hostem ferire didici, non
legere; fortiter facere, non sapienter loqui. Omnia non
emerim Musarum dona teruncio.—Nam qui doctrina
vigent, grunniebat Elpinus, nos flocci non faciunt: nimirum
pretium in nobis nostrum inveniri debere contendunt.
Auro nos perduxerunt Regis diplomata, qui
plumbei eramus, aut ahenei. Aureos ideo stulti e plebe
credunt: eruditi, malum! aheneos vident esse aut
plumbeos; et irrident. Simulata pietate, affecto ire ad
gloriam. Fallaci vultum larva improbum tegi. Stupet et
veneratur jejuna plebecula, ac si jam viverem cum Jove.
Pestes hominum, eruditi perspectam habent in intimis
fibris mentem; contaminatam sceleratis cupiditatibus
vident et oderunt. Pereant hi lynces sua cum perspicacitate!
Malo noctuam Minervæ mihi, quam Minervam.—Erumpebat
Valens in cachinnos.—Non ita odi litteras
ac tu, dicebat. Nam fuit mihi non ineruditus pater.
Qua valebat gratia, derivavit in domum meam
quicquid habet ornamenti et decoris. Sed supina superbiunt
interdum contumacia viri docti. Quod velis nolunt;
quod nolis volunt. Cui non doleat? Haud libenter
ego tulerim. Audivi qui, orando causas, captiosis
dictorum præstigiis me in curuli sedentem impeteret;
qui sordes ultro objiceret insultans. Sed ea malignitatem
arte effutiebat, ut ne quidem hiscere auderem.
Impune oblatrabat furi, quia ingeniose. Pereant ingenio
suo liberius evagante, et nostro severius ulciscente!
Et Rempublicam persuasum habeo, plurimum
a litteris capere detrimenti. Nec sunt utiles sibi
litterati, nec rei apti faciendæ. Legunt, commentantur,
scribunt: quid id est præ nummis? Non emerim
tribus assibus trecentos Aristoteles, nec teruncio
mille Petrarchas. Malim mihi auro plenam esse
[pg XXXII]
crumenam, quam doctrina cerebri sinus. Philosophis
et Oratoribus, mea sententia, antestant longe sartores,
cerdones, pistores. Deturbaverim libens e civitate
mea id genus otiosorum, si legislator fiam, et in
tres classes distinxerim cives. Primas tenebunt sedes
Magistratus, ut nos sumus; secundas Sacerdotes, ut tu
es, Elpine; inferiorem locum agricolæ et opifices.—Ineptum
istud, respondebat Elpinus. Ineptum te legislatorem!
Nam primo sunt in loco Sacerdotes. Quis
dubitet, nisi amens et impius?—Accepi, reponebat
Valens, jureconsultum, nescio quem, magni nominis,
nam nimis curiosus nunquam fui, dicere Magistratus
omnes Themidis esse Sacerdotes. Ergo qui sunt et
Magistratus et Sacerdotes, ut tu es, Elpine, præstant
Sacerdotibus. Sed oriatur nulla inter nos rixa, nulla
contentio, nulla animi læsio. De Boccacio fieri quicquid
jusseris, et id ego fieri jubeo. Innocens scilicet
erit quem oderimus? Meo damnare calculo, vel frugi,
vel innocentem, vel sanctum certum est. Et blandiens
nummi refulget spes?

   | »Tros Rutulusve fuat, nullo discrimine habebo,

»ut quidam inquit poeta magnus, puto, Donatus. Nam
alium non memini me legere. Dein id erit quod judicaverimus,
non quod vere est. Res judicata facit de albo
nigrum, de nigro album. O cœleste, per Ditem et
Plutum, numina mea, prudentiæ juris effatum! Nam
quid commodius et opportunius? O utile nobis,
non ita sapientibus, ex arcana sapientia oraculum!—

»Quid plura, sancti Manes? Regi Roberto (cui non
dictus Robertus Rex?) re intellecta, non potuit continere
se placidissimus Princeps, quin sacro conciperet
[pg XXXIII]
iram pectore dignam se optimo, maximo, dignam Deo
optimo maximo. Nec mora: verbis castigat amaris
excitos ad se. Dein sublimi e sede, quam dehonestabant,
agit fulminatrici manu præcipites: abdicat magistratu,
quem incestabant. Romulum Thrasonem,
ne fabulæ quid deesset ridiculi, et tamen duri, lixis
exercitus, quem coegerat in Insubres, præfecit moderatorem,
et calonibus. Nosocomio incurabilium abdit
Elpinum; Valentem vero avarum et prædæ inhiantem
Judæo Manassi, Portorii apud Calabros redemptori,
sufficit.—O infelicitatem temporum meorum!
ingemebat cœlo dignus Princeps. Boni et honesti vocabantur
ad Judices: in lupos incidebant et leones.
Discant hoc reliqui exemplo justitiam! Suos discant
mores in sacraria Justitiæ non inducere. Dignum
quidem fortitudine, qua se jactat amens Romulus, munus
cepit. Lixis et calonibus ducem præfeci. In impedimentis
exercitus, impedimentum ipse, Martem aget;
insultabit Alexandro. Elpinum detrusi in Nosocomium
incurabilium: nam quis ægrum ira, avaritia, superbia
curarit unquam belluæ animum vel homo vel Deus?
Nulla mansuescunt arte his in verbis animarum morbi.
Sed mortuo suffeci Judæo Valentem. Conquerentur,
scio, Calabri Judæum decessisse Judæo, forte et Arabem
e Mahometis secta missum conquerentur: videbimus.—Sic
acta est fabula, quibus ferocire, nocere,
pessumdare ludus erat.»

—«Belle, belle!» exclamat Oppedius. «Nam is non
fui de quo quicquam litterati queri possint agitasse unquam
animo consilii, quod Musis injuriosum videretur.—Nomen
igitur tuum et decus,» infit Mercurius,
«commendabunt litteratæ immortalitati. Sempiternum
per ævum volitabis vivus, ut gloriabatur de se moriens
Ennius, per ora virum. Sed me vocant jussa Jovis.
[pg XXXIV]
Valete, cari Manes. Fruimini læti et securo in otio,
Elysii campi deliciis, et vobis fruimini alter altero.
Vetant quæ habeo in mandatis esse vobiscum diutius.»
Tunc celeri raptus alarum remigio evolavit.

Superest vero mihi, :small-caps:`VIR SUMME`, ut paucis de me
dicam, quo sim notior tibi, quam esse possum, si non
dixerim. Vivebam ante annos centum in Hispania, Toleti
nata. Ingenio, eruditione, forma præstiti, et omnibus
excellui virtutum dotibus, quæ ingenuas decent. Non in
abjecta animi demissione, non in sordida rei familiaris
cura, non in vili nugarum studio virtutem mihi positam
habebam: liberalibus navare operam disciplinis, scriptis
pulchram mihi et æternam parere famam, ad summam
sapientiam niti, non ad summas contendere opes, id
demum optimum putabam, laudabile prædicabam: quod
tamen fœminæ pleræque omnes per ignaviam negligunt;
homines multi, per socordiam stultam et furentem, contemnunt.
Quamobrem veri amans libere malos insectabar;
quæ sentirem de flagitiosis et impuratis ultro intonabam.
Velut quadam in curuli sedens sella, morum
Censuram exercebam, plaudente e cœlo Pudicitia. Me
suspiciebant omnes, et ob os ora obvertebant sua. Nobilium
imprimis fœminarum spurcis infensa libidinibus
infremebam: quo injecto saltem pudore ad meliorem
revocarem frugem, nihil non agebam: pati non poteram
specie prælucentes, nobilitate commendabiles, brevis
gaudii aut spe aut gustu, velut emotas mente, ipsas in
ludibria se vertere. Dicebam, ut Virtuti honestum et gloriosum
est nudam sisti ob oculos mortalium, sic Vitiis
esse ignominiosum. Quæ meretricie viverent, ideo volui
e fornicibus suis, in quibus latebant, in scenam humanæ
vitæ nudas educere, quæ essent documento impune non
peccari, mulieres quasdam superbi nominis et oris, et
alto cretas sanguine. Nam, quas Tulliam, Octaviam,
[pg XXXV]
Semproniam, Eleonoram, Isabellam voco, eæ fuerunt
Ducum, Marchionum, Comitum aut uxores aut sorores.
De his enarro nihil quod vere non factum sit, et ut eram
a mendacio et ab omni dissimulationis et simulationis
specie alienissima, liberiori omnia sermone exsecuta
sum, qui solus conveniebat.

Satyram Sotadicam inscripsi opus, quod Colloquiis
sex complexa sum, et infra mensem absolvi. De Sotade
nihil est quod dicam. Rerum amatoriarum scriptorem
fuisse liberrimum, neminem fugit. Sed puellam ad scribendum
his de rebus animum appulisse, post Elephantidem
et Philænim, nihil mirum videri debet. Fuerunt
et aliæ hoc scriptionis genere celebres. Et sane aptiores
sunt fœminæ his rebus depingendis, si quæ sint cordatæ,
si quæ non fatuæ procacitatis. Libidinum ipsæ sunt
campus in quo nascuntur omnes, in quo efflorescunt, in
quo vigent, oriuntur et occidunt. Hispanice scripsi:
vir doctus Joannes Meursius, Lugdunensis apud Batavos
Academiæ clarissimum lumen, Latinitate donavit adolescens;
etiam adjecit, quæ mihi sane non venerant in
mentem. Sed liber periit meus Hispanice scriptus,
Meursii superest commentatio, non infelicis ingenii, non
proletariæ eruditionis partus, quæ nec fastidium legenti
creet, nec stomachum moveat Sapienti. Attico sale condita
omnia. Invideri tam salsa, tam lepida, tam etiam
utilia bene vivendi præcepta huic ætati tuæ bonis litteris
amicæ turpe esset, et studiosis arduæ sapientiæ ingeniis
durum. Quis ægre molesteque non ferret? Bonos utique
mores laudet Tullius; Philosophus doceat Plato:
melius sane suadebunt Publius Syrus, Laberiusque Mimi.
Ferit mentem et movet qui miscet utile dulci; a qua
plerumque aberrat laude verbosus Orator, strigosus Philosophus.
Medicamentis vires addit, dum horrorem et
odium adimit, qui in bellaria format solers Medicus.
[pg XXXVI]
Hæc mea fuit cogitatio. Omne mihi visa sum punctum
tulisse, quæ ingeniose, quæ facete utile dulci miscuissem.
Dura tamen amori silex fui: pectus nullo fixi telo. Inaccessa
libidini malæ, sanctam constanter duxi vitam. Severiori
virtuti assidua hæsi comes. Mores laudarunt boni, reveriti
sunt mali. Et his et illis eram acceptissima. Ut Regibus, et
principibus in Republica viris, sic et plebi placui miranti.
Me et litterati coluerunt, litterarum, ut dicebant, bono
natam. Cave de pura et proba, :small-caps:`VIR BONE ET SANCTE`,
hac judices ex libertate loquendi quæ sentirem. Fœdas
depinxi rerum species, non amavi. Depinxi, quia odio
habebam. Inique feceris, si velis has, adversus Aloisiam
tuam, pictas tabulas testimonia esse, et Tulliam, Octaviam,
testes. Humanius age. Famam consule; gloriam
consule nominis mei, quæ nulla obsolevit annorum injuria.
Uni judicium accommoda. Vale.

.. vspace:: 4

.. |cul040| image:: images/cul040.png
   :align: middle
   :width: 8em
   :alt: ~~~~~~

.. class:: center

|cul040|

[pg 1]


.. |frons041| image:: images/frons041.png
   :align: top
   :width: 100%
   :alt:

|frons041| :xx-large:`ALOISIÆ SIGEÆ`
====================================

.. |serps041| image:: images/serps041.png
   :align: middle
   :width: 12em
   :alt: ~~~~~~~~~~~~

.. class:: center

| :large:`TOLETANÆ`
|
| :x-large:`SATYRA SOTADICA`
|
| *De arcanis Amoris et Veneris*
|
| |serps041|


COLLOQUIUM PRIMUM
=================

VELITATIO
---------

.. class:: center

    *Tullia, Octavia.*

.. dropcap:: T
   :image: images/ini041.png
   :lines: 4

T\ :small-caps:`ullia.` Dulce est, cognata mihi luce
dulcior, tuas tandem cum Caviceo pactas
esse nuptias: ejus enim in amplexibus,
crede mihi, quæ te nox mulierem
faciet, omnium longe maximam voluptatem tibi
allatura est; te modo, ut digna est hæc forma tua
cœlestis, fortunet Venus.

*Octavia.* Dixit hodie mane mihi mater, postridie
[pg 2]
hujus diei nupturam me Caviceo. Et domi video,
quæ ad ejus rei pompam pertinent, magna apparari
cura: lectum, cubilum, et cetera alia. Hæc vero
plane in mentem meam gaudii minus quam timoris
injiciunt; nam, quæ tandem illa, de qua loqueris,
possit esse voluptas, cognata omni mihi voluptate
gratior, nec scio, nec etiam opinione concipio.

*Tullia.* Te ejus ætatis, et tam teneram (nam
annum vix decimum quintum attigisti), mirum minime
videri debet id nescire, quod ego ætate provectior
cum nupsi, penitus ignorabam quid esset,
quod pollicebatur Pomponia delicii, jam per tres
annos experta, ac tantopere prædicabat.

*Octavia.* Sed, te de ea re prorsus scivisse nihil
(patere me liberius loqui in hoc plenæ libertatis confinio,
in quo nunc sum), id profecto vehementer
miror. Nam si non usus, quem certe nullum habebas,
tamen multa tua eruditio adyta hæc tibi aperuisse
debuit. Te sæpe audio summis laudibus tolli
in cœlum, quod litteris Latinis Græcisque, ac liberalibus
fere omnibus disciplinis ingenium ita imbueris,
ut superesse nihil videatur quod nescias.

*Tullia.* Multus in hoc fuit pater meus, ut, quo
studio formosarum et venustarum aliæ pleræque
omnes famam ambiunt, ego eruditæ virginis laudem
persuasum haberem esse mihi comparandam. Et
aiunt qui adulari quam vera dicere satius habent,
non omnino operam lusisse.

*Octavia.* Aiunt etiam qui nolunt adulari, vix pudicitiæ
laudem, vix honestos mores retinuisse, quæ
[pg 3]
ex nostris eruditiores habitæ sunt, cum id decus
ceperunt.

*Tullia.* Pudicam negarent me, quam fatentur eruditam?

*Octavia.* Nec ullam potius ob rem admirationem
omnium es consecuta, quam quod bonis castisque
moribus tuis eruditio non obfuerit; magnam avem
contra lucem attulerit. Qui vero fieri potuit, ut,
quæ virgines ducuntur, Musæ virginum laudi infestæ
crederentur? Ut, quæ animorum sunt velut quædam
faces, quibus ad magna et laudabilia omnes
similiter fœminæ hominesque accendimur, eædem
contaminare animos dicerentur? Sane dum nobis
homines, per malignitatem quamdam arrogantem et
stultam, eas opes invident quibus ipsi superbiunt,
maledicta invidiæ miscuere. Aconita ac venena
omnia non minus homines fugiunt, quam nos fugimus,
quas vocant sequiorem sexum, quia quæ nobis
adimere pestis animam potest, et illis etiam potest.
Si nobis eruditio est pro veneno et pro peste, ut
obtrectant, quomodo rem tam malam, ut hominibus
prosit (nam sibi prodesse non negant) naturam continget
momento mutare? Suo si ingenio nobis est
eruditio velut fons quidam omnium malorum et flagitiorum,
quomodo ex eodem fonte bibent illi nectareos
latices ad immortalem gloriam: nos vero
infelices et miseræ Stygia quasi fluenta, quæ pectori
sulphurea sint incentiva eas ad libidines, ad quas
ipsi nos rapiunt imperio, aut ducunt exemplo? Nam,
te sic loqui memini, cum de ea re sermonem ante
hos dies cum Caviceo meo haberes. Decorum sane
[pg 4]
tibi est hanc ad usque diem servasse illæsam honestatis
famam, cum ea pulchritudine, qua accendis
etiam frigidiores, cum ea eruditione, qua etiam capis
quos pulchritudo non tangeret.

*Tullia.* Quæ sic loqueris, quæ scis amore inflammari
hominum corda, non ita profecto rudis es ut
putabam.

*Octavia.* Nesciam ego penitus quod Cavicei oculi,
frons, vultus denique totus, toties dixere mihi, ut
etiam ipse taceret? Enimvero, dum ante octo dies
liberius mecum agit, ad oscula mea ferri insueto
impetu certe mirata sum; nec quid sibi vellet hic
impetus, hic æstus, satis noveram.

*Tullia.* Aberat mater? sola eras? ab eo tibi timebatur
nihil?

*Octavia.* Aberat mater; quid autem ab eo timeretur?
ego certe nihil timebam.

*Tullia.* Nihil ultra basia rogavit?

*Octavia.* At ea quidem ab invita sumpsit, linguam
micantem intra labia mea primora vibrans vesanus.

*Tullia.* Quis tibi tunc sensus erat?

*Octavia.* Fatebor: me nescio quis æstus invasit
hactenus inexpertus: totis artubus concepi ignem.
Credidit mihi vultum esse pudore suffusum; sustinuit
aliquantisper amentiam, et petulantem manum.

*Tullia.* Perge.

*Octavia.* Manus eas furaces oderim semper, ita me
demum excruciatam, fatigatamque incendio impleverunt!

*Tullia.* Rem bellam!

*Octavia.* Quid hoc est? alteram alteramve papillam,
[pg 5]
demissa in sinum manu, prehendit, et cum
duriusculam alteram, alteramve attrectaret, impressis
digitis, reluctantem ecce me prostravit resupinam.

*Tullia.* Erubescis; res peracta est.

*Octavia.* Admota ad pectus læva manu (ut gesta
res est refero), conatus facile meos omnes frangebat:
dextram vero sub stolam misit. Pudet, pudet
dicere.

*Tullia.* Excute pudorem illum deridiculum, cogita
tibi dicere quæ mihi loqueris.

*Octavia.* Mox evoluta supra genua stola, attrectavit
femina. O! vidisses oculos scintillantes!

*Tullia.* Te hoc temporis momento utcunque
beatam!

*Octavia.* Inducta altius manu, locum eum invasit,
qui nos, ut loquuntur, ab altero sexu distinguit, et
e quo equidem mihi, uno abhinc anno, copia sanguinis,
unoquoque mense, manare solet per dies
aliquot.

*Tullia.* Euge, Cavici, ah, ah, ah!

*Octavia.* O scelus hominis! «Hæc pars,» inquit,
«me mox summo beabit gaudio. Patere, Octavia
mea.» Ego ad eos sermones parum a deliquio
abfui.

*Tullia.* Tum, quid ille?

*Octavia.* Illa mihi pars, vix crederes, minima rima
patet.....

*Tullia.* Sed ignea, sed micanti.

*Octavia.* In eam digitum immittit, quem cum locus
ille ægerrime caperet, non carui aliquo sensu urentis
[pg 6]
doloris. Ille vero: «Habeo virginem,» inquit,
et dicto citius apertis mihi per vim femoribus quæ
ut poteram obstringebam enixissime, in me resupinam
se projicit.

*Tullia.* Siles? nihil præter digitum in eam partem
induxit?

*Octavia.* Sensi... sed quæ mea est impudentia,
quæ dicere pergo!

*Tullia.* Et eadem ego, quam tanti facis, passa
sum, quæ tu. Nihil audentius sponso, quem mora
omnis lacerat mirum in modum, donec sponsæ eum
florem discerpserit.

*Octavia.* Sensi mea mox inter femora pondus aliquod
obdurum et fervidum. Ille me vi petere; vehementi
impulsu eam rem in corpus meum et in eam
rimam adigere. Sed ego, collectis viribus, in alterum
me latus conjeci, et læva inter utrumque corpus
insinuata, eam appuli illum in locum, in quo
pugna tam sæva pugnabatur.

*Tullia.* Potuisti una manu tam validam catapultam
evertere?

*Octavia.* Potui. «O nequam hominem!» dicebam,
«quid me tam dire vexas? Ignosce, si me
amas: quo delicto id supplicii merui?» Et lacrymæ
manabant ex oculis: sed enim ea erat
mens mea in perturbatione, ut nequidem hiscere
auderem, aut opem clamore misso obtestari.

*Tullia.* Nec ideo tamen sua te hasta transfixit
Caviceus, vallumque tuum istud subiit?

*Octavia.* Injeci manum, arreptamque averti; sed
rem miseram! sensi protinus me velut imbre ad
[pg 7]
ignem temperato perflui, nudamque, ut eram ad
usque umbilicum, irrigari. Admovi iterum manum;
sed cum in eum liquorem, quo ille me furor insperserat,
incidissem, quasi viscatum, refugit manus
metu et horrore.

*Tullia.* Igitur nec ille victor, nec tu victrix, quum
parum abfuerit, quin vera sit potitus victoria.

*Octavia.* Ab eo die multo acceptior Caviceus. Et
cupidine impotenti nescio qua furit animus. Quid
cupiam nescio, nec dicere possim. Illud tantum scio
mihi omnium mortalium Caviceum esse longe gratissimum;
ab eo uno exspecto voluptatem summam,
quam non intelligo, quæ qualisve futura sit nescio.
Cupio nihil et cupio tamen.

*Tullia.* Nacta me es quæ in his cogitationum
tuarum ambagibus tibi sim pro Œdipo. De Biblide
quæ scripsit Amoris magister et interpres Naso,
belle tibi utique conveniunt:

   | Illa quidem primo nullos intelligit ignes,
   | Nec peccare putat, quod sæpius oscula jungat...
   | Sed nondum manifesta, sibi nullumque sub illo
   | Igne facit votum; veruntamen æstuat intus.
   | Spes tamen obscœnas animo dimittere non est
   | Ausa suo vigilans: placida resoluta quiete
   | Sæpe videt quod amat, visa est quoque jungere fratri
   | Corpus, et erubuit quamvis sopita jacebat.
   | Somnus abit, silet illa diu, repetitque quietis
   | Ipsa suæ speciem, dubiaque ita mente profatur:
   | «Me miseram! tacitæ quid vult sibi noctis imago?
   | »Quam nolim rata sit! Cur hæc ego somnia vidi?»

Pudet somni: amatur tamen; et dum in imagine
[pg 8]
voluptatis ludit animus, gaudio colliquescunt summo
sensus. Erubescis? Habeo confitentem, viderisque
mihi dicere:

   | Dummodo tale nihil vigilans committere tentem,
   | Sæpe licet simili redeat sub imagine somnus!
   | Testis abest somno; nec abest imitata voluptas.
   | Proh Venus, et tenera volucer cum matre Cupido!
   | Gaudia quanta tuli! quam me manifesta libido
   | Contigit! Ut jacui totis resoluta medullis!
   | Ut meminisse juvat! quamvis brevis illa voluptas,
   | Noxque fuit præceps, et cœptis invida nostris.

*Octavia.* Haud inficias ibo: obversatur mihi ob
oculos, diu noctuque, Caviceus, mentemque totam
spes occupat incredibilis voluptatis. Et sane similem
optavi sæpe Caviceo opportunitatem, ab ea die,
quam rudis et imprudens misere perdidi.

*Tullia.* Quid tum factura esses?

*Octavia.* Ipsa tibi potes dicere. Jam ego doctior
essem, et ille beatior. Nondum me composueram,
vestem vix deduxeram ad pedes: ille indusium condiderat,
quod de femoralibus excesserat; ecce intervenit
mater.

*Tullia.* Væ tibi! nam novi mulieris mores, et severitatem.

*Octavia.* Nihil tamen molestius locuta est vel Caviceo,
vel mihi. Petiit subridens quos inter nos
sereremus sermones? uter amantior esset? «Nam
amari quis sit dignior, id non quæro,» inquit;
«tu es, Cavici, nec tu, Octavia, puto, contra contenderis.
Velim tamen, quandoquidem vos brevi
[pg 9]
junget Hymenæus (quod precor faustis avibus
fiat), tu Cavici, Octaviam meam, et tuam, non
pro merito, quod in ea est permediocre, ames,
sed pro generosa tua indole. Annos uterque
felicissimos in ea conjunctione animorum agitabitis.»

*Tullia.* Sed post, postquam Caviceus abiit?

*Octavia.* Cœpit interrogare quid id esset, quod
suis ipsa oculis de utroque viderat. Ego excusare
culpam; urgere mater verum faterer. Queror ab eo
me fere oppressam; quid vellet, quid quæreret me
nescire; me quidem non peccasse, quod scirem.
Pergit quærere, et sciscitari an corporis mei integritatem
violarit: nego. Monet in posterum ab eo
caveam, minas addit ni fecero. «Nam,» inquit,
«ante multos dies illi jungenda es, nata; sed pro
certo habe, si de te, ante id tempus, solidam voluptatem
ceperit, aut penitus discessurum: aut si
constantiæ laudem maluerit, te tamen contemptui
habiturum. Quarum rerum infelicior utraque
plane est, quam ut puella generosa æquo animo
ferat, mortem ipsam æquiori ferat.» Ab eoque
die solerti cura mater invigilavit, me ut Caviceus
nunquam inveniret solam. Nec cum sola est collocutus.

*Tullia.* Sane, cui in prima adolescentia (at adolescens
valde est Caviceus), frui contigit usura amati
corporis, re patrata, quod Stagyritem non fugit,
eam plerumque odio habet quam insano antehac
amore deperibat. At vero, Octavia, ingenuitatem
tuam admodum laudo, et quam ego tecum etiam
[pg 10]
ingenue agam, faciam ne dubites. Petiit a me ipsa
mater tua, ut arcana hæc reconditiora nuptiarum
ostendam tibi omnia, doceamque qualis esse debeas
marito tuo, qualis maritus circa res hujusmodi, ob
quas homines inflammantur, futurus sit. Hac nocte,
quo liberiori omnia condoceam sermone, una meo
in lecto decumbemus, quem dulcissimum mihi
Veneris stadium vocare apte possim. Postera concubinum
experieris jucundiorem, quam ego fuerim
concubina.

*Octavia.* Rides, Tullia; apage ab his dictis, quæ
amori in te meo injuriam faciunt, quam tuus non
ferat, si ex animo me amas.

.. vspace:: 4

.. |cul050| image:: images/cul050.png
   :align: middle
   :width: 8em
   :alt: ~~~~~~

.. class:: center

|cul050|

.. vfill::

[pg 11]




.. |frons051| image:: images/frons051.png
   :align: top
   :width: 100%
   :alt:

|frons051| COLLOQUIUM SECUNDUM
==============================

TRIBADICON
----------

.. class:: center

——

.. dropcap:: O
   :image: images/ini051.png
   :lines: 4

O\ :small-caps:`ctavia.` Habet nunc idem nos lectus
tuus, in quo voluisti me sæpe, non
solummodo tecum, sed etiam in amplexibus
tuis noctes ducere, cum Callias
abfuit maritus tuus.

*Tullia.* Duxi interdum insomnes, quod, tuo amore
per omnes venas misso, quo me macerabam, velut
incendio urerer.

*Octavia.* Me amabas? nec etiam amas?

*Tullia.* Amo, cognata, et misere pereo.

*Octavia.* Peris tu vero, quam vita mea servari
malim incolumem? Quæ hæc est ægritudo animi?
Nam te corpore bene quidem valere, omnia faciunt
ne dubitem.

*Tullia.* Ut tu Caviceum, sic te ego.

*Octavia.* Aperte loquere: quæ est ista verborum
caligo?

*Tullia.* Sed primum a te tam venusta, tam formosa,
[pg 12]
tam tenera, abige etiam procul a te quicquid
id est pudoris.

*Octavia.* Cum nudam me voluisti ingredi lectum
tuum (et obsequuta sum), ut ingressuram me dixisti
cum dabor Caviceo fruenda, nunquid satis pudorem
procul a me omnem abegi?

*Tullia.* Nam Lydorum dixit olim Regina: «Exui
tunicam simul et deponi pudorem.»

*Octavia.* Te hortante vici timiditatem meam, te
duce vici me.

*Tullia.* Da mihi suavium, suavissima virgo.

*Octavia.* Quidni? quot voles et quod voles.

*Tullia.* O speciem oris divinam! O luce lucidiores
oculos! O formam Veneream!

*Octavia.* Et operimenta dejicis? jam nescio quid
timerem, quod tibi imprecor, si Tullia non esses.
Ecce me nudam habes, quid præterea?

*Tullia.* O Dii! personam agere Cavicei, dedissetis
ut vellem, posse!

*Octavia.* Quid istud est? Ambas papillas meas, ut
tu nunc, prehendet Caviceus? Oscula osculis tam
frequentia miscebit? Labia, collum, mammas morsibus
his petet?

*Tullia.* Isthæc, corculum, præludia erant ad pugnam,
et promulsidaria ad plenas Dionæas epulas.

*Octavia.* Apage, corpus totum manu pererras; inferius
demittis manum. Quid femora attrectas mea?
Ah! ah! ah! Tullia. Quid eam, amabo, partem vellicas?
Nec oculorum ab eo loco dimoves aciem.

*Tullia.* Cum voluptate conspicio curiosa istum
Veneris campum, non latum, non spatiosum quidem,
[pg 13]
sed amœnissimis deliciis plenum, in quo Martis
tui vires hauriet inexhausta Venus.

*Octavia.* Sana non es, Tullia. O si Caviceus
esses, jam ego in tuto non essem: nam sedens
quid jacentem per omnia membra adversam aversamque
oculis lustras? Est nihil in me quod pulchritudinem
tuam superet: ipsa te tuere, si quid
tueri velis, quod et possis amare et debeas laudare.

*Tullia.* Fatua sim, non modesta, si me negem
pulchritudine aliqua præditam; nam et floret ætas,
sextum supra vicesimum vix complevi annum.
Partu uno a me Callias pater est. Si quæ in tuos
sensus ex me voluptas dilabi potest, fruere, Octavia,
nihil moror.

*Octavia.* Nec etiam ego. De me gaudii, quicquid
capere poteris, id capias, per me licet. Sed scio tibi
a virgine, ut sum, nullam venire posse voluptatem,
nec etiam a te mihi, quamquam vere sis velut leporum
et venustatum omnium mirabilis hortus.

*Tullia.* Hortum quidem habes, in quo Caviceus
suavissimis fructibus libidinem suam libidinosam
pascet.

*Octavia.* Hortum non habeo, quem etiam non
habeas iisdem fructibus uberem. Hortum vero quid
vocas? ubi situs? qui sunt hi fructus?

*Tullia.* Percipio nequitias tuas: hortum certe
tuum, quæ de meo objicis, tam nosti, quam ego
meum.

*Octavia.* Eo forte vocas vocabulo partem eam
quam dextra tua expansa occludis, quam digitis
[pg 14]
vexas, quam summis unguiculis sollicitas mihi ad
pruritum?

*Tullia.* Ista est, cognata, cujus usum inepta nescis;
sed faxo scias.

*Octavia.* Si scirem extra nuptias, nec proba essem,
nec amore tuo digna, tam dissimilis tibi. Verum,
quis futurus sit usus ille, edoce. At enim repone te
in lectum: nam sedendo, ut facis, et tibi et mihi
creas molestiam.

*Tullia.* Faciam tibi satis. Nunc arrige aures: tam
sane arrexerit Caviceus facile et frequenter, ut tu
aures ad hunc sermonem arriges. Faxit Venus! omen
cape, Octavia.

*Octavia.* Capio omen. Cachinnos edis? Quid latet,
sub his verbis, nequitiæ, sane non video.

*Tullia.* At senties quid hoc sub omine deliciarum
optetur horto tuo.

*Octavia.* Surdæ loqueris.

*Tullia.* Faxit Venus audias atque intelligas! Hortus
ille tuus, quem nec verna nec hiberna tempestate
flores fructusque Venerei deficiant, velim, locus is est,
cognata, quem sub inferioris ventris tumore lanugo
obnubit, tibi quidem mollior; pubem vocant. Hæc
documento est esse viro aptam et Veneri maturam
virginitatem, in ea puella in qua exorta primum
efflorescit. Cymbam, navim, concham, saltum, clitorium,
portam, ostium, porcum, interfemineum,
lanuvium, virginal, vaginam, facandrum, vomerem,
agrum, sulcum, larvam, annulum Latini dixere;
Græcis vero est _`αἰδοῖον` et δέλτα et χοῖρος et
ἐσχάρα. Julia Augusti filia dicebat, ideo se Agrippæ
[pg 15]
marito parere quam simillimos liberos, quod nunquam
nisi plena navi vectores tolleret. _`Ἐσχάρα` focus
et caminus est; χοῖρος porcus; δέλτα littera apud
Græcos est hoc nomine, sed ejus litteræ figura ab
horti nostri forma oppido differt. Volo te, cognata,
evadere ex amplexibus meis hac nocte doctiorem,
quam si somniaveris in Parnasso, ut etiam possis
Græce concumbere: audivisti de Juvenale.

*Octavia.* Malim esse docta, ut tu es, cognata,
quam satiari voluptatibus. Cum te video tam juvenem
et tam doctam, opto te fieri Caviceum. Quam
læto tibi animo omnes corporis dotes prosternerem!

*Tullia.* Amplexare me, cara virgo, amore tuo furentem.
Qua licet, oculis et amplexibus, meas patere
nequitias. Nihil inde Caviceo deperibit, nec tibi. O
vanos conatus meos, quicquid aggrediar misera!
Quam efflictim te depereo!

*Octavia.* Solare amorem tuum, et illam mentis
impotentiam sequere. Quæ voles, maxime volo.

*Tullia.* Ergo hortum tuum istum dono da mihi, ut
ejus sim domina: non utilis tamen, quæ nec clavim
habeo qua fores aperiam, nec malleum quo pulsem,
nec pedem quo subintrem.

*Octavia.* Dono do profecto, quæ tota sum tua.
Habeam aliquid quod juris tui non sit? Obvertis te
in me: quid hoc est rei?

*Tullia.* Nec refuge, amabo, aperi femora.

*Octavia.* En. _`Totam me jam occupas`\: os ore premis,
pectus pectore, uterum utero: amplectar etiam
te, cum me amplecteris.

[pg 16]
*Tullia.* Tolle altius crura, superinjice femoribus
meis femora. Artifex tibi sum ego Veneris novæ, quæ
nova es. Quam excellenter pares! Non ita egregie
possim imperare, ut tu obsequeris.

*Octavia.* Ah! ah! Tullia mea, hera mea, domina
mea, ut me pulsas, ut te agitas! Velim extinctos
cereos illos, pudet lucem testem habere patientiæ
meæ.

*Tullia.* Age intente quod agis. Ut ego adsilio, tu
subsili; exagita crissantes nates, ut agito, et in aera
mitte, ut poteris altius. Times te anima deficiat?

*Octavia.* Sane me rapidis his fatigas concussionibus;
opprimis me; vim tam efferatam ab alia
paterer?

*Tullia.* Tene, amplectere, Octavia, excipe... En,
en fluit; furit pectus, ah! ah! ah!

*Octavia.* Hortus mihi tuus hortum meum incendit;
abscede.

*Tullia.* Agedum, Dea mea, tibi ego vir fui, mea
sponsa! mea conjux!

*Octavia.* O utinam mihi vir esses! quam amantem
haberes uxorem! quam amatum haberem virum!
Enimvero, etiam tu hortum meum imbre proluisti,
quo me sentio perfusam: quam ignominiam depluisti
in me, Tullia?

*Tullia.* Nempe perfeci opus; et Venereum virus
ex cæca navis meæ sentina projecit in cymbam virgineam
tuam amor cæco impetu. At in imis præcordiis,
major unquam permovit sensus tuos voluptas?

*Octavia.* Nullam fere, ita me Venus amet! ex ea
[pg 17]
re quam fecisti, animadverti me percepisse voluptatem.
Commotior paululum fui, cum te commotissimam
sensi, et ex ardore tuo scintillæ aliquot in
eam partem, quam obruebas tuis crebris subsultibus,
inciderunt. Sed de incendio potius monuerunt, quam
incenderunt. Verum, dic mihi, Tullia, iste etiam
morbus tuus aliarum fœminarum mentem invadit,
ut puellas ament et petant?

*Tullia.* Amant et petunt, nisi quæ sunt stolidæ et
saxeæ. Nam quid gratius puella nitida et polita, ut tu
nitida et polita es? Sic Iphim nondum puerum Ianthe
urebat:

   | Iphis amat, qua posse frui desperat, et auget
   | Hoc ipsum flammas, ardetque in virgine virgo.
   | Vixque tenens lachrymas: «Quis me manet exitus?» inquit,
   | «Cognita quam nulli, quam prodigiosa, novæque
   | »Cura tenet Veneris? Si Di mihi parcere vellent,
   | »Perdere debuerant; si non et perdere vellent,
   | »Naturale malum saltem de more dedissent.
   | »Non patris asperitas, non se negat ipsa roganti,
   | »Nec tamen est potiunda tibi: nec ut omnia fiant,
   | »Esse potes felix, ut Dique hominesque laborent.
   | »Nunc quoque votorum pars nulla est vana meorum.
   | »Dique mihi faciles, quidquid valuere, dederunt.
   | »Quodque ego, vult genitor, vult ipsa, socerque futurus;
   | »At non vult natura potentior omnibus istis,
   | »Quæ mihi sola nocet. Venit ecce optabile tempus,
   | »Luxque jugalis adest; et jam mea fiet Ianthe:
   | »Nec mihi continget; mediis sistemus in undis.
   | »Pronuba quid Juno, quid ad hæc, Hymenæe, venitis
   | »Sacra, quibus qui ducat abest, ubi nubimus ambæ?»

[pg 18]
Fatendum utique est, Octavia mea, libidinosissimæ
sumus pleræque omnes. Audis Quartillam
Petronianam? «Junonem meam iratam habeam, si
unquam meminerim virginem fuisse: nam et
infans cum paribus inquinata sum, et subinde prodeuntibus
annis majoribus me pueris applicui,
donec ad hanc ætatem pervenerim.»

*Octavia.* Hactenus, Tullia, et probe nosti, non
corporis tantum, sed et puræ mentis agito. Stolidam
voces et fatuam. Sentio tamen jam jam me libidine
tangi, et Veneris cupiditate. Nuptiarum prope adesse
mihi diem, etiam ultro æstui meo gratulor Venereo;
nam, opinor equidem, si cubent nobiscum viri, solidam
nos et veram tantum in eorum amplexibus nancisci
posse voluptatem.

*Tullia.* Recte judicas et senties postera nocte: fortunet
te Lampsacenum ferculum! Sed tumor ventris,
imprægnatio, partus, consequi solent hominum liberiores
nobiscum lusus, et «turgentis verbera caudæ.»
Extra nuptias periculis et infortuniis infesta, quæ
puellas ad plenum coitum vocat et impellit Venus.
Sub Hymenæo libera et læta; e contrario omnia. Quo
flammeo obnubunt novæ nuptæ caput, obnubunt et
omnia libidinis suæ facinora; hoc velo perspicaces
legum et vulgi oculos feliciter fallunt. Igitur, Octavia,
alia via virginibus, et cœlibem ducentibus vitam,
eundum fuit ad voluptatem, ad quam vides omnia
animantum sæcla, ut Lucretius loquitur, impetu
ferri, quem nulla nisi ipsa vis Veneris emolliat. Itaque
virginem amari a virgine nihil mirum: quandoquidem
[pg 19]
et maximi Heroum invenerunt olim suo in sexu
incentiva libidinis suæ.

*Octavia.* Etenim virgo non es, quæ virum experta
es; plena tibi liberum est voluptate potiri. Qui fieri
potest ut me ames? ut ea via Venerem quæras, qua
Venus aberrat semper a Venere?

*Tullia.* Primum, Pomponia mea (nihil enim ex
rebus meis volo te lateat), cum familiariores altera
alteri a crepundiis essemus, ante hos annos, sic
cœpit mecum colluctari ingeniosa, sed procax; libidinosa,
ut nulla magis, sed cauta ut etiam nulla magis.
Abhorrebat a principio ab ea re animus meus:
paulatim assuevi huic, ut loquebar, molestiæ; et
exemplo præibat Pomponia, usuram corporis sui non
modo accommodans petulantiæ meæ, sed et ipsa
jubens, dulcissima mihi pellex, et sibi lena. Demum
factum est longo hujus voluptatis usu, ut ab ea me
vix queam abstinere; sed ubi fulgetris tuis innumeris
cor meum perculisti, Octavia mea, amore tuo
ita exarsi, ita exardeo, ut omnia, imo Calliam
meum, præ te habeam despectui, et in amplexibus
tuis mihi credam repositam voluptatem omnem.
Noli præterea me putare proterviorem. Nam hic mos
ubique fere terrarum inolevit. Italæ, Hispanæ, Gallæ
fœminæ invicem amant altera alteram; et si pudor
absit, omnes confestim, altera in alteram, ruant
prurientes. Lesbiis præsertim olim id sceleris familiare,
quod Sapphus nomen commendavit, atque
adeo nobilitavit. Illius lumbos Andromeda, Athis,
Anactorie, Mnais, et Girino amasiæ, quam sæpe
fatigarunt! Ejus generis heroidas Græci Tribadas
[pg 20]
vocant; Latini Frictrices et Subagitatrices. Philænis
vero, quod huic voluptati indulgeret perditissime,
invenisse credita est, et usu suo, quæ scilicet magni
nominis erat, inauditæ ad suam ætatem voluptatis
usum fœminis puellisque apud suos suasisse. Tribadas
dixerunt quod tererent ac tererentur; frictrices
a corporum frictione; subagitatrices a motu concitatiori.
Quid plura? Octavia mea, agere et pati mulieris
est non inficetæ, ac cui cor salit sub pectore.

*Octavia.* Hercle! mira narras, sed jucunda æque
ac ridicula. Tu igitur jam audies et tribas et frictrix
et subagitatrix: quam me vero dices?

*Tullia.* Cypridem meam mollem, mellitam, auream.
At enim nihil admovi quo fieres minus integra,
quo perfringerem ostiolum istud tuum, quo
delibarem virginitatem istam tuam florentem.

*Octavia.* Quo potuisses, scilicet?

*Tullia.* Milesiacæ compingebant sibi e corio veretra
octo digitos longa, et pro modo crassa. Aristophanes
author est his uti solitas fœminas sui ævi; ac
hodie quoque Italis, Hispanisve maxime, sicut et
Asiaticis mulieribus, id instrumentum mundi muliebris
et pretiosioris supellectilis præcipua pars est:
magno in pretio habetur.

*Octavia.* Non intelligo id quid sit, cuive usui.

*Tullia.* Olim intelliges; sed ad alia nostra deflectat
confabulatio.

.. |serps060| image:: images/serps060.png
   :align: middle
   :width: 8em
   :alt: ~~~~~~~~~~~~

.. class:: center

|serps060|

.. vfill::

[pg 21]


.. |frons061| image:: images/frons061.png
   :align: top
   :width: 100%
   :alt:

|frons061| COLLOQUIUM TERTIUM
=============================

FABRICA
-------

.. class:: center

——

.. dropcap:: O
   :image: images/ini061.png
   :lines: 4

O\ :small-caps:`ctavia.` Ah! ah! ah! Tullia, ut tu in
me prosiliisti! O si te hominem fecissent
Dii!

*Tullia.* Eodem omnino modo prosiliet
in te, divaricatis femoribus jacentem, vir tuus.
Os occupabit osculis, papillas illas sororiantes exsuget,
pectus premet pectore, totam opprimet, concutiet,
sed multo et validius quam ego potui, qui et
validior multo et vegetior. Motus ciebit quo lectus,
in quo cubabis, contremiscet, ipsiusque adeo cubiculi
contignatio. Nam qua prima nocte vim intulit
pudicitiæ meæ Callias, eo impetu et corporis viriumque
nisu in me furebat ruebatque, ut contremere
lectus meus audiretur ab iis, qui in proximo cubiculo
pervigilium Veneris meæ celebrabant. Vide,
amabo, quid de me in hoc certamine sit factum, a
quo tamen victoriæ laudem retuli.

*Octavia.* Quid de me fiet, si tam rudem nacta
[pg 22]
fuero athletam? Nam tu annis major et corpore habilior,
quam nunc sum, eras, cum tradita es Calliæ
fruenda: profecto video multam mihi crucem paratam.

*Tullia.* Haud negem, Octavia, multum tibi laboris
ferendum; et si negem, illuserim profecto inscitiæ
tuæ. Sic se res habebit.

*Octavia.* Doce diligenter omnia quæ me scire
convenit. Quis hic dolor futurus est? quam acer, et
quam diuturnus? Malim certe ego momento acriorem,
quam mediocriorem et diuturniorem.

*Tullia.*

   | Nec tu non aliquid, sed prima nocte dolebis.
   |   Omne in amore malum, si patiare, leve est.

*Octavia.* Patiar certe, et spero forti constantique
animo: nam quid facerem? Verum, age, quid patiar?

*Tullia.* Eam corporis nostri partem, de qua jam
colloquutæ sumus, vulgo etiam *vulvam*, *cunnum*,
*fregnam*, *ficum*, *potam*, Latini et nostri homines appellant;
*vulvam* quasi valvam dicere voluissent;
*cunnum* a cuneo, quod vi multa enitendum sit in
eam primis in congressibus; aut a Græco verbo
κυνός, quasi, qui fœtor in ore canis esse solet, idem
etiam plerumque in hoc infimo corporis nostri ore
esse soleat; aut a Græco κόννος, quæ vox barbam
sonat, quia hac in parte nos barbatas inepti jocantur,
lanuginem quæ pubem nobis circumvestit barbam
vocitantes; aut potius _`ἀπὸ τοῦ κόννειν`, quod intelligere
significat: sicut enim a *mente mentulam* dixerunt,
[pg 23]
sic etiam *cunnum* ab intelligentia. Nimirum
et mentulam sicut se ipsa regit, ut mente prædita
esse videatur, mentis quæ in capite sedet imperiis
parum obsequens: ita hic et per se agit, et per se
intelligit, in rationis leges rebellionem movens, quæ
solo possit non mentis, sed mentulæ beneficio
componi. Nos honestiori appellatione pudendum
appellamus; cujus labra quibus occluditur, cadurda
dici apud veterem grammaticum legi. In hanc primum
partem totis viribus torquebit immanem hastam
suam Caviceus; hoc momento magnos tibi cruciatus
dabit, mox et majora gaudia.

*Octavia.* Cito citius doloris oblivionem gaudia
afferent!

*Tullia.* Vides mirabilem ejus fabricam. Primo
quodam tumore, quem lanugo tibi mollis tegit, protuberat;
nec credas intra femina ob turpitudinem,
quæ sane illi nulla est, conditam, sed ad usum repositam.
Tumorem illum monticulum Veneris vocitant:
quem qui semel inscenderit, Octavia mea, Parnasso,
Olympo, montibus sacris anteponat semper.

*Octavia.* Inscensorem habeam, æque ac es, jucundum!
Non erit quod Parnasso Apollinem suum,
Olympo Jovem invideam.

*Tullia.* Duæ sunt rimæ, altera sub altera, quibus
monticulus hic ad plenum dehiscit coitum. Priorem
magnam vocant, altera interior est. Illa partui opportuna;
nos enim, Octavia, velut quædam officinæ
sumus generi humano excudendo. Si angustior
esset, dum fœtus in vitales auras editur, distendi
non posset absque horribili cruciatu: et distendi et
[pg 24]
dilatari necesse est. Adolescentiores, cum primum
attingendi hujus loci potestas datur, æque intus patere
puellas fœminasque putant, ac exteriori hoc patent
ostio, et vidi qui horrerent ridiculosi. Interior
autem minor est; labra vero quæ latera tegunt majoris
rimæ, cadurda dixi vocitari. Alæ sunt intra reconditiorem
illam rimam, mihi quidem prominentiores:
nymphis his nomen est. Sed sub alis in
virginibus, qualis tu es, exsurgunt quatuor velut valvulæ.
Occludunt eæ ad uterum iter, quod primis in
congressibus, sine vi et conatu multo, vir non aperiat
libidini suæ.

*Octavia.* Præsentisco, in eo conatu omnis erit doloris,
de quo narrasti, acerbitas.

*Tullia.* Sine institutam absolvam descriptionem: ut
sunt simul junctæ hæ membranulæ quatuor in canaliculum
desinunt, quasi caryophylli est. At non
transversam, quasi obductæ, tenent uteri viam: versus
exterius horti ostium objiciunt se erectæ; interdum
vero aliquantisper sursum versus dehiscunt;
hac scilicet demittuntur via, qua a corpore nostro
excreta expellit foras vis naturæ. Sed de clitoride me
fugit dicere: speciem penis refert membranosum
corpus in extrema fere pube. Ac si penis esset,
obdurescit tentigine; improba adeo titillatione fœminas
inflammat vividioris paulo naturæ, ut adhibita
manu, si irritentur ad Venerem, plerumque non
exspectato conscensore ipsæ sponte colliquescant.
Profecto dum me Callias nequitiis suis conscelerat,
dum demulcet, dum attrectat, idipsum sæpe sæpius
experta sum. Intra ipsius manus, in his locis liberius
[pg 25]
ludentes, copiosus decidit ex horto meo roscidus
humor. Hinc illi in me jocorum larga seges, et
facetiarum campus. Sed quid facerem? in cachinnos
erumpit, rideo ego. Petulantiam ejus increpo, increpat
libidinem meam; ludus sumus alter alteri: et
dum ludimus verbis, re prosilit in me, sternit volentem
nolentemque, init jacentem, et quod humoris
hortum meum amisisse jocatur, vi magna refundit
e suo, nihil ut querar per ejus culpam mihi periisse.

*Octavia.* Beatam vivitis ambo vitam, et deliciis
plenam; alter alteri estis oppido satis ampla felicitas.

*Tullia.* Demum, quod ab horti ingressu ad summum
hortum interjacet itineris, vaginam appellant,
in quam se penis, dum concutitur mulier, induit.
Uteri modo collum, modo cervicem, modo sinum
pudoris medici vocant. Amplexatur vero, constringit,
exsugitque virile membrum, quod in eam vaginam
impellitur, et inseritur. Hic est, Octavia, velut
tubus, per quem genus humanum ab alta nihili
caligine transit in vitæ lucem.

*Octavia.* Rem ita depingis, ut videar mihi ea
etiam omnia quæ indita latent in imis meis visceribus,
quasi ob oculos posita.

*Tullia.* Tibi quidem, cognata, hæc interior rima,
quique eam consequitur sinus, minus patent quam
mihi. Age, hæc omnia defixo obtutu introspiscere
libido est: aperi crura quam maxime, quod tibi
commodum fuerit.

*Octavia.* Aperta habes: quid mihi tunc cum his
[pg 26]
oculis tuis emissitiis? Diducis digitis hæc utrinque
labra: quid intro vides?

*Tullia.* Dulcis virgo! video florem, quem qui
videret, floribus præferat odoribusque cunctis.

*Octavia.* Ah! Tullia, contine, amabo, lascivam
manum; retrahe hunc maleficum digitum, quem
intromittis; mihi vere dolorem, dum altius agis,
inflixisti.

*Tullia.* Misereor tui, o concham pretiosam, Veneri
concipiendæ meliorem quam hæc fuit concha, e
qua aiunt ortam Venerem! Bonis avibus natum
Caviceum, cui hic nova nascetur in hac concha
Venus!

*Octavia.* Enim vero dicis miserere mei te.

*Tullia.* Scilicet te video excarnificandam miseris
modis.

*Octavia.* Qui fiet? quid miraris?

*Tullia.* Ut parvo tuus ostio hortus apertus est,
ut difficilem ostendit ingressum, timeo ne Caviceo
etiam labor incumbat, quem molestiorem habeat
quam gratiorem, ut sit etiam gratissimus. Vidisti
ejus catapultam, qua est castrum istud tuum diverberaturus?

*Octavia.* Non vidi: sed ecastor sensi, qualem fingunt
Herculis clavam, crassam, rigidam, et bene
longam.

*Tullia.* Dixit probe mater mutoniatum esse, vehementer
gaudet; mentulatiorem in hac urbe nostra
hominem esse putat neminem. Respondi hæc jactanti,
Calliæ viro meo machæram esse latos octo
digitos longam: nihili eum esse hominem ad Caviceum
[pg 27]
reposuit. Se quidem dolere sortem tuam et
invidere: eam gratulari tibi multum; Caviceo penem
esse ait longum digitos undecim, crassum vero ut
brachium habes, qua cum manu committitur.

*Octavia.* O monstrum! Et hanc omnem molem
in corpus meum vi trudet? Pati potero? Jam cor
dolet, cum venit in mentem quantæ me miseram
ærumnæ maneant.

*Tullia.* Ne tamen desponde animum. Longitudine
cedit Callias Caviceo: Caviceus profecto crassitudine
Calliam non vincit. Nam brachium hoc meum
vides?

*Octavia.* Video ædepol. Cæca sim ni videam.

*Tullia.* In hunc modum illi mentula turgescit,
cum irascitur ea in me: nunc tamen hæc machæra
bene convenit in vaginam meam.

*Octavia.* Quæ tandem illa est vagina tua victrix,
fulminatrix, velim scire.

*Tullia.* Non tam discrepant pulices a pullis, quam
a mea hæc tua. En inspice, intuere, explora.

*Octavia.* Projice te in lectum, et statue supinam:
nam videre probe nequeo cum sedes.

*Tullia.* Jaceo, intuere omnia diligenter. Utile id
tibi, et mihi dulce.

*Octavia.* Chasma video: quale Curtium mersit et
absorpsit armis onustum, equo vectum, video! Admovebo
manum, diducam latera: manum etiam
totam libere mittere intro possim, si velim. Digitum
meum, quippe qui Venereus est, indere libet, qui
campum hunc omnem quantus est pererret, de
eoque nuntiet mihi quam latus, quam altus, quam
[pg 28]
mentulæ commodus. Euge, ipsi imo Priapo conveniat,
ah! ah! ah! vel si quis Priapo mentulatior.
Verum et nares afflat meas spiritus teter:

   |               ... Talis sese halitus atris
   | Faucibus effundens nares contingit odore.

Quam male olentes hic tuus hortus fert flores! Ex
his pigeat Venerem sertum fieri sibi, aut coronam.

*Tullia.* Faceta es, cara virgo, et salse loqueris. Tu
autem, qualis nunc sum, et intra paucos menses
eris postquam pepereris; et patebis immensum, ut
patere me vides; et hiabit infima hæc uteri sedes,
ut hiat mihi; et quæ nunc hac parte tam pura es
spiritu, quam es ore, nocenti perflabis nares meas
odore, manumque, si te contigerit, inficies. Hæc
sunt nuptiarum incommoda, hæc sunt voluptatum
nostrarum accessiones. Sic, ne dubites, fiet.

*Octavia.* Id quomodo fiet? cupio scire.

*Tullia.* Postquam hominis membrum illud in
suam excrevit magnitudinem, penetrat se eo furore
in corpus nostrum, ut omnem locum conspurcet,
contaminet, polluat.

*Octavia.* Sed promissorum te non capiat oblivio.

*Tullia.* Intelligo quid quæras, adsum. Partem
eam tamen virilem, tam efferam, tam impotentem,
variis laudibus prædicant quæ amant, quæ expertæ
sunt; ulla nec est experta quin amet.

*Octavia.* Amabo igitur vehementer, cum experta
fuero.

*Tullia.* Præclare.
[pg 29]
*Veretrum, mentulam, penem,
phallum, taurum, machæram, pessulum, peculium,
vasa, vasculum, pomum, nervum, hastam, trabem,
palum, mutonem, verpum, coleos, scapum, caulem,
virgam, pilum, fascinum, caudam, mutinum, noctuinum,
columnam*, appellatione partim propria,
partim translata vocant Latini. Græci varia etiam
vocabula: nam φλέψ, καυλός, _`γονίμη οὐρά, κριθή`, πέος,
σάθη, ἔμβολον, στῆμα, σύριγξ, κάπρος, _`τύλος`, κωλῆ, _`ῥάφη`,
ἀναγκαῖον dicitur et _`ῥαφίδος`. Extra rei Veneræ usum,
iners et pendulus jacet homini nervus; ad eam vero
rem arrigitur, intumescit, furit, in eam crescit magnitudinem,
quæ nobis primum incutiat vehementem
metum, mox quidem acrem virginibus dolorem
ferat, ac post devirginitatis summam voluptatem,
quæ et metum et dolorem longe superet.

*Octavia.* De voluptate nescio, nec de dolore scire
velim: utique de metu sentio.

*Tullia.* Subtus et ad radicem ejus vasculum cohæret,
scrotum vocant, pilis multis, crispis, duriusculis
obnuptum et opertum. In eo virilitatis testes,
iidemque nobis amoris erga nos hominum benefici
testes.

*Octavia.* Non vidi, non audivi de his testibus:
expedi quid rei sit.

*Tullia.* Globuli sunt duo non adeo parvi, non
exacte rotundi, admodum duri; et quo duriores, eo
aptiores ad libidinem. Quod duo numero sint, didymos
ob eam rem Græci appellant, et id nomen
magni viri tulerunt multi. Fuerunt quibus unum
præterea naturæ adjecit munificentia, ut tres haberent.
Hoc in numero Agathocles fuit Syracusanorum
tyrannus, quem idcirco Τριόρχιν nominarunt. Nota
[pg 30]
est eo nomine apud nos Coleonum gens nobilis,
quæ Bartholomæum illum Coleonem Imperatorem
summum in Italicis bellis tulit. Omnes in ea viri
fere tribus testibus ad Veneris duella, ut præstantibus
animis ad Martis certamina, vigent. Fortunatæ quas
uxores habent! nam in testium anfractibus ambrosii
illius roris velut officina est, qui nos tam amicabiliter
demulcet, et vulnera quæ penetrando in corpus
nostrum mutinus fecit, mirabiliter curat, diu ne doleant;
cui debeo pupulam meam; cui debeo omnia
gaudia mea; cui se fert acceptum genus humanum.
Semen vulgo vocant et sperma, alterum Latinæ,
alterum Græcæ originis. In sulcos enim fœmineos
projectus, mox in hominem fingitur. Omnium animalium
homo maximam seminis copiam emittit:
quibus autem tres fabri in eam rem laborant, ut etiam
Fulvio Pomponiæ meæ fratri, sane eorum opera
fœminas abundantiori imbre proluunt, quam quibus
solum duo; et res, ut loquor, sic est.

*Octavia.* Forte et tres Caviceo insunt, ita me
ejusmodi roris pluvia totam ad usque fere umbilicum
aspersit, indusium madefecit.

*Tullia.* Vegetum juvenem et tuæ Veneris cupidum,
cognata, turpe esset exsiccatis tibi vasis
litare, Venerique tuæ. Reliqua persequar. Liquor
hic spumosus, albus, viscidus, veretri sputum, ab
eo loco in quo excoctus, perfertur ad summum
virgæ caput, moxque propellitur tanto impetu, ut
tres etiam pedes longe a se evomat, qui ejaculatur.
Igitur cum opus ad finem venit, post multas concussiones,
tam rapide in imum uterum projicitur, ut
[pg 31]
quibus sensus fœminis non penitus torpescit, impeti,
et igneo se intro imbre rigari magna sentiant cum
voluptatis titillatione. Verba desunt, Octavia, quibus
apte satis eam voluptatem depingam; tute tibi dixeris
intra paucas horas.

*Octavia.* Scilicet ex summo virgæ capite fluant hi
lactei rivi? Priapo quidem caput esse non negem,
qui quod mentulatissimus esset, Lampsacenos inter
homines esse desiit nempe ut Deabus proximus
esset, ut audivi a te; sed illi hominum membro caput
etiam esse nesciebam, quæ homini cuilibet duo
esse capita, inepta, nesciebam.

*Tullia.* Et fuerint profecto beati, fortunatique, ac
summa inter Heroas gloria, quibus etiam fuerint tres
penes! Extremam penis partem in oblongum effictam,
vocant caput, balanum, et glandem; quam si
summis digitis compresseris, tantum abest ut dolore
afficias ullo, quin imo dulciori pruritu affeceris. Nec
ulla faciliori breviorique via ad Venerem tuam, cum
œstro percita ardebis, Caviceum abduxeris ex alienissimis
etiam ab hac cogitatione cupiditatibus. Et
operitur pileolo id Priapi caput, præputium nominant;
quem vix superbus ille deponat noctuinus,
nisi ut te salutet, apertoque capite dominæ aulam
subeat.

*Octavia.* Mirifica es: te audiendo nulla unquam
me capiet satietas; ita, o utinam! nec Calliam tecum
dormientem.

*Tullia.* Connivent jam mihi mei oculi somno,
quæ longæ vigiliæ sum valde impatiens. Ideoque
sic loqueris, ut loquuta es, quod animadvertisti me
[pg 32]
somniculosam eloqui, quem tecum habeo, his de
rebus sermonem.

*Octavia.* Noli somnum tenere, amabo; admitte,
qui tibi jucunde blanditur.

*Tullia.* Per Venerem tuam et meam, atque adeo
Cavicei! opus est tibi magis somnus quam mihi:
nam proxima nocte nec eum videbis, inter Cavicei
complexus, oscula, compressiones, subagitationes,
furores. Refice corpus tam tenerum, tam molle: ad
id certamen te para fortiter ineundum.

*Octavia.* Faciam uti vis; verum me major tuæ
valetudinis cura tenet quam meæ. Obdormisce jam,
nequidem verbum mittam.

*Tullia.* _`Osculum impinge mihi`\: id mihi viaticum
erit ad quietem.

*Octavia.* Tibi et os, et labra, corpusque totum
dedo; quos volueris ex me fructus cape, tua sum.

*Tullia.* O basia quæ Jupiter invideat mihi! o
gratos complexus! o illecebrosos tactus! Permitte
ut, composito intra papillas tuas ore, manu altera
ad hortum tuum missa, altera ad nates illas duras
et compactas affixa, sic obdormiscam, ut Mars cum
Cypride sua dormire solet. Quum somno soluta
fuero, qua fide cœpi, quæ supersunt repetito sermone
eloqui pergam, dulcis virgo, hera mea.

*Octavia.* Loquacior es quam e re sit; tace et obdormi;
age quod agis.

.. |serps072| image:: images/serps072.png
   :align: middle
   :width: 8em
   :alt: ~~~~~~~~~~~~

.. class:: center

|serps072|

.. vfill::

[pg 33]

.. |frons073| image:: images/frons073.png
   :align: top
   :width: 100%
   :alt:

|frons073| COLLOQUIUM QUARTUM
=============================

DUELLUM
-------

.. class:: center

——

.. dropcap:: T
   :image: images/ini073.png
   :lines: 4

T\ :small-caps:`ullia.` Non possum dicere quam optime
recreata sim hoc tam longo
somno, qui septem per horas continuas
artus meos occupavit: tu vero,
Octavia?

*Octavia.* Ego vero ab hora evigilo, quam somnii
horrenda species e somno excitavit paventem trepidantemque.

*Tullia.* Narra somnium, si lubet.

*Octavia.* Videbar mihi cum Caviceo esse, Tullia,
sub salicum ramis, qui nos ab æstu solis tuebantur,
in opaca et viridi Padi ripa deambulare. Suavissimis
deliniebat aures animumque meum questibus suis
Caviceus, quos præ amore fundebat: suavium petebat,
negabam; suadebas darem, dedi; cepit. Cum
præterea in sinum meum manum alteram demitteret,
altero brachio complecteretur, tua ope, tua
opera ab ejus me vix complexu explicui. Exsoluta
[pg 34]
in fugam me dedi, sequebatur; at cum jam esset
comprehensurus, os obverto... Hem! Tullia, quid
monstri video?

*Tullia.* Lupi invaserant in Caviceum, lacerabant
amores tuos? an se gladio transfixerat?

*Octavia.* Bona verba! potius ipse sua me machæra
transfigat!

*Tullia.* Faceti oris, salsi animi puellam!

*Octavia.* Video in fœdissimum animal mutatum,
Satyris, quales in pictis tabulis videmus, quam simillimum,
sui dissimillimum. Horrebat pilis totum corpus,
in capite duplex ad frontem excreverat hircinum
cornu, in longum finiebat acumen. Aures vero,
frons, oculi, nasus, vultusque totus Cavicei erat.
Pilulum intentabat mihi longius, crassiusque duplo,
quam homini est sub Veneris signis merenti: cætera
in hircum desinebant. Ruebat in me, stuprum poscebat,
ori os admovebat. Quid plura? tam insolens
rei facies me terret. Quid vero id mihi mali portendat?
tu tam docta potes dicere.

*Tullia.* Et possum dicere, cognata, et dicam suo
tempore: nam inpræsentiarum nihil interest tua
scire.

*Octavia.* Nec me sciendi cupiditate sinas diutius
torqueri, hera mea, sponse mi,

   | ... fuit si tibi quicquam dulce meum.

*Tullia.* Dulces alieni amoris fructus, florenti tibi
et teneræ: at Caviceo, non dolorem, sed injuriam
violati thori, portendit insomnium.

*Octavia.* Absit longe a me hæc ignominia!

[pg 35]
*Tullia.* Eos homines quorum uxores, non honesta
Venere, ab aliis hominibus per libidinem se
subigi patiantur, hircorum et cornutorum numero
cedere vulgo aiunt.

*Octavia.* Audivi ut dicis. Igitur in eam ego perfidiam
lapsura sum? Mei corporis non uni solum Caviceo
usum dabo? Mortem ante oppetam, quam id
admittam in me flagitii! An te alienæ etiam libidini
subjecisti? absit me credere: absit etiam de me
quidquam simile speres.

*Tullia.* Confabulabimur de his, cara virgo, aptiore
tempore, postquam deposueris virginitatem, et
te Caviceus per aliquot menses diu noctuque conculcaverit,
permoluerit, protriverit. Alio tempore, et
scio, alia mens erit.

*Octavia.* Mutasse te mentem omnino oportet,
nec in ea nunc esse sententia, in qua eras cum nupsisti
Calliæ, quæ fers id de me judicii.

*Tullia.* Quis probro vertat invictam necessitatem,
si in eam te fata amentiam agant, si me egerint, a qua
ne Minerva quidem se expediat? Sed de Caviceo
vidisti aliud nihil in somniis?

*Octavia.* Penitus nihil; et pervigil facta, altiori
dum teneris sopore, quæcunque ex amoris arcanis
dicendo retexuisti, hactenus cum animo meo revolvebam.

*Tullia.* Hæc tela texitur Caviceo tuo, non matri quæ
te erudiendam mihi dedit. Quo doctior e complexu
meo in Cavicei transibis amplexus, eo gratiores ex
tua Venere capiet fructus. Sed qui sint ii fructus
omnes aves scire, et aveo dicere ego, quorum post
[pg 36]
hanc noctem incredibilem senties suavitatem. Jam
nosti in corpus tuum, qua rimas agit has duas,
quas descripsi, inter femina tua tradendum illud
pilum, quod te perfodiat ad septimam usque costam.

*Octavia.* Rides, Tullia. Qui fieri id possit? Per
ludibrium narras.

*Tullia.* Quidquid id est, machæram illam suam,
qua vir est, impinget in eam corporis tui partem,
qua fœmina es. Sexus sexui commiscebitur, ut videri
jam unus possitis in ea conjunctione, qui duo vere
estis. Hoc quidem modo ea res tibi agetur omnis.

*Octavia.* Cupio, metuo scire; opto in amplexus
Cavicei venire, metuo mihi cum venero.

*Tullia.* Principio, injectis brachiis, quasi vinculis,
ita ut elabi non possis, nudus nudam arctissime
constringet.

*Octavia.* Narra vero, soror, de Callia, ut jure suo
tecum usus sit, cum data illi uxor es: nam de Caviceo
nihil habes certi dicere.

*Tullia.* Satisfaciam desiderio tuo, et lapidea esses,
si ex eo ludo quem lusit mecum Callias, cum virginitatem
mihi excussit, quis etiam tibi lusus ludendus
sit cum Caviceo minime perspiceres. Ac, nullo
unquam tempore, tam gratæ noctis joci ex memoria
mea excident.

*Octavia.* Stertunt etiamnum omnes domi; Sol,
naturæ oculus, dierum pater, gravem videtur aperire
oculum in terras; mortalium oculi silenti somno et
molli natant in quiete; profundum ubique silentium.
Tuta nobis omnia colloquentibus et colludentibus.

*Tullia.* Utique. Postquam me collocasset nudam
[pg 37]
in lecto mater, sudarium ad caput meum pulvino
subjecit; osculum Calliæ tulit et mihi; Calliam jussit,
ut, se coram, suavium mihi jacenti et multo rubore
suffusæ daret; abiit, fores cubiculi occlusit, et
clavem abstulit secum in cubiculum suum, in quo e
nostris affinibus multi, et in eo numero Pomponia
mea.

*Octavia.* Illam dicis quæ tibi, ut ætate proxima,
ita familiaritate intima, sodalium tuarum tibi semper
fuit carissima.

*Tullia.* Si venustatem, si lepores, si ingenium
nosceris mulieris, amares Pomponiam æque ac amo.
Paucos ante menses nupserat Lucretio juveni, animi
dotibus corporisque donis præstanti. De re hac omni
plane certiorem fecerat; docuerat quid primis in conflictibus
ferendum mihi esset, quid me facere deceret,
quid loqui. Demum fecerat, ut nequidem minutissima
quæ ad Venerem pertineant nescirem: multis
has nostras voluptates commendarat, quæ, per Junonem
meam! alias omnes longo intervallo prægrediuntur.
Igitur, parata instructaque, parem meum
expectabam, non inferior animo si, inferior viribus,
abiisset modo pudor.

*Octavia.* Sed cui rei id sudarium ad tuum
cervical?

*Tullia.* Videbis.

*Octavia.* Nudam sane decubuisse te illa nocte
cum Callia non miror, quæ sciam matrem meam,
noctes omnes, nudam cum patre cubare.

*Tullia.* Ardorem illum tuum noscendi quæ te
utique nosse multum interest, parumper sustine.
[pg 38]
Audies a me omnia, suo quæque ordine. Ut secessit
mater, et me soli sibi vidit Callias in hac Veneris
area commissam, vestimenta tanta abjecit festinatione,
ut mihi, priusquam exutum vestibus crederem,
nudus adstiterit ad interius spondæ latus.
Lucebat cubiculum quasi medio die, cereis candelis
hac illacque distributis. Vidi corpus egregium, candidum,
succi plenum. Cum vero, pudorem similans,
dejicerem oculos, vidi illi egregie etiam et magnifice
pendere penem; identidem penis caput sustollebat,
quasi mihi, honoris causa, minister voluptatis meæ
assurgeret. Mox dejicit tegumenta quæ me in lecto
involvebant; nam Junio mense ineunte nuptias fecimus;
nudam prostituit oculis suis. Ego manu altera
papillas, altera hortum meum ab eo tueri et ab luce
eximere; ille manum alteram et alteram vi amovere,
papillas attrectare, et sulcum expansa dextera occupare
in quem mox aratrum erat immissurus. Interim
omnem venustatum harum florem in unoquoque
membro corporis intenta oculorum acie pererrabat;
basiis oculos, os, genas, collum, papillas, ventrem
crebris premebat. Dehinc medium induxit digitum
meum in hortum, eo consilio (nam ipse postea non
negavit in pleno complexu) ut de virginitate mea
certior fieret, habiturus scilicet digito fidem, quam
pilum, ut erat magnum et crassum, facere vere posse
non putabat.

*Octavia.* Vide hominis malignitatem.

*Tullia.* Nec, quod ad hanc rem pertinet, differt
homo ab homine. Curiosi sunt omnes æque ac unus:
tu ipsa experta es a Caviceo. Condonanda est illis,
[pg 39]
qualis qualis est, hujuscemodi suspicio. Certe castæ
puellæ mens multo gaudio cumulatur cum videt inveniri
in se incorruptum florem, ac maritum id etiam
ipsum mirifice delectat, cum invenit: nam, ut verum
fatear, cara virgo, quæ sunt veræ virgines, ut tu es,
ut ego eram, virginitatis certissimam habent semper
in ea parte, in qua residet, probationem. Flos ille
pudoris, quem Hymenem, quem Eugium vocavere
Veteres, virginem monstrat in qua se ostendit:
etenim a qua abfuerit puella, ita ut percipi non possit
ab ea, etiam longe abest virgo; si hominem non est
passa, illi tamen fuit libido sua, procul dubio, pro
homine: virgo virginitatem eripuit sibi, vim a se
passa est.

*Octavia.* Fecisti ut intelligam quomodo ipsa se
virgo devirginet.

*Tullia.* Adjiciam alia bene multa; sed suo ordine.
Quum tam parvo aditu id mihi ostium patere sensisset
Callias, ut homini hac iter probe intelligeret
nondum fuisse, projecit se in lectum, me complexus,
aggressus est suavissimis verbis compellare, suavissimis
jocis incendere ad Venerem.

*Octavia.* Obmutueras, stipes eras, saxum eras?
quæ tam lepida, tam faceta, tam ingeniosa es.

*Tullia.* Æstuanti ex pectore ducta suspiria pro
verbis erant; repellebam, revocabam; fugiebam,
accedebam; pudor mihi restinguebat libidinem, et
inflammabat:

   |                 ... Irritaturque retenta,
   | Et crescit rabies...

[pg 40]
Sensit Callias ignescere me vel invitam. «Agedum,
Tullia mea,» inquit, «noli invidere felicitati meæ,
quæ a te tota pendet, quæ in te tota est. Hortum
tuum amœnissimum sine, domina mea, subeam:
hoc, quod in te est, Veneris et Cupidinis domicilium,
aperi ipsa tu mihi. En clavim.» Sic loquebatur
subridens, et manum meam lævam peni
admovebat; petebat apprehenderem, negabam:
«Quid times?» aiebat, «si precibus meis obsequeris
in gratiam meam, quæ tota mea es, et quod multo
satius est, quæ vis esse?—Volo equidem tua
esse,» repono, «sed is noli fœditatibus pollui, ut
digna sim laudibus tuis. Quis hic amor tuus, si me
amasti, ut contamines? odio similior hic est amor
tuus, quam amori. Te capiat mei misericordia,
tangant animum tuum hæ lacrymæ.»

*Octavia.* Lacrymas fundebas?

*Tullia.* Lacrymulæ cadebant quædam ex oculis:—«Etenim,»
inquit, «Tullia, si me amas, cum
pudore hoc tuo importuno per hanc noctem facias
inducias. Nuda nudo audes amplius pudicitiam
tuam commendare? Deinceps magis nunquam
pudica eris, quam cum ostendes nulli prorsus per
te pudicitiæ locum esse, in hoc geniali nostro
thoro, quæ tuo officio, quæ voluptati meæ adversetur.
Nam voluptas tibi mea pro officio omnino
esse debet. Omnibus præterea sis nive frigidior
velim, mihi passere salacior. Igitur, quod a te
peto pro jure meo, id volo ultro citroque facias.»
Interim mirabilem in modum salax illi cauda creverat,
et inquieta femur meum alterum verberabat.

[pg 41]
*Octavia.* Heu, metuo tibi, contremisco ad tua
vulnera.

*Tullia.* Ad ineptias abis, nugax; audi rem seriam
serio, ut debes, si sapis.

*Octavia.* Ah! ah! ah!

*Tullia.* Nec plura: inserto intra femora mea
femore, primum quasi cuneo injecto, sic viam toti
corpori intra femina mea fecit. Ascendit in me, et
pectus pectore compressit; tunc quid negem? me
vehementi metu perculit novum hoc et inusitatum
pondus. Ille manu altera temperans Priapi amentiam,
foribus meis balistam applicuit, virginea inter
cadurda Priapi caput indidit, et mox facto impetu,
quasi ex alto irruens, impulit se in me magno nisu.
Attamen profecit nihil, quod compactior esset munimenti
agger, validissimum vallum. Prima secundave
concussione, ne unguem quidem latum in
castra se penetravit; ad tertiam vero quartamve,
exhalato spiritu sensi Priapum defecisse, et esse resolutum.
Priapi spiritus utique est semen illud, et
proli et voluptati sacrum. Id reducta quasi cataracta
in meum ostium pleno ore evomuit. Hæc velut
velitatio quædam fuit, non justa pugna; nihilominus
sensi etiam tum ad vehementes illas concussiones
acrem in illa parte dolorem, ob difficultatem aditus,
pilo fortiter adducto.

*Octavia.* Continuisti vocem ne erumperet in clamores?

*Tullia.* Sustuli quidem clamorem, eumque satis
altum.

*Octavia.* Sed cum citius absolutum fuerit opus,
[pg 42]
quam bene institutum sentires, num clamasti ex
composito?

*Tullia.* Repressi continuo vocem, continuoque
desiliens Callias, alacer et ridens, secundum corpus
meum projecit corpus. Sed uno femore superimposito
femori meo, caudam salacem ita statuit, ut ad
umbilicum fere meum pertingeret, et identidem
guttatim stillans totum id spatium complueret. Tunc
sudarium (nam ita jusserat mater) cepi, quod sub
pulvino meo miserat; et primum Calliæ mentulam
detersi, dehinc hortum meum, et uterum totum
quem irrigarat; ac cum detergerem Calliam, osculabatur
me, ardentissime furebat, novas iras intentabat.
Sed ex eo liquore, quem infuderat intra latera
virginalis mei, magna pars defluxerat in lintea,
notisque infecerat, quas non eluerem. Ex eo tam
abundanti profluvio multa facetiarum postera luce
argumenta cepit, sicut ex cruore virgineo, cujus
venæ per lintea tota ductæ.

*Octavia.* Sed dixisti tunc non alte tibi infixum
fuisse Calliæ mucronem?

*Tullia.* Velis tibi altius infigi? et mihi quidem
post infixus est, et ex eo vulnere vis sanguinis. Hanc
enim post velitationem paululum requievit Callias.
«Moriar, mea Tullia,» dicebat, «ni te plus oculis
amem, plus vita; nihil unquam pulchrius videri
potest inter mortales. Dea es, an fœmina? Quam
tibi turgent ubera mediocri tumore, quam dura,
quam a se apto intervallo dissita!» Ea vero manu
tractabat, dein osculis impetebat papillas, ore apprehendebat,
leniter mordicabat, labiis sugebat. Id me
[pg 43]
sane, ultra quam putassem, permovebat ad libidinem,
æstu inflammabat, qui me totam urebat. Tunc
et manum inter femina mea demittebat, digitis ludebat
in lanugine pubis; mox labia cunni comprimebat,
digitis dehinc diducebat, digitos intro unum
post alium inserebat, totum in me Veneris œstrum
ingerebat.—«Averte,» dicebam, «hanc tuam incendiariam
manum, secede, quid me vexas?»
Ille exsultare, quod faterer me incendi. Lævam
manum meam arripit:—«Veneream hanc tibi
facem incendo,» inquit, «quæ incendium illud
quod excitat, restinguat.» Jubet eam facem
capiam; jam audacior facta, quia cupidior, capio.
Vix eam manu complecti poteram. Horrui duram,
rigidam, ardentem. «Hoc,» inquit, «sum diffusurus
cuneo hoc ostium tuum tam compactum et angustum.
Macte animo, mea Nympha, in eam spem te
potiundam mater tradidit mihi: si, cum revertetur
ad nos, te reciperet a me tam integram quam dedit,
generum ignaviæ incusaret, generum me negaret
sibi, qui tibi maritus non fuissem.—Pati non
potero,» repono; «occides me si tam grave pilum
intra corpus meum velis totum condere.—Tu te
ipsa,» inquit, «dux esto ad prælium, ipsa tu
torque tuis manibus id pili quicquid est in scopum
illecebrosum, quem ipsi Amor posuit et Venus.»
Rogat ne elabi sinam e manu mea: obsequor.
Conscendit iterum; ego ostio meo applico quod
subingrediatur auspiciis meis; e femoribus meis
alterum intra quæ se conjecerat, in altum tollit,
manu supposita altera; pilum ostio admoveo; pulsare
[pg 44]
ille magno nisu cœpit. Conquassationes forti
animo, etiam vehementissimas aliquot, fero. Pilum
primoribus digitis tribus, ne a recta via exerret quæ
in hortum ducit, contineo firmum et stabile. Mox
nervosius furere cœpit Callias, tantoque impetu
contorsit in me pilum, ut per vim penetraverit se in
uterum meum duos digitos latos.

*Octavia.* Abfuit omnis doloris sensus?

*Tullia.* Sensi difficillimum toleratu. «Me necas,
Callia,» aio, vociferor miserabili voce; jam non clamor,
sed ejulatio fuit. Nec præterea movebatur. Ego
telum traho; subirasci ille, et increpare turpem et
insolentem, ut loquebatur, licentiam. Demum restituere
pilum cogor in eum locum a quo diverteram.
Sed illico lacteum imbrem, dulce lenimentum vulneri
quod intulerat, defluere ex eo tubo sensi in
hortum meum. Resoluta est, et elanguit pars illa
effræna et impotens. Datæ mihi breves induciæ.

*Octavia.* Imber ille in intimum hortum tuum
defluxit?

*Tullia.* Haudquaquam, dulcis virgo, ne guttula
quidem. Extima ora hoc solum rore inspersa est.
Ubi exscendit Callias, petit ut se abstergam; mox
conqueritur de me:—«Si me amares, Tullia,»
dicebat, «non negares, ut facis, misero, qui amore
tuo ardeo, veros amoris tui fructus.—Amo te,»
respondeo, «et perdito amore; sed miseram quæ
me vis facere in hac laniena?—Nescis,» subjicit,
«istam corporis partem non jam esse tuam, sed
pleno et indubitato jure meam? quid me prohibes
rebus meis libere frui? An decet bonis instructam
[pg 45]
litteris, ut tu es, mea conjux, meæ deliciæ, sui
muneris adeo esse negligentem? Nam tui muneris
est mecum non contendere de his Veneris muneribus.—Ah!
Callia,» replico; «etenim, si
nosces quam molestus ille sit dolor quem infligis
mihi, te misereret Tulliæ, si Tulliam amas.—Decorus
et honestus tibi est hic dolor,» subjicit;
«quo acrior tibi videtur, eo honestior videberis;
sed diuturnum non erit quod dolet, id vero solum
erit diuturnum quod te in posterum quam maxime
delectet. Demum vitio tibi vertetur, quod tantam
copiam prolifici seminis intra sulcum non exceperis,
quo scilicet pater fieri potui. Crimen id est,
crede mihi, quo scelestius nullum: ipsa necas
liberos tuos et meos antequam nati sint, animam
adimis quam non habent. Scelerata est et flagitiosa
impatientia tua.» Ad hæc ego:—«Tecum,
dulcissime conjux, nolim de hac re movere controversiam;
me ream fateor: ignosce, obsequentiorem
habebis, feram omnem ærumnam immoto
animo et corpore, ut tibi gratificer.—Nam, quæ
tua illa est protervia, pupula mea,» inquit, «ut
quæ omnes in omni conditione, etiam te multo
juniores quæ nuptum eunt, quotidie patiuntur,
effugere posse arbitreris? Liberam te nihil præstare
potest ab hoc stipendio. Docta es litteris
Græcis Latinisque, et te habes ac si esses e stolidarum
et ineptarum numero.» Tunc ego ridens:—«Dea
pertunda, opem fer! quidquid jusseris me
esse, ut libidini tuæ anciller, constanter ero; sed
video quidem me mox pertusam fore, si Pertunda
[pg 46]
aderit.» Risit vehementer Callias, ita ut risum e
proximo cubiculo audiret mea Pomponia; et sedato
risu:—«Nunc,» ait, «para te ad proximum hunc
conatum; insanire in te incipit mentula mea mihi.
Cum me effudero in amatum istud pectus, brachiis
amplectere me, nulla res complexum tuum
solvat; fac omnino quod jubeo, si me vis maritum:
quod rogo, quod peto, si amantem. Quinetiam
tolle quam altissime poteris crura, ita ut
lepidissimi pedes admotis calcibus politissimas
tibi nates exosculentur.» Promitto me facturam.

*Octavia.* Et stetisti promissis?

*Tullia.* «Macte animo,» inquit, «oppeterem
ipse pro te lethum, et impatientia tua amori meo
pugnat? Hoc in conflictu amorem mihi tuum testari,
et maxime potes, et omnino debes.—Venerem
mihi malim habere iratam, quam te,»
inquam. Interclusit mihi os osculis, et rursus alacriter
conscendit. Tollo quam altissime femora,
amplexor quam arctissime; tunc ad portam lanuvii
admovit facem, interius diducit digitis vulvæ labia,
mittit intro caput, mox totis viribus incumbit in me,
et in semihulcam meam corporis partem hastam
impulit. Ad primos concussus infixus est mucro:
sensi enim multo altius ingressum quam antea fuerat.
Discerpi me credidi, in longam ejulationem erupi,
et eruperunt ex oculis meis uberes lacrymæ.
Paulisper restitit Callias, et:—«Hanc tibi moram
concedo, Tullia mea,» inquit; «ecce medium
fere itineris confeci spatium: vide tu ipsa.»
Manum meam illuc adduxit; periculum ipsa facerem,
[pg 47]
an mentiretur, monet: quod superexstabat nullo
fere labore trudi posse, si faveam. Superexstabat
media admodum veretri pars, sed ea crassior. Tunc
vibrat linguam in os meum, et eodem temporis
puncto pilum adigit in perniciem meam. Ejulo,
vociferor, manant ex oculis lacrymarum rivi:—«Hei
mihi!» dicebam, «me necas, tempera parumper
tibi ab hoc impetu tam sævo, tam fero.»
Nec tamen amplexus solvebam, nec projeci femora.
Aditum ingredienti hoc corporis mei situ expediebam.
Ultimo tandem conatu perfecit, ut totus intra
vallum meum subiret hostis, sed concussu qualem
sustinueram nullum. Contremuit ad hunc impetum
lectus, ita ut disjectum crederent in contiguo cubiculo.
Clamorem tunc sustuli, qualem tolleret qui
intra viscera hastæ summum mucronem excepisset.—«Mea
es,» inquit, «e castissima virgine castissima
mulier. Cæterum nihil quod timeas amplius
habes, aperta est tibi et mihi via, qua eamus ambo
ad voluptatem.» His dictis subagitare cœpit, nec
amplius dolebat, quod quidem me provocaret ad
querelas. Momento sensit libidinis æstrum adventare:
«Tullia,» inquit, «mox horto tuo intimo
Veneream aquam irroro, osculum figo cum primum
defluet.» Vix dixerat, osculum dedit; ex
imis me sensi præcordiis irrigari calido et copioso
sanguine; sed si levem titillationem exceperis, nihil
omnino in ea re fuit quo delectarer. Ille basiis crebris,
subagitationibus, murmure suo testabatur mirifica
se perfusum voluptate, quam in eo loco nactus
erat, quo penetraverat caudam suam salacem. Opere
[pg 48]
perfecto, non tamen desiliit de equo: «Compensabo
nunc jacturis meis,» inquit, «hoc lucrum,
Tullia mea dulcissima; quandoquidem arcem
pudicitiæ tuæ obtineo, faciam quod victores solent.»
Ego ad eum:—«Quid solent victores?
amabo, mi Callia, qui me victam habes in potestate;
mancipium si volueris ad obsequium, liberam
si volueris ad honorem.—Arcem cui eripiendæ
tot labores insumpsi, tantum sanguinis
effudi, tam cito ac putabas non deseram tibi vacuam:
volo scias me vicisse, et agnoscat imperium
victricis mentulæ diffractus et laniatus tibi
cunnus.—Sane,» aio, «laniatus non dubito
quin sit, et misere laceratus, e cujus ore tam
parvo fecisti antrum tam amplum; me miseram!
jam me sentio porta patentiorem.—Etenim, quo
minus pateres,» inquit, «ego eo magis paterer.»
His dictis sensi intra viscera mea succrescere mentulam
Calliæ, quæ tabe projecta flaccida et elanguida
paulo ante pars minima sui esse videbatur. Jubet
bono sim animo, ut bene valeam quærit; nihil mihi
quod præterea doleat superesse respondeo. Gaudio
se ob id multo capi ait, et impingit suavium.—«Sed
tu, ut voluptatis meæ particeps fuisti?—Nullius
particeps fui,» refero; «quis potuit
inesse in hoc sævo conatu tuo, quis voluptatis
gustus esse potuit?—Mutabis modo sermonem,
Tullia, et fateberis Venere nihil esse inter mortales
dulcius,» subjicit; «sed et hunc etiam mihi laborem
concede: ut agito ego nates deorsum, tolle
sursum, et agita quam vehementissime poteris;
[pg 49]
poteris autem, si quæ alia, juvenis, vegeto corpore,
viridi et robusto.» Nego motus, qui mihi
sit tam insolens, nosse rationem; ille jubet, propellam
sursum versus hunc corporis truncum: propello;
jubet rem repeti violento impetu: obsequor.
Quid plura? mobiliores mihi nates effecit quam ipse
haberet. Ut me videt satis doctam, rogat ut ne meis
lateribus parcam; concutit vehementer: resilio vehementius
ego; subsultibus conquatio subigentem.
Totis me viribus urgebat: ita totis ego viribus recutiebam
in me ruentem. Subabam ego, cevebat ille;
et crissantibus inguinibus mixti videbamur minari
cubiculo ruinam: contremebat certe lectus cum
tanto strepitu, ut is longe lateque exaudiretur dissipatus
strepitus. _`«Anima, Venus mea,» dicebat,
«quam me` felicem facis! quis me mortalium beatior?
En, en, anima mea, colliquesco; advenit
summa voluptas.—Sentio,» inquam, «hei
mihi! quid hoc est quod sentio, mi Callia?»

*Octavia.* Me enecas hoc sermone, in exspectatione
tantæ voluptatis ecce emorior.

*Tullia.* Compressit me arctius Callias; promovit
in uterum meum ea vi caudam ardentem, ut etiam
videretur velle se totum in corpus meum immergere:
defluxit tunc in me deliciosus imber, et simul
sentio etiam me liquescere, sed tanta et tam incredibili
cum voluptate, ut nulla amplius in hoc Veneris
furore habita honestatis ratione, urgerem ipsa
Calliam, subsultibus crebris fatigarem, rogarem ut
properaret; ita defecimus, resolutis quasi artubus,
ambo eodem temporis puncto. Et puto, si Venus
[pg 50]
ipsa confligentibus agonotheta adstitisset, cui lauream
concederet fuisse dubitaturam. Animam, quam
in hoc cursu reciprocando pene ademerat longa
pugnæ contentio, vix receperamus, cum audivimus,
clavi ad seram admota, portam patefieri, et simul
mater et Pomponia lætæ se in cubiculum proripiunt;
seram post se claudunt, ne quis ingrederetur
una, pessulo obdito.

*Octavia.* Non quali obdiderat fores tuas Callias,
hem! hem! hem! Et mater et Pomponia de eo sibi
habendo nunquid altera in alteram collitigassent?
hem! hem! hem!

*Tullia.* Salsam te, quæ intra paucas horas pessulo
obdi fores tuas senties bilibri!

*Octavia.*

   | Est hic, est animus pili contemptor, et illum
   | Qui cunno bene credat emi quo tendit amorem.

Sic immutasti ipsa Virgiliana hæc duo carmina.
Emam, equidem, meo puro puto amorem Cavicei,
et hujusmodi oblectamenta. Persequere filum narrationis
tuæ.

*Tullia.* Tegumentis, quæ ad pedes dejecerat a
principio Callias, ocius obductis, diligenter corpus
operui Calliæ, meumque, ne hoc visu oculi matris
offenderentur: nam de Pomponia minor cura, cui
tam sum nota quam tu mihi. Mater accurrit in complexum
Calliæ: «Mi fili, ut probe militasti? Victorem
te, vociferationes Tulliæ meæ testificatæ
sunt; de tua victoria tibi gratulor et Tulliæ. Si
[pg 51]
non vicisses, nupta vidua esset.» Pomponia vero
injectis ulnis amplexabatur me, et lacrymis irrorabat
ora:—«Quam te dire habuit hic lanio!» inquiebat
summissa voce. «Cum te audirem, soror, ejulantem,
maledictis insectata sum inconsultam
nebulonis libidinem. Ut se vero res habent?—Optime,»
inquam; «difficillima tandem via ad
delectationem veni, quam quærebam. Per lethi
medios cruciatus ad vitæ perveni plena et summa
gaudia.—Mulier facta es?» subjicit. Ego vero:—«Facta
sum, et cum gaudia reputo mecum, quæ
jam semel cepi ab virginitate cæsa, miror tam
nullo pretio tot bona vænire. Diem malim deinceps
absque solis luce, quam noctem absque Veneris
usu.—Bene est, abunde est,» inquit, «et
sane his quæ non fruitur puella Veneris donis,
vivam puto vita non frui.» Et continuo ad
Calliam accurrit, eique suavium dedit, Imperatorem
suum vocans, cujus sub signis Venus tam citum de
virgine tam pura et tam inimica triumphum egerit,
hostibus cæsis Eugio, Nymphis, Hymene. Scis
Pomponiam litterarum studiis esse imbutam. Mater
aromatites vinum in argenteo scypho bene grandi
Calliæ dedit bibere.—«Hoc,» inquit, «recreabit
pectus tuum, et reficiet vires, fili; sed si me credis,
dabis te quieti. Satis gloriæ hac nocte partum
habes, qui virginitatem Tulliæ occisione delevisti.»
Me autem conditas nuces tres quas attulit
edere jussit, et ad aurem insusurravit obtinerem a
marito, ut per horas aliquot requiesceret; opus illius
valetudini esse somnum, et ab hac palæstra quietem.
[pg 52]
Post utraque abiit; Pomponia precata est, cum valediceret
Calliæ, novos animos, novam alacritatem,
mihi patientiam laboris et invictum robur. Interea,
dum mater et Pomponia loquebantur, materque
componebat lintea et tegumenta, Callias subtus,
protensa adversum me manu, mammas, ventrem,
totumque, in quo pugnaverat tam fortiter, Veneris
campum pererrabat. Itaque restitutis momento temporis
viribus, cum Pomponiam recedentem revocasset:—«Volo
testis sis, ipsa tu soror,» inquit,
«quam dire habeam dominam meam, sororem
tuam, ego nebulo,» et ea inspectante adsilit in
me, telumque suum immane in uteri mei ulcus impressit.
Recruduerunt ad vivum vulnera quæ fecerat,
et acutissimo dolore puncta infremui:—«Ah!
Pomponia mea, opi sis!» clamo, «advola!» Ille
vero horribilibus concussionibus agitare me et lectum
quatere. Ad hæc Pomponia materve cachinnantes
proripuerunt se foras festinæ. Post aliquot
succussus, eosque vehementes, evanuit dolor omnis
acerrimaque successit titillatio, qualem non cogitaram.
Nates motito, superequitantem Calliam imitata.
Ad eum motum quem ciebam jam ultro, suavio
dato gratias mihi egit, quod rem facerem sibi gratissimam.
Hic cursus paulo longior fuit quam alii fuerant.
Demum me semine prolui in intimo utero
sensi, et simul excerni ex me nescio quid, quo dulcissima
velut prurigine titillarer. Ad hoc gaudium
nihil accedere posse nuntiarunt omnes mihi mei
sensus, quo majus et jucundius fieret. Re patrata
eduxit e concha mea fascinum jam capite summisso
[pg 53]
inglorium. Volui sudario detergere:—«Nihil
opus est,» inquit Callias, «æque mihi sicca et
pura est mentula, ac si in hac voluptatis palude
non natasset.» Protinus attrectavit manu cymbam;
digitum imo medium immisit intro; siccam
invenit vulvam, non temulentam. «Faveant Superi!»
inquit Callias, «ex hoc congressu, procul
dubio, anima mea, utero concepisti. Meum
tuumque semen matrix illa tua quæ mihi liberos
debet, omne imbibit. Fatere, cor meum, num,
quam cepisti, prætergressa tibi visa est voluptas
omnem voluptatem, qua unquam sis per vitam
tuam perfusa?—Fateor,» inquam; «sed quod
præcipue tam incredibilis mihi oblectamenti titillationem
intulit, cogitatio fuit, quæ me etiam sola
plurimum delectare possit, abs te illam mihi venire,
e tuo corpore in corpus meum illas fluere
delicias.» Osculatus est, et:—«Quiesce,»
inquit, «paululum, mea Tullia, donec excitem te
ad nova prælia, et novis gaudiis impleam tibi tuam
navim.» Fatigatos invasit amicus sopor, tresque
continuas per horas tenuit et juvit. Solutus Callias
impegit mihi basia multa, nec ideo excitavit dormientem:
ita me altus oppresserat sopor. Revolvit
rursus operimenta ad pedes; vidit resupinam, et
distractis cruribus ostentantem circum in quo jam
quinquies decurrerat fervidis rotis. Miratur venustatem
corporis, cerei enim nondum defecerant; et
ridens tuetur cymbæ compagem solutam. Tunc,
incensus hoc spectaculo, irruit in me; mentulam
intumescentem protrudit in sinum pudoris mei, et
[pg 54]
excitata aperui oculos.—«Bene est,» inquit,
«vivis, uxor; timebam ne rem haberem cum mortua,
quod de Periandro narrant Corinthiorum
tyranno.—Senties me vivere,» repono.—«Fac
sentiam, nihil unquam feceris gratius,» inquit
osculans.

*Octavia.* Quid fecisti ut te vivere sentiret? Sane
conjectura assequor quid feceris.

*Tullia.* Quid illud est tua vero sententia?

*Octavia.* Tuo agitata es motu, quam potuisti vehementissimo?

*Tullia.* Dicis. Vibratis in aera natibus, continuo
meo motu tam apte Calliæ motui respondi, ut cum
deorsum impelleret in meas fores pessulum, ego
sursum propellerem. Ita pubes pubi, pecten pectini
pugnabat ea contentione, ut si seminis ad summum
capitis verticem fontem habuisset Callias, ex eo
potuissem nihilominus excire.

*Octavia.* Longa fuit hæc concertatio?

*Tullia.* Si tempore metiris, dodrantem; si deliciis,
duo sæcula.

*Octavia.* Contingant mihi sæpe hæc voluptatis sæcula!

*Tullia.* Quibus scilicet æternitatem suam omnia
accepto ferunt sæcula animantum. Intemperanti
fessa agitatione, laborem diutius ferre non potui:
«Victam me fateor,» inquam, «sine paulisper
spiritus colligam.—Dedis te, arma ponis, Tullia?»
subjicit; «o te ignavam! Agedum, revoca
animum.—Pacem peto,» repono, «aut breves
inducias. Plus viribus et artubus vales, non quidem
[pg 55]
animo, ne putes.» Cum dicerem, ipse superincumbens

   | Intorquet summis innixus viribus hastam.

Implet fœcundo rore uterum, distillat etiam mihi album
virus. Voluptatem magnitudini impares ambo,
alter in alterius amplexu sumus resoluti.

*Octavia.* Nihil amplius tibi pars ea, belli intestini
sedes, indoluit? Quæro curiosius: nam, ut spe Veneris
uror, sic doloris metu ægra sum. Pendeo

   | Spemque metumque inter...

*Tullia.* Apage, inepta, nihil ærumnæ præ gaudiis.

*Octavia.* Credam jam tibi, puto, et mihi ardentissime
cunnus prurit.

*Tullia.* Scalpere interim potes. Scalpam ego, quid
vetat?

*Octavia.* Narrationibus tuis incendisti me totam.
Ah! ah! quid agis? Me in furorem rapis; abstrahe
adulterum digitum, amabo, soror. Quid tibi præterea
a Callia usque ad lucem?

*Tullia.* Tandem stupidissimo somno correptus est
per duas continuas horas; haudquaquam ego obdormiscere,
cum maxime vellem, potui. Ardebant
etiam nunc cerei, venit in mentem aperiendæ, quæ
in hortum respiciebat, fenestræ. Surrexi nuda, aperui,
nec Callias suscitatus est a somno. Restinxi
cereos, et cum me mittendæ urinæ desiderium premeret,
captam in manibus matulam subjicio rimæ
meæ. Dilabens lotium ussit me acri dolore, ut vix
[pg 56]
ferre possem. Cum misissem suspirium, somnum
Calliæ abstulit gementis vox: vidit, nec movit, defixit
in me oculorum aciem, nec somno esse solutum
percepi.

*Octavia.* Rem mirabilem refers; ægre tibi lotium
missum est?

*Tullia.* Ita me diviserat Callias, ut fissa latum ad
minus digitum rima interiori, qua ad summum bonum
itur, protritis discerptisque floris mei foliis,
calyculoque disrupto in quo mea latebat virginitas,
crudeles intus lacerationes superessent. Itaque acerba
erat hæc ærumna, quam urina laceræ vulvæ
inurebat, ac si tu vulneri, quod tibi ferro forte inflixeris,
sal aceto dilutum infundas. Effluebat ex intervallo,
non continuo fluxu fugiebat urina. Cum modo
sustinerem deciduæ impetum, modo laxarem, inopinam
his verbis aggressus est Callias: «Etiamnum
dolet, mea Tullia?» Ego matulam subito deposui
pudore offusa.—«Putabam te dormire,» aio, «cor
meum; ignosce imprudentiæ meæ et impudentiæ;
pudet re turpi offendisse oculos tuos. Quid! me
vidisti hac cum matula colloquentem?—Vocas
rem turpem,» inquit, «quæ cum necessaria sit,
turpis esse non potest.» Denique me in lectum
misi, postquam sudario exsiccassem pudenda suspensa
manu. Intra ulnas totam, intraque femora sua
suscepit Callias. Mox oscula ori impressit, nates altera,
alteraque manu leniter verberabat. Rogavit ego
hortarer ipsa, admota manu, mentulam ad novam
pugnam; illud sibi præstarem officium: nec negavi.
Intumuit illico intra manum meam, et ridens
[pg 57]
Callias accensam mentulam rigidamque in umbilicum
meum iterum atque iterum torsit: «Quid tu,»
inquam, «vis etiam, qui tam sævus es, per medium
ventrem adacta hasta viam tibi aperire ad libidinem?
Vis tam sim pertusa quam Danaidum urcei?»
Risit ad dictum Callias, et supposita manu
femur meum sinistrum semisupinæ, ut eram, in
latus suum dextrum sustulit. «Nunc te volo inire
nova figura,» inquit, «semisupinam, et in latus
recumbentem.» Mentulam ad ostium applicuit
horti mei, et impetu infixit. Cum tota non subiret:
«Rudis es,» ait, «ad hæc opera, Tullia mea; patere
te doceri.» Respondeo a nullo potuisse melius
hanc me artem edoceri, pergeret, me docilem
habituram discipulam. Jubet pubem pubi conjungerem,
mihi cunnus oscularetur proximum mentulæ
caput, sic aditum fore facilem ad intima, modo
altissime femur, quod ejus lateri superjeceram, tollerem.
Obsequuta sum, et uno concussu immersit
totam in vulvam meam, et usque coleos, mentulam.

*Octavia.* Nec demum dolebat?

*Tullia.* Confricatio frequens sensum omnem doloris
obtudit. Voluit scrotum sibi molliter tenerem;
adhibuit testibus meam manum molliter, et primoribus
digitis utrumque compressi, et illico vivida
vis seminis exsiliit in sentinam navis meæ, mihique
per libidinem effluvium movit; utrique capta de
utroque voluptas summa. Jam ad multam lucem,
in his lusibus, processeramus, et promiserat mater
visuram nos summo mane; dum serimus varios
[pg 58]
sermones, dum miscemus oscula, dum inguina fovemus
inguinibus, vox pervenit ad nos accedentis.
«Veniat quantumlibet!» inquit Callias, «non faciet
tamen quin amplexibus tuis exsaturem libidinem
meam. Est constitutum mihi, voluptas mea,
_`veredum hunc tuum» (cunnum ostendebat) «septem
decursionibus subigere.` Sex peregi: superest
septima, quæ me ad satietatem ferat.» Ut sensit
matrem foribus proximam, conscendit rursus, et
cum insereret seræ clavim: «Et ego,» inquit,
«hanc meam clavim mitto in seram tuam.» Subagitare
cœpit et mobiles mihi nates optare. Interea
ingressa mater, contremere miratur lectum; ego
verbis perstrepere, et suspiriis præ pudore.—«Quid
est quod video, nata?» inquit, «nox tibi
tota non suffecit, nec tibi, Callia, ad fruendam
Tulliam?—Ignosce, mater,» respondeo, «malim
mortem, quam me visam a te in tanta turpitudine.—Felicitati
Tulliæ meæ allaboro in ipsa
Tullia,» subjicit Callias. Immanius concutiebat;
tunc mater:—«Obsequere marito tuo, nata, nec te
utique obsequii pudeat, quod officii pars est maxima
nuptæ; abeo mox reversura: interim alacres
explete alter alterius cupiditatem.» Egressa matre,
Callias jubet subsultus objicere concussibus suis rapidos
et frequentes. Jactitare nates cœpi, sursumque
deorsumque ferri, ut facturus impetu impressionem
abscedebat, ut faciens irruebat. Laudabat animos, mirabatur
mobilitatem: «At ego volo,» inquam,
«laudes in te meum amorem, qui me his commotionibus,
_`quas imperas, dehonestat`\. Laudes obsequium
[pg 59]
etiam ad turpia. At vero; ecce, mi Callia!
mihi ecce defluunt libidine venæ omnes; urge
opus!» Ille ardentius operam mihi navare:

   | Itque reditque viam toties...

Sed, ut si esset exhaustus in eo humoris fons, ex
ejus nihil manabat tubo. Osculans et vellicans excitabat,
ut properanti adessem, et cursu, quam possem
velocissimo, deferrem ad optatam Venerem.
Ego subsilio, crebrisve subsultibus cieo Cupidineum
imbrem in impluvium meum, et longo post me
intervallo pervenit ad metas. Postquam in amplexu
meo artus fessos recreavit, exsurrexit e lecto, servisque
vocatis induit vestes, et basio dato veniam
petiit ignaviæ suæ. Sic loquebatur: «Condones
mihi,» inquit, «enervatam hanc mollitiem, qui
tam pauca itinera percurri in tam pulchro stadio.»
Hæc cum diceret, reversa est mater, meaque cum
matre Sole gratior apparuit Pomponia oculis meis,
altera oculorum meorum lux. Jusculi infusis plurimis
ovorum vitellis scutellam, illa et illa adferebant.
Mater Calliæ, Pomponia mihi obtulit; ego hausi
hilare. Negabat Callias se egere; exsorbuit tamen.
Postea mater jussit requiescerem: «Nam scio,»
inquit, «te tantum itineris hac nocte confecisse, ut
periculum sit ne in morbum incidas, corpus tuum
delicatum ni diligenter cures.—Septem omnino
milliaria percurrimus,» adjicit Callias; «fessam
esse plurimum verisimile est, quæ me toto itinere
vexit summa celeritate.—De his postea loquemur,»
refert Pomponia; «tu interim quiete
[pg 60]
et somno refice fatigata membra nocturno labore.»

*Octavia.* Video, soror, in ea narratione, picturam
omnium quæ jam virginali meo, puto, imminent.
Sed si bene præsagit animus, quam tu tulisti, feram
molestiora: majores etiam, quam cepisti, capiam
voluptates. Nam inferius illud gurgustiolum minori
mihi, quam patebat tibi, hiatu patet: eo mihi
molestior vis inferenda; at protensiori tres digitos
mentula, quam Calliæ sit, rem aget Caviceus: et eo
mihi dulciores Veneris fructus, quanto altius in penetralia
Veneris Venerem inferet.

*Tullia.* Nihil ultra tibi optare debeam ad perfectam
felicitatem, soror mea, quam ut faveat tibi
Venus æque ac mihi. Nunc e lecto surgamus, dulcis
virgo; cras surges tam pulchra fœmina, quam
es hodie pulchra virgo: te puto ad eam pugnam,
quæ tibi depugnanda est, satis comparatam.

*Octavia.* Sum; ita me Venus amet! Imo volo constantiam
commendari meam: sine fletu, sine clamore,
deliberato animo omnia feram.

*Tullia.* Cave istud feceris, corculum: graviter
ipse ferret Caviceus si tam constanter ferres; silentium
tibi tuum probro verteretur; marito non solet
parva fieri laudis accessio, dum virgo vim patitur,
ex clamoribus, ex fletibus oppressæ. Dicunt esse
eos ejulatus virginitatis, dum conciditur, pereuntis
vocem. Quæ ex eo consequantur opiniones, tecum
ipsa vide.

*Octavia.* Recte mones.

.. |serps100| image:: images/serps100.png
   :align: middle
   :width: 8em
   :alt: ~~~~~~~~~~~~

.. class:: center

|serps100|

.. vfill::

[pg 61]


.. |frons101| image:: images/frons101.png
   :align: top
   :width: 100%
   :alt:

|frons101| COLLOQUIUM QUINTUM
=============================

LIBIDINES
---------

.. class:: center

——

.. dropcap:: T
   :image: images/ini101.png
   :lines: 4

T\ :small-caps:`ullia.` Nulla mihi dies gratior unquam
fuit, quam hæc nox erit.

*Octavia.* Libero sermone confabulabimur.
Complectar te, cognata, in
cujus quidem amplexibus omnes mei solent sensus
et cogitationes gratissime conquiescere.

*Tullia.* At vero, in tuis, puto, complexibus non
ita quievit Caviceus. Sed enim in eo, quem innumeris
tuis illecebris excitasti, rapido motu, utrique
quies et voluptatis cumulus summus.

*Octavia.* Quæ præsagieras gaudia, inveni; ad eam
delectationem nullo opere perveni, quæ omnium
utique superat rerum pretium, quæ mortales inserit
immortalibus.

*Tullia.* Nihil vero, occlusis cubiculi nostri foribus,
[pg 62]
quominus jucundo, quem aures jam dudum expetunt,
cibo pascar, impedit.

*Octavia.* Intelligo, cognata: vis quam pollicita
sum, me narrationem aggredi.

*Tullia.* Scilicet, quid dulcius mihi queat accidere,
quam participem fieri voluptatum, quibus ingurgitata
es? Nam sermone hoc tuo partem infundes in
animum meum, quæ nihil e cumulo tuo detrahat.

*Octavia.* Vellem etiam ita et in corpus tuum fundi
per me posse Cupidineos illos fluctus, qui cymbam
meam ad veri boni portum per hos quindecim dies
detulere; et ex animo loquor.

*Tullia.* Quam altum, quam crassum infixit in
navim tuam malum ad eam navigationem Caviceus!
Quam impar tibi visa est navis tam parva arbori tam
immensæ!

*Octavia.* Rides sane: convenit belle mihi cum
Caviceo. Quod perfregit mihi vallum, victori ademit
victoriam: ecce exhaustis fugit viribus. Cum jam
languidiorem vidit parens mea, id dedit consilii ut
ad patruum iret; prætexit itineri officium, sed,
verum ut fatear, cognata, jam fractæ vires vera
causa fuere, nec me latet. Hæc, quæ mensis unius
erit, reparabit virium robur, absentia: prudens profecto
consilium.

*Tullia.* Quid hoc est? tam tenera, tam delicata,
ad primos non periisti Cavicei concussus? Quid
audio? Quæ tam cito talem peregeris, jam facta es
athleta. O victricem et laureatam concham!

*Octavia.* Abi, improba manus, quæ procaci tactu
adulteras novam nuptam.

[pg 63]
*Tullia.* Patere, inepta. Quid times hoc in meo
lecto, quem libidine et incendio imples? Ea cereos
illos qui lucent extingui nolui mente, ut omnem
pulchritudinis tuæ florem delibem oculis.

*Octavia.* Sed nunquid amoris nuptialis legi cedere
lex debet amicitiæ? Si patior ultro quæ olim a te
pathica sum pati solita, nunquid Caviceo fecero
injuriam?

*Tullia.* Ah! ah! ah! quid amplius objeceris mihi?

*Octavia.* Quid hi sibi cachinni?

*Tullia.* Novum antrum hausit rimulam illam
tuam, in qua sedebat virginitas. Quam immane
patet! Quid objicies deinceps mihi?

*Octavia.* Nihil habeo, mea Tullia, quod objecisse
tibi, aut velim, aut debeam.

*Tullia.* Aperi femina.

*Octavia.* Obsequor.

*Tullia.* Quam differt hæc mulieris pars a virginis
parte! Ecce divisa cadurda: o hiatum! manum etiam
inducere possim.

*Octavia.* Eh! eh! eh! moves me nimis ad libidinem,
remitti me sentio, ni cesses. Vis in manu tua
fiam adultera, quæ mori malim, quam in vetito
hominis amplexu pollui?

*Tullia.* Postea videbimus. Sed nunc agam quod
ago. Quis hominum complere possit hanc fossam,
unum præter Caviceum? Longe laxior es non solum
quam ego, sed imo quam mulieri conveniens sit, ut
homini conveniat non portentoso. Sum ego stricta
præ te, quæ tandiu homines passa sum, quæ tot
sum effusa sub congressibus, e cujus cymba partus
[pg 64]
invectus est in vitæ portum. Timeo, cognata, ne
quæ hunc in modum discissa es, omnibus præterea
hominibus inutilis facta sis ad Venerem. Quod pumilio
una in navi regia, si naviget solus, id in te
fuerit alterius hominis mentula.

*Octavia.* Nihil mea interest, me modo suis semper
voluptatibus habeat commodam Caviceus, et, ut
nudiustertius loquebaris, ejus probe machæra conveniat
in vaginam meam. Hoc sibi usuique suo
perfodit stadium, non aliis. Quod mirere, cum me
ultimum compressit, tam arcte intro aiebat sibi
vinciri mentulam, ac si manibus premerem, et ita
hoc compressu exsugi, ut præ voluptate se diceret
emori.

*Tullia.* Tu vero quid?

*Octavia.* Ego spissis basiis animos dabam, et molli
crispantium clunium motitatione opi eram ad metam
eunti.

*Tullia.* Sed quam cupio, instituis a calce narrationem:
hanc volo a capite ordiaris. Scio te hos
per dies probe dolatam, si ex felicissimis alia fuit
unquam. Sed nunc omnia minutissima vel momenta,
ab hora qua nupsisti ad hanc usque diem, curioso
refer sermone, pupula mea.

*Octavia.* Faciam tibi satis: pruriginosa descriptione
per aures in animum tuum stillabo voluptates,
quas in corpus meum depluit Hymenæus.

Tuo de lecto nondum surrexeram, et jam consanguinei,
cognati et affines Cavicei mei ad Lares nostros
convenerant. Meministi? Ut ingressæ sumus
paternam domum, venit obviam Caviceus alacri ore,
[pg 65]
lætisque et micantibus oculis utrique impegit osculum,
et ad me renidens:—«Ades, mea aurora,»
inquit, «ades, mea felicitas. Noluit ad vos irem
mater, hæ dedissent mihi pœnas nates» (demissa
manu verberabat), «castigassem pigritiam. Scis te
mihi esse Solem, non pro Sole; illucescas modo
mihi, suum cœlo non invideam Solem.» Sub
hæc salutantium nos turba circumvenit, mox dotales
conscriptæ sunt tabulæ, et solemnia nuptiarum, ex
more, peracta, et juris formulis, ut loquebantur:
nihil ut superesset ad nuptiarum sacra, nisi victima.

*Tullia.* Victimam appellas virginitatem tuam, sine
cujus jucunda et læta utrique occisione nuptiarum
sacra nec sacra sunt.

*Octavia.* His actis Caviceus egoque, domi, solutis
concionibus, relicti sumus. Cœpit ipse rogare sua
esse vellem; respondeo me equidem maxime velle,
quæ jam mea non essem. Fervidissimis basiis labia
onerabat, urgebat, ignescebat, ignem per viscera
mea inferebat. In eo tota eram, jam apud me non
eram. Ancilla una atque altera comites datæ lateri
meo hærebant, avertebant autem oculos retro ut
pudicas decebat. Tunc Caviceus: «Jube exeant hæ
ancillæ,» inquit, «anima mea, spes mea; hoc nuptiarum
nostrarum festo die, quid tibi mihique
cum illis?—Absit in eam me impudentiam cadere!»
repono, «quid de me judicares? quid
mater, quid domesticorum familia?» Præclusit
novis suaviis os dicenti, ac demum sensi vibrari in
me arma virilia. Sed ecce revertitur ad nos eodem
temporis puncto mater: «Ut habes uxorem hanc
[pg 66]
tuam, Cavici?» inquit, «ut amas?—Efflictim,»
ait, «et perdite amo; nihil amori meo adjicere ipse
ne quidem Amor possit, quo ardentior fiat. Sed
per Deos Deasque omnes nuptiarum Præsides et
Antistites! permitte me, mater, virum esse, et quæ
vis ut habeam uxorem tam elegantem, tam pulchram,
permitte me virum esse.—Adde,» subjicit
mater, «et tam teneram. Te cura tangat teneritudinis
ejus, nam quam impar sit pugnæ quæ
mox alterum alteri committet, annos vix quindecim
nata, reputa, fili, cum animo tuo.» Dehinc
moræ impatiens Caviceus:—«Mei te misereat,
mater,» inquit, «absumi me sentio cæco incendio,
quod sola exstinguere possit uxor mea uxoria
medicina. Da mihi nunc fruendam; si negas,
furaris mihi quod meum est; sis mei mihi boni
liberalis.» Subrisit illa:—«Sed enimvero,» inquit,
«isti libidinis tuæ impetus intempestivi sunt, non
præstabiles affectus. Ad noctem differ, quod dilatum
gratius fiet. Mora dulcescunt amoris fructus,
ut reliqua meliorum tempestatum dona. Quam
intempestivæ sint hæ preces, mi fili, ipse videris;
vellem sane indulgere posse quod petis: nec hora,
nec locus huic rei apta sunt. Non morabor voluptatem
tuam, sed ad noctem usque moderare tibi.—Ah!
mater,» reponit Caviceus, «miserere
generi tui, sane Octavia ipsa non negat vulneri
mederi quod impressit cordi.—Audin, tu?»
inquit conversa ad me mater, «vis mederi huic
morbo? vis ipsa esse medicina?»

*Tullia.* Quidni velles? nimirum sapis.

[pg 67]
*Octavia.* Offusus est mihi rubore vultus, qui pro
sermone fuit; obmutui.—«Taces, nata?» inquit,
«nam et consentis. Secede igitur tantisper, est quod
tua refert maritum tuum monere; ingredere in id
cubiculum interius.» Secessi passus duos tresve,
et arrectis auribus in eo tota fui eorum quæ dicturi
essent, ne quid me fugeret. Tunc mater ad Caviceum:
«Nec tempus nec locum nuptiis faciendis
apta esse dixi, fili, haud ipse negaveris: mox
enim ex affinibus nostris, qui nobiscum accubituri
sunt ad prandium, advenient; lecti in hoc
cubiculo nulli. Nihilo tamen minus ecce tibi trado
Octaviam, sed ea lege ut libidini semel tuæ pareat,
hoc temporis momento. Proxima nocte frueris
ejus amplexibus ad satietatem. Verum hac hora
novi te et operam et oleum perditurum, cum non
sit ubi eam commodo ad Venerem corporis situ
loces. Demum parce ætati tuæ puellæ, nam dicunt
esse te æquo membrosiorem et equo. Taurum
paulo post, quantus ille sit, facile feret si sensim
sine sensu assuefieri velis oneri, nec primo conatu
disrumpi. Vi minus quam arte juvabit ramum
illum tuum ejus in hortum adigi et inseri.» Hæc
ridens: dehinc me vocat, et adhinnientem mihi
videbar audire Caviceum.—«Tua non es, nata,»
inquit, «mariti es, petiit sibi per momenta aliquot
te tradi. Quam in omnem vitam cessit Hymen,
nec ego nec tu negare possumus. Precibus
acquievi, quæ tibi pro lege sunt. At volo semel
tantum ejus obsequaris libidini: cum perfeceris,
eripe te foras; si secus feceris, iratam me habebis.»
[pg 68]
Promitto facturam:—«Verum,» inquit, «verte te
in omnes quos voluerit concumbendi modos, ac
maxime cave ne per culpam tuam tubi maritalis
imber dispereat tibi. Ita te adsilienti præbe, ut
qua te via petet, tuum in uterum decidat. Vide
faxis, nata.» His dictis osculata me ad Caviceum
duxit, et una inclusit.—«Hoc proximo in cubiculo,»
inquit, «exspecto, Cavici, dum iter illud
peregeris, ad quod te admittit Octavia in ipsa
Octavia.» Secessit misso cachinno, sed momento
reversa:—«Oblita eram,» inquit, «quod maxime
factum oportuit...» Sed jam me sedere jusserat
Caviceus in sella parieti affixa. Sub pedibus ad hæc
divaricatis, elatisque femoribus, sellas supposuerat.
Nuda eram ad umbilicum, ipseque arma virilia
eduxerat. Ut vidit mater:—«Ingeniosa res est
amor,» inquit; «quam accommodus hic situs ad
Venerem!» Fugit retro Caviceus mentula minitante;
respexit mater:—«O monstrum!» inquit,
«sed forti esto animo, nata. Bene erit, si bona uti
volueris opera tua.» Exscenderam e sella, meque
ad honestatem composueram.—«Nolo,» inquit
mater, «ex collisione vestium tuarum, quid hoc
mane de te sit factum, convivæ nostri conjiciant.»
Resolvit vestem, relictoque mihi in ima corporis
mei antica posticaque parte interiori indusio:
«Nunc,» inquit, «sed memor jussi mei, admitte
virum tuum.» Iterum impressit osculum mihi, et
aperto itidem mihi sinu:—«Quid condis papillas
has tuas sororiantes? nunquid merentur Cavicei
oculos et oscula?» Et ad Caviceum conversa:—«Ecce,»
[pg 69]
ait, «aperta est arena tibi, Cavici;
adesto, athleta fortissime.» Post abiit. Lætus
festinusque accurrit Caviceus, mihi indusium tollit,
manumque procacem parti meæ admovet; dehinc
sedere jubet, ut sedebam, utroque ponit sub pede
sellam, ita ut cruribus altius sublatis, horti porta ad
speratos impetus obversa pateret tota. Dexteram
tamen subtus nates insinuavit, paulo magis admovit
me ad se.—«Nunc vero porrigis, hera mea,»
inquit, «quod me ad veram ducat felicitatis
metam.» Læva sustinebat hastæ pondus; tunc
procubuit in me.

*Tullia.* Agedum, quid tu interea?

*Octavia.* Nec negabam, nec ultro dabam. Alterum
stupidæ foret, petulantis alterum. Applicuit arietem
foribus meis; in rimam priorem, cujus labra
diducebat digitis, inseruit mutonis caput. Hic vero
hæsit, nec ultra quidquam conatus est:—«Octavia
mea dulcissima,» inquit, «complectere me,
dextrum femur tuum subleva, et in lumbos meos
mitte.—Non intelligo quid velis,» inquam,
«quid moliris? te mei pietas capiat!» Sub hæc
femur ipse meum subdita manu superinjicit in lumbos
suos, situ quo voluerat. Demum adigit in Venereum
scopum mentulam, et principio quidem impellit
levi concussione, mox fortiori, ac postremum
eo nisu, ut summum mihi non dubitarem imminere
periculum. Rigida ea erat ac si cornea; igitur, cum
minima loci capacitas negaret ingressum, et in
intima viam quæreret sibi, et faceret, caligas demisit
in pedes, et nudus, ut nuda eram, cominus verberare
[pg 70]
cœpit vehementer valli mei crepidinem. Tanta
vi ruebat, et cuneo illo diffindebat me, ut lacerari
me exclamarem. Paululum requievit ab opere:—«Sile,
amabo, corculum,» inquit, «ita hæc res
agitur: obdura immota.» Iterum subter clunes
manum misit, promovitque ad se, quæ videbar in
fugam converti. Nec mora: crebris concussibus ita
me fatigavit, ut fere animo deficerem. Rapido post
impetu hastam impulit, summusque mucro hæsit
in summo ulcere; clamorem tollo, quem audivit
mater; festina accurrit.—«Heus tu, Cavici,»
inquit, «oblitus es pollicitum esse mihi hanc tuam
palæstram, quam indulsi tibi, ludum fore, non
pugnam?» Cum hæc loqueretur, in sudorem defluxit
Venereum Caviceus. Sensi me imbre fervido
irrigari; at, ut primum colliquescebat, eo rapidius
agebat se, et humor ille viscidus favebat conatui, ut
qui contum oleo liniat. Me igitur duos tresve digitos
perfodit, eamque seminis copiam plenis laticibus
fudit, ut intra viscera mea penetraret, pubemque
mihi postea complueret.

*Tullia.* Tu interea eras

   | ...fatui puella cunni?

nihil movebaris, nec similiter resoluta es?

*Octavia.* Fatebor, mea Tullia, tunc primum percepi
quid sit Venus. Nec omnino tamen exploratas
habui omnes harum voluptatum dulcedines. Cum
jam deficeret Caviceus, incessit me quasi micturientis
pruriens libido; tum et ipsa retro clunes
tollo, et illico sensi magna cum voluptate excerni
[pg 71]
ex me nescio quid, quod mirabiliter me ea in parte
demulcebat. Conniventes mihi oculi, crebri anhelitus,
vultus mihi ignescere, totum corpus dilabi.
«Ah! ah! ah! deficio, Cavici,» exclamo, «siste
fugientem animam, desiste ab hac re, quæ tam
jucunde enecat!—Euge, Octavia,» inquit,
«huic voluptati omnes spiritus adverte, ejice fortiter
ex te, quod titillat tam suaviter sensus.»
Interea nervum, qui jam elanguebat, demisso intra
crura mea capite, sustulit læva manu, et iterum
intrusit in ostium meum. Hic demum tactus novos
in his locis ignes excitavit. Copiosa ex me titillantis
fluit liquoris pluvia, ut mictus potius videretur
quam ejectio seminis e locis. Hoc si temporis momento
parata fuissent ad pugnam Cavicei arma, per
Venerem! gaudio et voluptate ebria irritassem ultro
in me ipsa ego. Tam cito curriculum illud a Caviceo
piguit esse confectum in stadii mei ora, nec in ipso
stadio.

*Tullia.* Ita belle, ita ad vivum rem depingis, ut
me, etiam si sim silicernium, movere possis. Osculare
me. Vis Lampridium? Sed non vis. Rapis me
in furorem; quid velim, quid nolim, nescio.

*Octavia.* Quid tibi enim mihique cum Lampridio?
Quid vis me velle? quid nolle vis?

*Tullia.* Insanio, perdix mea, turturilla mea...
Eh! eh! mihi tuam manum commoda.

*Octavia.* Do propriam, non commodo. Quid
postea?

*Tullia.* Mea mitte intra femina; expansa vola
Veneris aggerem occupa, prehende belli intestini
[pg 72]
sedem, immitte digitum; mihi vero sis pro marito.
Insili in me, subige, subagita. Pulchre omnia!

*Octavia.* Etenim si tibi essem quod Caviceus
mihi! Sed quid umbra ad corpus? Ut admoves
pubem pubi! ut committis cunnum cunno! ut hæret
pectus pectori!

*Tullia.* Diffluo, diffluo... O Lampridi!.. Octavia!...
Ah! ah!

*Octavia.* O te libidinosam! Tibi rivus manat e
lumbis, e quo vix puellulus Amor enatare possit.

*Tullia.* Permitte tantisper requiescere ab hac rabie,
nam Veneris profluvium rabies est. Sedata tandem
hæc est mihi tempestas, reddita membris malacia.
Redi ad Caviceum, quem in pugnatione arcis tuæ
reliquisti sudore fluentem.

*Octavia.* Pergam dicere. Verum de Lampridio
quid cogitabas? Quid dicebas, æstu furens impotenti?
Cur potius non invocabas ad opem operisque
partem Calliam tuum, quem amas, qui te deperit?

*Tullia.* Scies: communicabo tecum secretissimas
meas cogitationes, lusus, delicias, gaudia. In partem
bonorum vocabo te, omnia inter nos dividentur.
Memineris somnii, quo qualis vitæ tuæ cursus in
conjugio futurus sit, præsagire debuisti.

*Octavia.* Dividere et dividi, tu me docuisti verbum
esse in rebus Venereis salacissimi sensus: et vis
inter nos omnia dividi? avertat omen Venus!

*Tullia.* Te insulsam! divideris mecum, ego
tecum, divisorem habebimus probum; omnia sic
inter nos bona, quasi judicio Veneris Erciscundæ,
nostra dividentur. O lusus, o risus, o illecebrosas
[pg 73]
procacitates! Sed quid obtrectas, nugatrix? Sequere
narrationis tuæ filum.

*Octavia.* Gerræ, gerræ! Scilicet, seria petis, o
fœminam gravem et probam? Revocas me ad sermonem,
hac tua philosophia, moribus hisce tuis
dignum.

*Tullia.* Hoc tuum est delicium. Sed agedum, fac
quod facturam te dicis, nec facis.

*Octavia.* Etsi lapsus in paralysim Cavicei nervus
peteret summisso capite inducias, minabatur tamen
mole et pondere terribilis. Spumas ore agebat, et
suo meoque tactus et madidus rore, identidem
meam concham osculabatur. Perfecisse me cognovi,
placatis meas libidinis fluctibus. Igitur liberior et
audacior facta: «Quid ulterius petis,» inquam,
«a me, o Domine? obsequuta sum, et me fatigat
patientiæ meæ imago. Nihil superest quod præterea
optes: sine abeam.» Amplexabatur altero
me brachio, altera vero manu vulvam spurcitiis ejus
meisque turpem tractabat, identidem offerebat arrepto
fascino, non amplius arrecto. Sed ab ejus me
tandem expedivi amplexibus, et dum fugienti repugno,
sellam pede offendi, quæ in pavimentum
dejecta, non mediocrem edidit strepitum.

*Tullia.* Tunc supervenit mater tua, hoc velut
classico finiti prælii admonita, et ad lauream tuam
vocata.

*Octavia.* Dicis. «Non queretur mater nos collusisse
sicca Venere,» dicebat Caviceus.—«Scio,»
reponit mater, «te nobilem esse palæstritam:
sed vereor, ut prædixi, ne sicut operam
[pg 74]
ita et oleum perdideris. Num bonæ fidei homo
es? Virginem reddis quam virginem commodavi?»
Ingressam vero esse non perceperam, nec item Caviceus,
cui nuda adhuc propendebat ante oculos
meos mentula.

*Tullia.* Haud fugit ad aspectum mater, nam

   | Recta veniunt, videntque magnam
   | Matronæ quoque mentulam libenter.

*Octavia.* Puto equidem, his de nostris rebus
subodorata est muliebris curiositatis conjectura, aut
etiam ipsa vidit oculis minutissima quæque.

*Tullia.* Vel quæ sanctiores et castiores, curiosæ
sumus omnes harum ineptiarum. Mater mea prima
nuptiarum mearum ætate, eaque aurea (sic diem voco
qui nocti beatæ illi successit), nihil dulcius antiquiusve
habuit, quam ut sibi quæcunque passa
essem, enarrarem; et, injectis ad collum ulnis,
dum dicerem, oscula figebat ori meo, quæ vix
Lampridii vincant suavia.

*Octavia.* Eandem de mea audies dementiam. Effugit
in alterum Caviceus cubiculum (ad Caviceum
redeo), sublato manu una subligaculo, quod ad
pedes defluxerat; post januam occlusit mater:—«At
tu,» inquit, «ut lusisti, nata, ut maritum
experta es?» Amplexu arctissimo fovebat hæc
locuta, osculis premebat.—«Absit a te pudor
omnis, nata, puta tibi dicta quæ mihi dixeris, in
matre sociam habes ad hæc Hymenæi sacra.
Loquere.»

*Tullia.* Dicenti ardebant oculi, venæ turgebant,
[pg 75]
hiscebat concha, per Venerem meam! Diffluebat
ultro remissa. Nec miror: nam id ætatis nonum atque
vigesimum annum vix attigit. Anno nupsit decimo
tertio; in has te vitæ auras, felici partu, mea Octavia,
edidit ineunte decimo quarto. O quali incensa
æstuabat pruritu!

*Octavia.* Principio nihil respondebam; post, cum
cœpit inquirere curiosius:—«Quid quæris,
mater?» repono; «obsecuta sum tibi et Caviceo:
tibi, nam debebam; Caviceo, nam jussisti.—At
ne suspicetur quis has vestras nequitias, emittam,»
inquit, «Caviceum ex domo.—Jube vero in
inferius conclave descendere, non excedere
domo,» inquam; «id multo erit honestius, quam
si exegeris e tectis ut extraneum, qui tuus quia
tua sum, et quia meus est.» Illico ad eum abiit.—«Sede
interim,» ait, «dum redeo.» Demisso
ad inferius conclave Caviceo, regreditur; tunc:—«Libere
loquere, nata, puella es, ætate non infans,
et jam ingenio matrem familias præstare debes.
Mulier ego et tu sumus; hoc in quod vocata es
uxoris munus, bonæ mentis fons est equidem
nobis certissimus; officii nuptialis provincia quædam
velut regio est judicii et mentis, in qua
turpe est deficere nos judicio et mente, cujuscunque
ætatis simus. Ut bona gaudia mariti in
corpora nostra, sic bonam mentem in animos
eodem tubo, egregii artifices, infundunt.»

*Tullia.* Quis dubitet? et ipsa satis es amplo documento,
quæ ante hos dies etiam fandi rudis, hodie
[pg 76]
tam apte, ingeniose et comiter omnia et agis et
loqueris.

*Octavia.* Vix apud nos velut in una sede moratur
virginitas et bona mens, duæ pretiosissimæ vitæ
res. Qui aperit nobis vulvam, aperit et delitescentem
mentem, virilis contus. Forte in hoc, dum
nascimur, loco detrusam, mox impulsibus concussibusve
suis ex hac infima sede ad superiora agunt.

*Tullia.* Belle dictum, ah! ah! ah! si quæ tibi
excussit virginitatem mentula, mentem incussit. Ideo
huic nervo affictum mentulæ nomen, quod impressa
sit illi facultas a Natura, creandæ in nobis bonæ
mentis.

*Octavia.* Igitur audacior adhortatione matris facta:—«Non
alia sum,» inquam, «mater, ac eram
ante horam, nisi quod conspurcavit misere Caviceus.—Rapidum
Cavicei telum vulnus tuum»
(vulvam ostendebat) «non hausit?—Subire non
potuit, mater, præ crassitudine,» inquam, «nec
ferre ego crudos impetus; igitur erupi in clamorem,
discerpi me, cum dire peteret, sentiebam.—Nec
tamen intro vallum tuum pervasit, aggeremque
perrupit?» subjicit.—«Non potuit,» inquam,
«nam cito in humorem furor ille impotens
resolutus est.—Age, ostende,» inquit, «indusium
tuum.—Ecce, mater,» aio. Ut vidit abundanti
imbre conspersum, exclamat:—«O filia!
quid video, quam divitem et inexhaustum libidinis
fontem habet Caviceus! O te lætam et fortunatam,
si hæc seminis copia uterum tuum intimum irrigasset!
Hæres fingi ex eo nobis potuit robustior
[pg 77]
Hercule. Nunc,» inquit, «nuda corpus, nam id
volo a tam pulchro corpore abjici tam spurcum
indusium.» Quid plura? Sumpto alio vestem
indui, eaque arte et diligentia capillos et vestimenta
mater emendavit, ut nihil præterea addi ad cultum
ac honestatem posset.

*Tullia.* Num indusium condidit quod deposueras?
Num lustravit oculis?

*Octavia.* Superstitiosa curiositate expandit. Ego
vero erubescebam ad rem.—«Inundationem passa
es, filia,» dicebat, «non levem alluvionem: sed
apparent nullæ virginitatis læsæ lacrymæ, quid
clamabas? Dum conciditur virginitas, sanguineæ
ex ejus cæde stillant guttæ, quæ pereunti pro
lacrymis sunt. Intelligo, pulsata tantum fuit, non
vulnerata. Hac nocte se res meliori successu habebit.
Sed ad id muliebris patientiæ stipendium,
quod cœpisti mereri, probe te video comparatam.»
Demum indusium armario condidit.

*Tullia.* De convivio, cui et assedi, nihil habes
dicere quod nesciam. Felicis noctis illius, quæ subsecuta
est, expone lusus et procacitates.

*Octavia.* Mei, Ecastor! conveniendi ad noctem
usque Caviceo facultas nulla fuit, ita consanguineæ
affinesque e virginum numero adhæserunt mihi,
lateri affixæ. Raptim semel suavium tulit inquietæ,
Dii boni! quam suave! Nobis alia omnis præclusa
erat ad plenam voluptatem spes et via.

*Tullia.* Licere amantibus die quod cupiunt, nocturnæ
vetant amoris religiones. Sua sunt nocti dona,
quæ solem videre non juvat.

[pg 78]
*Octavia.* Moriente die vivere cœpimus; mox solutis
hominum fœminarumque importunis concionibus,
relicti soli alter in alterius cupiditate emoriebamur.
Tu ac Pomponia aderas; tandem utrumque
manibus prehensum duxit mater in genialem thalamum:
«Hac satis hactenus die laboris tulistis et
inquietudinis,» inquit, «reficite animos quiete et
corpora somno.»

*Tullia.*

   | Ite, agite, o juvenes, pariter sudate medullis
   | Omnibus inter vos: non murmura vestra columbæ,
   | Brachia non hederæ, nec vincant oscula conchæ!
   | Ludite, sed vigiles nolite extinguere lychnos:
   | Omnia nocte vident, nil cras meminere lucernæ.

*Octavia.* Me paulo ante accerserat in cubiculum
mater, in quo delibata et imminuta virginitas mea.
Hic, reclusa aurea pyxide, odor suavissimus nares
nostras afflavit, aeraque implevit. «Revolve, nata,»
inquit, «ad umbilicum vestem, indusiumque.»
Obtempero. Nudam videns subrisit: «Es vere pulchra,
nata,» subjicit, «et Caviceo digna. Sed hoc
suaveolenti unguine facies, ut opera sua minori
tuoque labore fere nullo maxime commisceatur
tecum. Tuam inunge tibi partem, nullo meliori
pacto poteris tuis defungi partibus.» Immitto in
pyxidem duos digitos et multo fluentes unguine ad
vulvæ refero monticulum.—«Nec vero,» ait, «sic
facto opus fuit: intro est mittendum, non ad
pubem, circum circa, ut facis, effundendum.»
Mox ipsa extimam intimamque inunxit rimam,
[pg 79]
digitis quam altissime potuit insertis.—«Te multo
junior eram, cum nupsi,» inquit, «quam nunc
es; si hoc me medicamento Veneri aptiorem non
reddidisset matertera, quam per ætatem eram, patrem
sane tuum vix passa essem, quem tamen
absque summo dolore tuli.» Rem mirabilem!
cognata, illico insana prurigo vulvam incendit; et
tam ardens me invasit Veneris libido, ut vix temperarim
mihi quin maritum ultro adirem, ipsa concubitum
peterem.

*Tullia.* Frequentior est hic usus sub hoc cœlo,
cum teneriores fruendæ dantur suis viris virgines.

*Octavia.* Quid plura? Tu me in lecto collocasti,
et, ut loquuta es, ultimum morienti virginitati vale
dixisti. Cum se vidit solum Caviceus, diligenter
occlusit cubiculi fores, meas aperturus; omnesque,
ne quis abditus lateret, lustravit angulos.

*Tullia.* Hic ludus testes odit, qui tamen sine testibus
non agitur:

   | Magnis testibus ista res agetur...

*Octavia.* Et vere acta est. Audierat Caviceus, cum
diceret mater num mihi vehementer timerem, respondisse
hunc marito meo injuriosum fore timorem,
et cum subjiceret, si vellem, rogaturam Caviceum
me humanius haberet, etiam reposuisse omnem mihi
dolorem voluptati futurum, e quo illi voluptas nasceretur.
Procurrit ad me, et injectis collo brachiis,
pronus: «Quales,» inquit, «agam tibi gratias,
hera mea, pro tanto munere? vis absque conditione
[pg 80]
tradi mihi, nec frustra erit tibi hæc confidentia;
nihil ultra acturum me recipio, cui non
consenseris. Sed, ut te novi, consenties felicitati
meæ.—Sane,» inquam, «nam qui viribus tuis
amorique meo possim pugnare?» Vestimenta jam
deposuerat servorum ope, solaque femoralia linea
supererant. Sine mora depositis, abjectoque etiam
indusio, nudus prosilit in lectum. Arctissimo me
ligat complexu nudam, et spississimis basiis præludit
proximo certamini. Mammas, uterum, crura, clunes,
libidinosis prostituit manibus; omnia pererrat membra
fervidus, et miratur.

*Tullia.* Sed utilissimam nuptiis partem præterierat?

*Octavia.* Ultimum aggressus est eam. Ad suavem
quem exspirabat odorem: «Non hæc tua lætissima
specus exhalat mephitim,» inquit, «nec mirum,
quæ tot bona continet bene olere. Rosea tota es
et myrtea. Sed scio,» inquit, «mollire viam
mihi in hoc gaudii tui meique campo, in animo
habuit mater, et ego artem arte juvabo. Hoc
tuam modo diffisurus sum conto partem» (mentulam
ostendebat, rectam, crassam, longam): «ut
facilius se penetret in venam hanc, cum impulero,
etiam unguento mulcebo quod paravi.» Unxit,
et intentans delibutam: «Nunc, domina,» inquit,
«compone te ad Cupidineos hos insultus.»

*Tullia.* Ferant opem Virginensis Dea, Subigus
Deus, Dea Prema, Deaque Pertunda, amica novis
nuptiis numina!

*Octavia.* Unus pro omnibus fuit Caviceus.

[pg 81]
*Tullia.* Hi ad genialem lectum Hymenæi conveniebant
jussu indigetes. Cum Paranymphi discessissent,
novam nuptam ope sua ad fortem et invictam
_`patientiam comparabant. Aderat Virginensis marito`
solventi zonam nuptæ Herculeo obstrictam nodo;
Subigus, cum soluta zona in apertum corporis campum
pugnaturus conscenderet; Prema, cum uxorem
comprimeret, faciebat ea ne se subduceret; et Pertunda
ut se pertundi et pilo transfigi pateretur, nec,
cum diffindi sentiret sibi tenerum corpus, pilum
excuteret.

*Octavia.* Conatus facile omnes meos elusisset robustus,
vegetus, quem quartus supra vigesimum
annus ad hanc pugnam faciebat novum Herculem.
Ipse me quo situ voluit, ad eam rem componit; non
reluctantem manu resupinam altera statuit, altera
aperuit femina. Post se invergit in me, et intra divaricata
crura pronum conjicit. Novum hoc me terruit
pondus: «Animo,» ait, «firma sis, et immota
corpore, hera mea.—Non commovebor,» inquam,
«sed amabo...» Sermonem interrupit
cruda sævitia, nam eodem temporis momento,
adactam summa vi mentulam in vulvam impulerat.
Hæc dehiscens sponte summum voraverat caput;
toto post suo pondere irruit, et obsistentem loci
compagem cœpit solvere.

*Tullia.* Scilicet:

   | Irritat virtutem animi, confringere ut arcta
   | Naturæ primus portarum claustra potessit.

*Octavia.* Discerpebatur misere infelix vulva; manum
[pg 82]
meam, interprete dolore, in auxilium rogabat
mitti; missaque est ab impatientia mea. Amplius
tenere vocem non potui, infixamque visceribus hastam
e vulnere conata sum trahere. At osculatus me
Caviceus:—«Flecti me non sinam, anima mea,»
inquit; «averte manum illam tuam turbatricem:
minimum tibi mihique laboris ad perfectum opus
superest.» Interim sustinebam impetum, manuque
injecta, ne ultra proriperet se mentula, impediebam;
sed illico: «Hei! hei! corculum!» ait,
«preme mihi hunc nervum quem tenes, liga arctis
digitorum vinculis.» Comprimo vehementer, et
eodem temporis momento depluit ros fervidus in
hortum meum, nam media omnino mentulæ pars
me implebat. Nec propterea subagitabat me, ut
antea: ab omni se motu abstinebat, et semen profudit
ita in campum meum, ut ne gutta quidem, aut
stilla, ex viæ regiæ recta regione errarit. Sub hoc
elanguere in manu et in vulva salax cauda cœpit.
Madida, spumosa, veternosa versa est in fugam.

*Tullia.* Lucebant tunc cerei in cubiculo vestro?

*Octavia.* Ac si dies nobis luceret, ita liquido omnia
patebant. «Perfeci, Dea mea,» inquit Caviceus;
«quo vero voluptatis me beasti cumulo! nunc autem
tantisper quiescamus ambo, alter in alterius amplexu.»

*Tullia.* Tibi autem, cognata, voluptatis nullus fuerat
sensus?

*Octavia.* Audi rem ineptam: ubi exscendit Caviceus,
me cepit furiosæ libidinis æstus, ego eum
amplecti, osculis petere, suspiriis excitare; ille mihi
[pg 83]
et suavia dare, et labia ima vellicare, et digitis in
pube et in cadurdis ludere. Subito emitti sentio ex
venis meis deliciosum profluvium, ac cum eo
humore, quo me proluerat, e claustris uteri magno
se impetu projecit.

*Tullia.* Sic flumina quædam ex fonte suo, et originis
capite, ingenti ferri dicuntur rapiditate.

*Octavia.* Excepit vero hos rivos læva vola Caviceus;
qui ad rem hanc inopinam:—«Ego te
citius, anima mea, ad libidinis perveneram metas.»
Ego velut siderata obmutescere præ pudore, sed
manum dimoverat ex eo loco quem hæc Veneris
spuma inquinabat.—«Non opinabar te id ætatis,»
inquit, «esse Veneri tam aptam. Aliæ in primis
congressibus puellæ ne minima quidem tanguntur
oblectationis gutta, tu pleno alveo in voluptate
natas. Bene est, mea voluptas, bene est.» Cum
hæc diceret, eo refert iterum lævam:—«Papæ!»
inquit, «profluvium Veneris id non est, sed diluvium;
quæ tibi vasa in utero latent, quæ tam
copiosum potuerint imbrem continere?» Ego ad
hæc:—«Tuus est hic humor, non meus. Effunditur
quem intro profudisti: qui egressum negare
potui e vasculo meo tam horribiliter diffisso?—Quidquid
vero id sit, anima mea,» inquit, «gaudeo
vehementer te his gaudiis esse ad satietatem impletam,
loquere libere.—Ita est,» inquam;
«quod intulisti dum pulsas, id omne malum egregie
gaudiis compensasti. Jam hodie mane umbra me
quædam attigerat incredibilis voluptatis, sed nihil
matutina illa Venus ad nocturnam hanc.» Interea
[pg 84]
hunc viscum detersi e corpore, ut potui, ad superinjectum
linteum, nam sudarium mater oblita erat
pulvino subdere.—«Nunc vero,» inquit Caviceus,
«alacri esto animo. Volo te in omnes transire
voluptatis meæ gustus, et quidquid libidini placuerit
meæ, etiam tibi placere.» Petulantis aio esse
mulieris sub viro subagitanti subare, et commoveri.—«Nolo
te,» inquit, «motitare clunes, et mutuis
motibus meis respondere; imo nolo te crura
tollere nec ambo simul, nec alterum alterumve,
cum super te conscendero. Sed hæc sunt quæ
volo: primum divarices et aperias, quam aptissime
poteris, femina. Vulvam ostentes
mentulæ figendam, et eo corporis situ non mutato
ad finem usque libidinem perduci meam patiaris.
Sunt et alia de quibus alia te nocte faciam certiorem.»

*Tullia.* Suus cuique maritus mulieri est legislator:
cuique marito sui sunt mores, et cupidines,
eoque mulier præstabiliori utitur fato, quo mariti
mores diligentiori studio in suos transfuderit. Proba
demum ea est mulier, quæ libidinem suam in mariti
libidine quæsierit.

*Octavia.* «Intumescit mihi nervus,» inquit, osculumque
dedit in latus recumbenti, papillas molli
tactu pressit, concham adhuc roscidam tractavit, mox
lævam manum meam mentulæ admovit. Rogavit
caperem; cepi. Dein me jubet componi ad congressum;
obsequor. Conscendit subito, et mentulam
applicat ostio: nulla mora, subiit gurgustiolum id
meum rigidus hospes; sed, hausta media parte, ad
[pg 85]
quinque pollices altos hæsit.—«Nunc,» inquit,
«volo, hera mea, numeres omnes concussiones
meas. Vide ne pecces in numero.—Cavebo,»
inquam, «et morem geram.» Tunc altius impressit
mentulam: dum vero concussionum numerum
duco, et in ea re figo cogitationem, impetu fregit
ostium, et in adyta Veneris irrupit, ad coleos usque,
fulminea mentula. Me acerrimus dolor coegit ad
ejulationem, injunctique muneris in hac perturbatione
tulit oblivionem.—«Me necas, Cavici, me necas!»
exclamo; «parce miseræ.—Jam tibi res acta est,»
inquit, «ecce me totum, quam longus, quam crassus
sum, voluptas mea, vorasti.—Absiste paululum,»
inquam, «recede, educe gladii cruenti
partem.—Imo altius abdam si possum,» reponit,
et dicto citius iterum furiose irruit, et ita pubem
pubi conjunxit, ut se in me penetrare velle totum
videretur. Tollo tunc vocem:—«Non sentis,»
dicebam, «pulsas uteri mei imum fundum? Jam
necas, abscede; totum gladium hunc tuum noli
immergere in corpus meum!» Recessit ut rogabam,
et cum mediam traxisset machæram ex
vulnere:—«Quid? dulcis uxor?» infit, «anchora
tetigi abyssi fundum?» Mox sensim sine
sensu cœpit denuo immittere.—«Adverte,»
inquit, «cum primum intro pulsari te senties, libere
vocem mitte, abscedam illico. Nam equidem
libido est frui bonis tuis, sed hæc me non tenet
dementia ut cupiditatem meam velim in sævitiam
mutari.» Inducit ad hæc altius mentulam, et cum
urgeret:—«Siste,» inquam; «carum sed dirum
[pg 86]
vulnus infixo mucrone infligis.» Retraxit iterum:
«Fugit,» adjicio, «cum telo tuo ex hoc vulnere
dolor omnis; profundius, amabo, ne impellas.»
Pubi autem meæ et vulvæ quatuor omnino pollices
latos superexstabat virile pilum.—«Novi nunc
quantam mentulæ meæ partem impune possis
excipere. Modo tres pollices superemineat, nullus
tibi nocere poterit impetus meus. Accommoda
igitur mihi manum, et ut ipsa tibi mihique sit
quædam cunni tui accessio. Nam, et nescis,
totum venustæ, ut tu es, puellæ, corpus cunnus
unus est.» Facio, ut fieri cupiebat: insinuo in
eam partem manum; et stricto digitorum complexu
arreptam mentulam comprimo. Novas sane concussiones
integrat, ac post decimam resolutus est,
meque levi movit titillatione dum seminis rivos
meam effundit in paludem. Nihil præterea; nam
ejeci nihil.

*Tullia.* Ingenua sane et festiva pascis aures meas
narratione. Quot vero in hac secunda coitione numerasti
concussus, quot tulisti?

*Octavia.* Viginti sane antequam turbaretur numeri
ratio; post vero, ut audis, decem. Sed dum exclamo,
dum excrucior, dum interfici me queror, alii
etiam plures, multo vehementiores, dati fuerunt.
Ipsa de eorum numero judica.

*Tullia.* Agedum. Ut reliqua nocte lusisti?

*Octavia.* Toto projectus pectore pectori meo hærebat
et incumbebat. Gaudebat adhuc exsugi sibi mentulam;
alligatus adhuc brachiorum niveis, ut loqui
solet, vinculis, me basiis atterebat, cum proximum
[pg 87]
cubili nostro ostiolum aperiri audimus, et eodem
momento ad spondam lecti apparuit mater. Nam tu
abieras, cognata.—«Hem! puto vos,» inquit, «in
medio amplexu exspirasse.» Mittit se ad latus
meum Caviceus, et offusa ego pudore:—«Ignosce,
mater,» inquam. «Hei mihi! quam crudeli et inquieto
me homini dedisti!—Macte animo, nata,»
inquit, «pensi officiique tui est quodcunque passa
fueris. His tibi molestiis creantur dulcia nuptiarum.»
Tunc, conversa ad Caviceum:—«Virginem
an uxorem perfectam habes tecum, fili?»—Me
generum habes,» reponit, «et ego uxorem;»
et osculum mihi dedit.—«Bene est,»
inquit mater, et similiter Caviceo osculum tulit.\ _`—«Nunc
meum agnosco,»` inquit, «qui in mea virgine
viriliter lusit.» Mox utrique obtulit potionem
qua reficeremus vires, nec multo post abiit, exstinctis
qui ad interiorem lecti spondam lucebant cereis.
Postquam abiit, alligavit me novis amplexibus Caviceus,
et aliquot post sermones, quibus me voluit
rerum, quas a me aut evitari, aut servari cuperet,
fieri certiorem, in longum dilapsi uterque somnum
sumus. In primis dixit mirum in modum odio habere
fœminei corporis in Veneris palæstris jactationes.
Adjecit et alia, quæ non sunt hujus, puto, narrationis.
Illucebat jam dies cum, suscitata a somno,
cœpi dormientis Cavicei corpus curiosis lustrare
oculis. Fateor, cognata, nihil exactius, nihil inter
homines pulchrius finxit Natura rerum parens. Jacebat
supinus, pectus candidum, plenum, brachia
longa, rotunda; venter modice assurgens, femora
[pg 88]
crassa, robusta; tibiæ nec nimium graciles, rursus
nec nimium magnæ; cutis alba, nitida, sine rugis,
sine mendis. Statuam marmoream dixisses.

*Tullia.* Fugit diligentem illam tuam curiositatem
medius Cavicei nervus?

*Octavia.* Etiam in quiete timendus, et media in
pace minax; quamvis attonito similis. Dum contemplor,
credidi novos in eum spiritus ex oculis
meis transiisse et immissos esse. Quasi a domina
sua se videri sentiret, commoveri cœpit, et caput
attollere; somnum Caviceo abrupit. Finxi ego altum
soporem, et conversus ad me Caviceus:—«Dormis,
domina?» inquit.—«Cur tu vero,» refero,
«solvis mihi tam placidam quietem?—Putabam,»
reponit, «cum diem vidi, jam vigilem esse, quæ sol
meus es.» Osculum dat, papillas tractat, uterum,
et potiorem uteri partem, amatam concham prehendit.
Conscendit, fissuræ meæ rigidum admovet contum.\ _`—«Memor
ero promissi,»` ait, «ne trepides.
Si altius impulero quam ferre poteris, mone.»
Tunc in sulcum impressit mentulam, ad id viæ
intervallum quod doloris voluptatisque noverat esse
mihi confinium. In hoc ultimo hujus noctis labore
me diu permoluit, ac innumeris inflammata concussibus
ad libidinem, urentique correpta pruritu, non
potui continere me quin nates aliquantulum attollerem.
Tunc quanto potuit impetu machæram immersit
ad usque capulum, nec, ut antea, dolebat;
tamen gemitum misi, et, adveniente libidinis œstro,
largo proluit plagam, quam intulerat, balsamo.
Ex me majorem hactenus se fassus est non cepisse
[pg 89]
voluptatem. Sic ea nox transacta fuit nobis. Et post
brevem collocutionem invasit gratissimus somnus,
qui nos ad altam diem tenuit. Quid cætera referam,
quæ scis, quæ novisti, et quorum etiam magna
pars fuisti?

*Tullia.* At vero ignavum habes cursorem, qui una
nocte solida ad tertium tantum pervenerit milliare.
Sed molles fluxique omnes sunt plerique quibus
appendit inguinum pondus Natura ultra communem
hominum modum. Etenim sunt nuptiæ sexui nostro
præstantissimum bonum: nam est infesta omnis et
ignominiosa Venus quam Hymenæi lex non honestat.
At citra Venerem beata vita nulla est. Sed felicitatis
nostræ nobis sumus artifices omnes nuptæ.

*Octavia.* Miror, cum res sit tam dulcis Venus, non
calere eo semper igne homines. Nam ad carpendos
vitæ hos fructus promptiores multo sumus.

*Tullia.* Scilicet ex tua salacitate Caviceique frigiditate
præjudicium capis. Amas in tuo nido pippire
passerem Catulli. Ex materno sanguine fictam, nihil
mirum maternis incendi caloribus.

*Octavia.* Quod matris famam oneret nihil audivi.

*Tullia.* Aliquot annis ætate provectior, suis ita
infecerat nequitiis Lucretiam, Victoriam, et me, ut
nobis nihil esset libidinosius. Novem aut decem
annos natæ eramus omnes. Sempronia vero mater
tua jam duodecimum attigerat. Victoriæ, quam
deperibat id ætatulæ, puerum esse se fingebat, me
vero alterum; interdum Lucretiam Victoriamque
appellabat, ac si amans dominæ loqueretur amatoriis
verbis, sollicitabat ad amorem. Se uri querebatur,
[pg 90]
æstum suum osculis amplexibusque temperaremus,
rogabat. Nos vero, quas nullus tangebat Cupidinis
sensus, ridebamus, sed osculabamur, sed amplectebamur.
Mox manum sub vestem mittebat,
liberrimo tactu delibabat pudicitiam. Interdum humi
jacere volebat resupinas, revolvebat vestes, et indusio
nuda corpora prostituebat oculis suis. Divaricari
crura jubebat. Ipsa se similiter nudabat; post insiliebat
in nos, quasi vir esset subigebat. Tali matre
ortam decet Veneri esse simillimam. Eh! eh! eh!
Memini, audi.

*Octavia.* Credam quæ narras, si docueris qua tandem
sit ratione factum, ut quæ ad libidinem sit adeo
proclivis, se tamen ab omni turpitudine servarit
purissimam.

*Tullia.* Faciam. Sed audi puerilis amentiæ licentiam.
Tres quatuorve menses antequam nuberet
patri tuo, contigit nos agere secum pomeridianis
horis. Pater materque aberant, et e familiarium
numero nutrix relicta ejus erat custodiæ: sed in
alia domus parte operam dabat domesticis rebus.
Semproniæ erat a pedibus delicatus, lætus Dionæus,
annorum puer plus minusve quatuordecim. Admisit
puerum in puerilis lusus societatem, et post concursationes,
saltationes, et omnis generis nequitias,
cœpit sibilis et dicteriis Jocondum petere. Id puero
nomen. «O puellam!» dicebat, «nos autem pueri
sumus, tu pupula. Videte, sodales, ut modeste se
habet. Moriar; hominem non esse, sed virginem
puto. Virginem operit virilis vestis. Sexum sane
vestemque dehonestat.» _`Ille, ut pueri solent,`
[pg 91]
primum pudore suffundi, postea se fuga proripere.
In fugitivum omnes involavimus. At cum retraxissemus
in interiorem lecti spondam:—«Nunc videamus
quis quæve sit,» inquit Sempronia. Manum
prima intra ejus femoralia infert.

*Octavia.* Nec reluctabatur Jocondus? Ah! ah! ah!

*Tullia.* |nbs| —«Apage,» dicebat, «sane virgo non
sum, et mox sciam utrum virgines sitis.» Libidinosæ
occurrit manui nervus, quem extraxit e carcere.
Ut sensit intra manum succrescere:—Hem,
quid hoc est;» inquit ad me conversa; «tange
etiam tu, Tullia.» Ego, ac Victoria, manus
admovimus harum nequitiarum rudes. Sensimus tactu
hoc nostro magis magisque turgescere; repetit quoque
tactus Sempronia.—«Cum primum,» ait,
«tractavi hanc rem, carneam inveni, nunc eburnea
facta est. Dic, Joconde, scis tuæ supellectilis
usum?—Nunquam expertus sum,» inquit,
«juventutem meam. Sed scio tamen.—Doce igitur,»
reponit Victoria.—«Docebo sane omnes
vos,» inquit, «sed alteram post alteram, et in eo
loco» (ostendebat secretam lecti spondam). «Volo
autem Semproniam primam edoceri.» Igitur manu
Semproniam capit, et in eam ducit voluptatis regionem.
Asiaticis stratum erat tapetibus pavimentum:
pulvinos binos in humum projicit:—«Nunc sede,
domina,» inquit, «et momento post docebo
usum tui hujusque membri» (mentulam ostendebat),
«et nihil usquam hoc esse usu dulcius fateberis.»
Illa se ultro mittit in eum pulvinum; dehinc
[pg 92]
femoralia solvit Jocondus, et apertis coleis genua
flexit inter Semproniæ femora.

*Octavia.* Videbas tu?

*Tullia.* Videbam, ut tu me:—«Volo tibi, domina,»
dicebat, «pilum id figere in uterum.»
Hæc dicens, altera manu evertit in alterum pulvinum,
quem accommodaverat sustinendo capiti, altera Semproniæ
vestem et indusium, quam altissime potuit,
replicat ad zonam. Mox effudit se in eam, et primo
alterove insultu in ejus fissuram pilum impulit. Tremere
visa mihi est Sempronia.—«Eh! eh!» inquit,
«dolet, Joconde, sed jucunde dolet.—Vis abscedam?»
respondet.—«Nolo vero,» reponit illa.
Cœpit Jocondus agitare, et illa singulos ad concussus
repetebat:—«Eh! eh!» donec uterque titillatione
nova est velut emotus mente.—«Ah! ah!»
exclamat Jocondus, «amplectere me, domina, micturio.—Et
itidem ego,» reponit Sempronia,
«eh! eh! impelle, impelle vehementer; deficio.»
Frequentiores integrant concussiones, mutuo insultuum
subsultuumve motu.—«Quam apte,» dicebat
Jocondus, «sublevas nates! quam ingeniose motitas!—Te
vero,» dicebat illa, «sentio vere intro
meiere. O rem! o rem!..» Defecit in hæc verba
et paulo post adjecit: «delectabilem!» Sic utrique
id opus peractum est. Cum exsurrexisset Sempronia,
venit in meos amplexus:—«O mirabilem
lusum!» inquit, «abeant deinceps pueriles nostræ
ineptiæ! unus Jocondus doctus est ludere
dulcem et egregium ludum.» Osculum dedit
dicenti Jocondus, dedit et mihi Victoriæque, ab
[pg 93]
ejus ludis similes delicias sperantibus.—«Sed me
sentio, quasi si in me multo imbre deplueris, sub
indusio meo madidam,» inquit Sempronia. Ad
hæc ejus sub vestem manum misit Jocondus.—«Cave,
domina,» inquit, «ne indusium tibi tuum
inficiatur hoc humore,» et abstersit ipse diligenter.
«Etenim, si nutrix materve tua animadverterent
hoc Veneris tuo in indusio effluvium, conjicerent
te vitiatam fuisse.—Nec a vero aberraret
conjectura,» inquit Sempronia.—«Hem! quid
audio? Quid fecistis vos?» quærebat Victoria.
«Nihil omnino vidi nec æque fui curiosa ac tu,
Tullia.—Quod solent parentes vestri facere;
quod facient mariti in quorum venietis amplexus,»
ait Jocondus; «quod faciam mox, mox ego tibi, id
fecimus. Nam eam volo quæ vestram junior est,
dum mihi integræ ad irrumpendam Veneris arcem
sufficiunt vires. Minor in ætatis provectioris puella
difficultas, nec tam improbus labor.»

*Octavia.* Jam apud me non sum, in stuporem me
conjicis, quem fando non explicem. O mater! o
quam te memorem, mater!

*Tullia.* |nbs| —«Ætate mihi, Joconde, cedit Victoria
et habitudine corporis,» respondeo; «verum
ingenio me longe et pulchritudine superat.—Ambæ,»
inquit, «lepidæ estis et forma insignes,»
refert Jocondus, «utrique bona mea commodabo. At
vero neutri mammæ intumuere: Semproniæ tamen
jam niveum pectus ornant, non implent.»
In Victoriæ sinum manum intulerat, mox in meum,
et paulum excrescentia invenerat mammarum vestigia,
[pg 94]
non mammarum orbes.—«Sane si in ea corporis
summa regione eos non invenis globos, in
media tamen invenies lacteam viam quæ te ducat
ad cœlum,» inquit Sempronia, faceta et salsa
puella. Ad eam conversus Jocondus:—«Osculer,»
inquit, «domina, pretiosas illas tuas papillas,
quæ me donarunt immortalitate.» Basiis
oneratas innumeris ostendit mihi Victoriæque sororiantes,
duras, candidas; mox eam projecit in lectum
resupinam tractavitque uterum et Veneris fanum.
Voluit et nos ipsæ lustraremus oculis, digitisque;
dehinc me deturbavit in pulvinum, et nudati corporis
aspectu se ad satietatem implevit.—«Accede
vero, Victoria,» inquit, «permitte me bonis tuis
frui.» Negantem adduxit Sempronia. Mittit sub
indusium manum, pudenda prehendit, labia diducit,
digitum inserit. Lanugine nondum obnuptus mihi
erat hic locus.—«En,» inquit Sempronia, «respice
liberius Tulliæ meæ dotes,» et simul vestem
indusiumque alte resolvit; «sed tot miraculis, ut es
genibus stratus et supplicis in modum, basium
inferto,» subjicit. Uterum igitur, et quid mentiar?
ipsam etiam libidinis concham, osculo veneratus est.
Interea cœpit inter tot amoris incentiva arrigere;
se nudam deflectit in Victoriam et in ulcus dehiscens
trusit impetu rigidum pilum. Sustulit vocem
Victoria:—«Apage, apage,» dicebat, «non patiar;»
sed post quintam sextamve impressionem
telum omnino hausit, et Veneri hæc est pleno coitu
initiata.

[pg 95]
*Octavia.* Non secesseras tu et mater, dum devirginabatur
Victoria?

*Tullia.* Cum vidimus tam parvo conatu in intima
penetrasse Jocondum, prosecuti sumus plausibus
procurrentem admissis equis ad metas, et de Victoria
in Victoria triumphantem. Profudit maritalem
rorem in puellæ sulcum, quam nullus tamen perfectæ
beavit voluptatis gustus. Re patrata sudario extersit
Victoriæ campum, quæ, se cum erexisset in
pedes:—«Exit,» inquit, «e fissura mea, nescio
quis humor, quem sensi e tuo corpore in
meum fluxisse.» Sustulit dicenti indusium Jocondus,
et sudario leviter admoto iterum detersit; album
vidimus liquorem sanguine mixtum. Tunc injectis
brachiis alligavit pectori suo Victoriæ pectus. Conquerentem
dire se habitam solatus est. Sudarium
postea explicuit cruore et Venereo sudore tinctum:—«Etiam
te virginem fuisse fateretur Apella Judæus,»
inquit.—«Nunquid et ego fui,» reponit
Sempronia, «serve ultra servitutis nequitias
nequam?—Imo et tu fuisti, domina,»—respondit
Jocondus; «sed quia per ætatem eras, quam
Victoria, paulo apertior, ideo tam apertis virginitatis
cæsæ notis meum non decorasti triumphum.
Nam opima, quibus hæc contingunt, referre se
putant spolia, et eo beatiores quo difficilius et
diutius anhelarint. Gustum voluptatis labor acuit.»

*Octavia.* Miseret me tui, quæ his deliciis interea,
quibus jam mater mea et Victoria ingurgitatæ sint,
tandiu abstines.

*Tullia.* Puer delicatus et tener, attritus lassitudine,
[pg 96]
deliquescebat, sicut et libidine. Ego ad eum:—«Jam
langues, jam deficis, Joconde? num sufficient
tibi vires ad amplexus meos? Abibo ego
vidua ex his nuptiis?» Risit Sempronia.—«Non
abibis sane,» inquit; «ecce vadem me habes,
Joconde; sed gustatione recreandus es, qui nos
tuis bonis ditas munificus. Perge ad nutricem,
roga gustationem afferri mihi et sodalibus.» Paret;
ac paulo post placentam saccharo conditam puer
ingentem attulit, et in lagena optimum vinum. Ego
primo puero non exiguam do partem placentæ:
non edit, sed voravit, vini cyathum etiam do bibere.—«Tibi
edit, tibi bibit Jocondus,» inquit Sempronia.
«Cura ipsius corpus qui mox in tuum non
notas fundat delicias.» Semproniæ, et ipsi etiam
Victoriæ eadem Jocondi cura. Igitur refectus potu
et cibo vires sibi dixit omnino esse restitutas, quas
in earum vulvis reliquerat. Illico in amplexus meos
et oscula advolat: projicit in pulvinos male repugnantem,
Sempronia ridente. Quid plura? Summa
se satiavit intra femina mea voluptate.

*Octavia.* Igitur facilem habuit in te aditum?

*Tullia.* An te fallit nos Italas laxiores esse plerasque
omnes in tenera juventute?

*Octavia.* Sane me ac te jure exceperis.

*Tullia.* Nugæ! Nupsimus ambæ prodigiosis mentulis.
Priapo ad Deos sublato, si Lampsacena tellus
duos tales præterea viros, ac sunt Callias et Caviceus,
tulisset, non desiderassent pruriginosæ nurus
[pg 97]
exstinctum Priapum, cujus hic magnificus sermo:

   | Hæc est commoditas in nostro maxima pene,
   |   Laxa quod esse mihi fœmina nulla potest.

Strictæ visæ sumus quibus nulla potuit videri laxa
fœmina. Nam postquam traditæ sunt Sempronia et
Victoria viris suis, quanquam bene mentulatis, et
ætate, quam est Jocondus, multo provectioribus, a
primo congressu in ima viscera telum condidere,
pleni coitus absoluta cepere gaudia. Ita est, cognata,
hiant, hiant Veneris ostia antica deformem in modum
Italis Hispanisve fœminis: putes non hominibus
tantum, sed etiam mulis natas. Verum in nobis
Jocondus jam semiaperuerat maritis nostris ad hæc
gaudia viam.

*Octavia.* Hoc cogitabam; et ne difficilior esset
ineuntibus, aditum patefecisse.

*Tullia.* Falleris: nam nec medii digiti mei longitudinem,
nec pollicis crassitudinem pueri mentula
superabat in ea ætate. Omnes vero maritis nupsimus
egregie mutoniatis; Victoriæ tamen et Semproniæ
maritos, licet probe ad eam rem comparatos, fatendum
est nec cum Callia posse, nec cum Caviceo
comparari. Dicunt Medici naturæ eos modum excedere,
qui arrigunt ultra septem octove transversos
pollices: est mensura communior, si longitudinem
quæris; sed crassitudo magnitudini respondere debet.
Aiunt vaginæ voraginem et altitudinem ad os
usque matricis extendi in coitu per septem octove
pollices; ulterius absque aliqua mulieris incommoditate
[pg 98]
aut etiam ærumna posse negant. Ita fiunt, si
crassitudine nimia nervus intumescat, difficiles coitus.
Dum dilatatur ad lacerationem vagina, plus
hostilitatis in muliebria arcana infert dira mentula,
quam pollicebatur amoris. Sed sane quo juniores,
eo sumus aptiores cujusque modi hominum peculiis.

*Octavia.* Putabam matre mea mulierem nunquam
et nusquam vixisse sanctiorem. Qua tandem arte
factum est, cognata, ut nec pater meus, vir maxime
suspicax, nec fama, quæ omnia per urbes, vel reconditissima,
rimatur et vulgat, ac si viderit, nihil unquam
animadverterint in ea quod non probarint,
non laudarint? Nam et eam efflictim deperit parens,
et omnes summis laudibus, ut pudicam et probam
ut quæ maxime, cumulant.

*Tullia.* Quæ pereunt mulieres, aut famæ, quæ
vita potior est, jacturam patiuntur, eæ pleræque
omnes, sua culpa, in eam incidunt calamitatem.
Recte dictum est «esse modum in rebus, esse
certos denique fines». Non in rebus consistit laus
et vituperium, sed in rerum usu; vafrum et callidum
ingenium pro prudenti habetur, et prudentis
est se quibusdam veluti limitibus circumsepire. Ab
his nulla amoris libido, odii nulla impotentia, quæ
nos plerumque obcæcant, animum cautæ et judicio
præditæ abducant. Vis bene beateque vivere, Octavia?
omnia putes tibi licere, et nihil. Id summum
tibi sit præceptum, in ea vitæ conditione, cui te
nuptiarum lex addixit.

*Octavia.* Vix ac ne vix quidem, id quid sibi velit percipio:
quomodo omnia mihi licere et nulla arbitrer?

[pg 99]
*Tullia.* Quæ poteris commode, absque mariti
tuorumve offensa, id tibi licere omne habeas persuasum;
quod certo absque periculo non poteris, id
omne vetitum ne dubites. Impræsentiarum imbuenda
mihi es veræ solidæve sapientiæ præceptis,
quibus in posterum totius vitæ cursum regas. Debeo
illis omnes meas voluptates, et servatam incolumem
pudicitiæ famam, dum ludo, dum adolescentiæ
bonis libere fruor. Illis et tu debebis felicitatem
tuam. Ad voluptatem uno spiritu omnes ducimur,
uno cursu ferimur malæ et bonæ. Sed malas nulla
tangit honoris cura: bonæ existimationis et gloriæ
decus voluptati, ipsique adeo vitæ, anteponunt. At
bonis non una omnibus via ad gaudia euntibus.
Imprudentes et insipientes fere plerasque omnes in
medio cursu aut ignominiosa mors, aut spississimæ
dedecoris tenebræ intercepere. Alias, quæ se duci
student sapientiæ præceptis, comitatur usque ad
fornices et cellas laus et interrupti lusæ multitudinis
plausus. Igitur non mutandi fines, quod abhorret
a recto, sed quærendorum finium mutanda ratio et
modus.

*Octavia.* Qui sunt hi fines, quæ investigandorum
ratio? Libenter audiam rem scilicet gratissimam quia
utilissimam.

*Tullia.* Paucis absolvam. A perfectis cum Callia
nuptiis mensis vix intercesserat, cum ex meis
Calliæque moribus jam bene perspectis, has ego
mihi tuli ipsa leges, quas ad hanc diem servavi diligenter.
Quos ex iis fructus capio, et tu, si servaveris,
capies. Principio adverti animum ad eas res
[pg 100]
omnes quæ supra, quæ extra, quæ intra. Supra me
est religio, quæ rerum politicarum primum obtinet
locum, sed in Naturæ ordine nullum. Vidi quid
religioni, cui subsum, quid mortalibus reliquis, quid
mihi deberem. Primum decet omnino religiosas
esse mulieres nuptas, aut videri. Nam quæ religiosa
est et esse non videtur, haudquaquam præstat quæ
utique religiosa videtur, nec est. Summa nuptæ felicitas
ex mariti pendet judicio. Ea beata fortunataque
est, quanquam nullius pretii, quam æstimat plurimi
maritus; secus deflendæ sortis, quam odit aut despicit
maritus, naturæ donis, virtutum dotibus cumulatam.
Sed postquam ferventiores illi amoris æstus
in nostris amplexibus tepuerunt, mariti, quam opinionem
concipiant de nobis, a virtutum numero
quæ lucent in nobis metiuntur. Amore suo dignas
non judicant, quas bonas non putant. Nos ideo
amant, priusquam bonis nostris fruantur, quod pulchræ,
quod lepidæ, quod juvenes. Demum cum
libero corporum nostrorum visu, tactu, et usu,
libidines suas expleverunt, nos amant si æstimant,
si bonas credunt, si virtutibus instructas vident. Igitur,
Octavia, finge te ad eos mores, aut finge eos
mores. Nulla unquam delebit oblivio, nulla res obliterabit
quam ceperit de te in his nuptiarum tuarum
primis diebus, opinionem Caviceus. In hac vitæ
scena, quam induisti personam, belle tibi est sustinenda.

*Octavia.* Vis me larvatam incedere? Sed deponitur
facilius hæc animorum larva, quam sumitur.

*Tullia.* Consequitur id uxoriæ prudentiæ caput,
[pg 101]
hoc effatum: Publicos ritus, communes usus, nefas
sit floccifacere. Palam vive omnibus, clam et in tuto
tibi. Objecto sanctitatis velo vitam tege. Civili vitæ
multo utilior est, qui male facta probitatis specie
honestat, quam cujus bene facta sub umbra flagitii
latent. Honestatem indue, sed quam, cum opus
fuerit, non ægre exuas. Jurent qui te viderint in his
officiis multam et totam, tuis nihil esse moribus
sanctius. Sciant quos beare volueris nihil esse amplexibus
dulcius, moribus amœnius, consuetudine
liberius. Semproniam æmulare matrem tuam.

*Octavia.* Quæ doces aperta sunt, quæ de matre
loqueris incerta et obscura.

*Tullia.* Æque est mihi nota ac tu. Ejus furores
passa sum, ut tu meos. Hæc institutionis conjugalis
capita scias ejus ex moribus atque consiliis esse derivata.
«Inter mortales immortalium tibi loco sit
maritus,» dicebat mihi, cum nupsi. «Cui cor
sapit fœmina, pro certo habeat, esse se mariti
voluptatibus natam, reliquos homines omnes suis.
Alterum marito debes, alterum tibi. Quidquid
exegerit vir tuus tuo ab stipendio, obsequere.
Tibi turpe videatur nihil, quod illi dulce videbitur.
Omnes te muta, ut Proteus, in figuras, cum jusserit.
Cum ludendi liberius tecum libido incesserit,
omnia sint honesta tibi, quæ in ludum vocaverit.
Ejus ultro servi libensque libidini, serviant
tuæ alii.» Sic ego cum Callia, sic cum Lampridio.

*Octavia.* Bene est, jam quid tibi sit cum Lampridio
commercii intelligo.

[pg 102]
*Tullia.* Juvat et te scire Veneris meæ reconditiores
amœnitates. Calliæ usum corporis mei, qualem
cupit, hilariter præsto, imo unde nulla mihi
creetur voluptas: Lampridio vero eum qui mihi
commodissimus est et jucundissimus. Imperat alter,
impero alteri; alterius sum ego, meus est alter;
fruitur usu corporis mei alter, ego alterius. Non ita
aurum discrepat a plumbo, ac domina differt ab
uxore. Longe minori distat intervallo tellus a cœlo,
quam felicitas liberæ concubinæ a conditione mulieris
nuptæ. Demum felix ac beata eris cum alteram
alteri miscueris.

*Octavia.* Ego vero quærerem amantem amens?
Ipsa invitarem procum in amplexus meos, inducerem
in lectum? Avertat hanc a mente mea impudentiam
Venus! Præterea non timerem mihi a justa
mariti ira, si in eam caderem contumeliam infelix?
Profecto novi ejus animum: si me hujusmodi suspectam
haberet licentiæ, nec homines, nec Dii ab
ejus me manibus vivam eriperent.

*Tullia.* Nolo pudorem tuum fatigare: communicabo
tecum Herculis mei oscula, libidines, lumbos.
Te in ejus amplexus conjiciam, in equum tuum
tollam eum ultro manibus meis.

*Octavia.* Te festivam, ah! ah! ah! sufficient illi
latera, scilicet?

*Tullia.* O nequam jam ab ingressu cellæ prostibulum!
Parem tibi inveniet par meus, si Veneri tuæ
sit impar.

*Octavia.* Joco dixi quod serio capis. Sed enim
narra mihi, mea lena, qua tandem arte tam fidum
[pg 103]
carumque hospitem comparasti? An dono tibi datus
est, an tute in ejus ultro venisti arbitrium et jus?
Quibus excæcasti Calliam tuum carminibus? Quæ
te tuæ fraudes tot voluptatibus delibutam beant, et
a tantis quæ circumveniunt libidines nostras undique
periculis, tutam tectamque habent?

*Tullia.* Quidni dixerim? O scortulum merum et
putum! Miranda referam. Paucos post dies quam
Sempronia mea, mater tua, nupsisset, erat magna
pompa invehenda in Lares Victorii. Id prius sedula
opera petiit a matre, sibi ut addiceretur Jocondus,
qui sibi esset a pedibus scilicet et a mentula. Nec
ægre exorari passus est Victorius.

*Octavia.* A sexto mense elapso duxit Jocondus
uxorem, nec e nostris propterea tectis excessit. Et
sane, cum ea quæ interdum vidi ipsa, aut audivi,
dum una essent et ætatem meam spernerent, curiosius
relego, ex iis omnibus in tuam deducor sententiam.
Ita est, Tullia, fruebatur matris meæ bonis
Jocondus.

*Tullia.* Loquere, quid times?

*Octavia.* Quam gnaviter opinione de se concepta
abutebatur! Fallacem virtutis speciem! Vidi sæpe
colloquentes, colludentes, cum domo abesset pater.
Vellicabat matrem meam Jocondus, nec jam a pedibus,
sed procuratorem gerens. Nec tamen mammas,
quod viderim, aut illam corporis nostri partem
appetebat. Forte ingressus cubiculum, in quo mater
et ego una eramus: mater attalico opere telam lana
pingebat; ego ut pueri solent cum catella, quam
aure arreptam tollebam in aera, ludebam. Ille matrem
[pg 104]
læto vultu aggreditur, manu a sede sublevat, et
abducit volentem nolentem a conspectu meo. Credebam
exiisse e cubiculo, et gaudebam esse me
mihi relictam; sed illico audio lectum gemere, et
matris, ac si aliquid moleste pateretur, vocem. Ego
arrigo aures metu perculsa, mox et arrecta in pedes
advolo. Audiit mater, et antequam propior facta
essem accurrit, intra ulnas ridens suspicit, osculis
premit; Jocondus vero evanuerat in auras. «Quid
tibi,» aio, «dolebat, mater, cum te audivi suspiria
mittentem?—Nihil admodum,» inquit;
«cum regredior in cubiculum, ictu in hunc lecti
pedem incusso fere talum fregi.»

*Tullia.* Sane. Nihil autem percepisti præterea?
Nihil de eorum consuetudine subodorata es?

*Octavia.* Multa, sed quæ cadant tantum in conjecturam,
probationis loco esse non possint. Ea
uterque cura effugiebat oculos meos, ut certi nihil
unquam assecuta sim. Quod unum probe intellexi,
sedulo curavit mater, ut de se optime sentirem, et
probissimam mulierum esse nostratium mihi persuaderem.

*Tullia.* Scio: et se ut optimam et sanctissimam
tibi commendarem, multis et enixis a me precibus
obtestata est. Sed quæ de ejus arcanis palam aperio
tibi, non minus reliquis omnibus condita oblivione
silebunt.

*Octavia.* Parricida essem, si matris meæ, cui tam
cara hactenus fui, famæ non parcerem, quæ vitam
pretio superat. At vide quo me dolo ludi voluit.
[pg 105]
Tres omnino dies, antequam Caviceo dedita sum,
hoc me sermone agressa est: «Perendie, nata,
Caviceo nubes; hoc tantum intervallo a spurcitiis
et sordibus distas hactenus pura et sancta, quia
virgo. Cum virginitatem deposueris, virtutes te
multæ, ut conspurcatam tabe, fugient, aliqua ni
opera forti et præclara, quæ earum deceat severam
gravitatem, continueris a fuga. Nihil est
cœlestius virgine puella, nihil vilius conscelerata
puella.—Quid vis me facere, mater?» repono.
«Liceat igitur virginitatem meam per omne vitæ
ævum servare intactam, reconde me in Vestalium
choros.—Absit,» inquit; «nec res nostræ, nec
amor in te meus patietur unquam te vivam consepeliri.
Sed obsequere consilio meo. Statue voto
concepto te omnem libidinis curam et affectum
odio habituram et horrori. Amove mentem tuam,
ut et ego amovi semper, ab his spurcitiis, et amittendam
pudicitiam sacrificio venerare, amissam
sacrificio defle.—Volo,» inquam, «sed ad quod
hortaris me sacrificium, mater?—Volo et obsecro,»
ait, «Octavia mea,» et dicens osculata
est, «volo te ipsam in id vocari sacrificium, manumque
tuam et meam his sacris operari utramque.
Sed opus est constanti et forti animo.—Non
deerit,» inquam, «animus.» Tunc jurejurando
adegit sibi ut pollicerer omne id passuram, quod consilii
sui esset.—«Cras mane,» inquit, «quandoquidem
tam proba, tam bona, tam casta es, nata,
quam venusta, quam ingeniosa, quam nitens,
postquam in templo spoponderis Superis quod
[pg 106]
pollicita es mihi, rem exsequemur tibi gloriosam,
honestam, et longe utilissimam.»

*Tullia.* Nihil novi loqueris; rem omnem enarravit,
ut gesta est, credulitatem quidem irridens tuam,
fortitudinem vehementer collaudans.

*Octavia.* Igitur ab hoc me abstineo sermone: quæ
scis, amplius scire non potes.

*Tullia.* Imo volo pergas, si me amas. Rem per
summa capita perstrinxit Sempronia, non ita, ut tu,
diligenter per singula exsecuta fando est.

*Octavia.* Primo mane jubet e lecto surgere; post,
indutis quæ adpararat pretiosissimis vestimentis,
ducit ad Theodorum, ex eorum secta, quæ vultu et
horrida barba, passaque canitie, magnam vulgo videntur
sibi præferre vitæ sanctitatem. Ut sacris adfuimus,
accedit ad me ille: «Habes,» inquit, «filiola,
matrem, quæ tibi omnia bona et sana precatur.
Nubes intra triduum, purgandus tibi ab
omni labe animus, ut te parem et idoneam huic
cœlesti dono præstes. Nam pueros edes in lucem,
qui si bona es, sedes, e quibus infernæ mentes
deturbatæ sunt, obtinebunt; earum autem, si
mala es, numero accedent. Quæ tibi erit optio?»
Ego rubore offusa tacebam. «Loquere, loquere,»
inquit.—«Volo,» respondeo, «et bonam esse
me, et illos bonos.—Accede igitur.» Quid plura?
Provoluta ejus genibus, effero omnia, quæ vel minimo
mihi vitii contagio infecta videbantur. Cum
audiit me jam libidinosa pollutam esse licentia, parum
affuit quin stomacharetur. Tamen monitam
abstinerem ab his rebus jubet bono esse animo, et
[pg 107]
omnino parere matri quæcunque exigeret a patientia
mea. Tunc matrem advocat, et eductum e dextra
vestimenti manica fasciculum cordularum, quem
non explicuit, matri porrigit.—«Non parces virginis
tuæ cuti,» inquit, «nec tu tuæ; quæ sis
ipsa exemplo. Si contra feceris, pœnas dabis.» Sub
hæc exiimus ambæ.

*Tullia.* Hi homines sic illudunt facilitati nostræ,
sic regnant.

*Octavia.* Verius dixeris: sic nos virorum illudimus
credulitati, sic regnamus. Ubi ingressæ sumus
interius domus nostræ penetrale, e quo scis prospectum
in hortos dari, occludit fores mater: et mihi
fasciculum subridens tradit explicandum. Explico,
video flagri esse genus e cordulis quinque compactum,
quem minutissimi, iique frequentissimi distinguebant
nodi. «Hoc te nunc pietatis choragio oportet
adornari et elui, nata, sed volo tibi prælucere
exemplo,» inquit. «Jussæ sumus, quantis viribus
poterimus, inflictis proscindi flagris. Obsequar
ego, et obsequeris tu, ut te novi.—Obsequar,»
inquam.—«Non adeo firma es,» addit,
«ut possis ipsa a te ferre quæ me pati videris; adhibebo
tibi operam. Dum carmen summissa voce
querulaque accinam, lætari animum meum intra
pectus vehementer ne dubites.»

*Tullia.* Nunquid tibi metu tenellum corpus contremiscebat?

*Octavia.* Me haudquaquam putabam adeo fortem,
et ad pœnas luendas alacrem, ut visa sum mihi
et matri. Et vere jactant nihil constantius et fortius
[pg 108]
esse muliere, si obstinato velit animo ad dolores obdurari.—«Quid
terimus tempus, nata?» inquit
mater, impresso osculo. «Solve stolam mihi celerius,
ut denudentur infames corporis partes omni
supplicio dignæ.» Solvi ut jusserat. Ipsa ad
medium truncum indusium revolvit interius, et
supra lumbos. Tunc se mittit in genua, et hac
lanienæ supellectile sumpta in manus:—«Adverte,
filia,» inquit, «et ferendi doloris cape
exemplum ex me.» Sub hæc, digiti impulsu leniter
sonuere fores.—«Novi quis hic sit,» inquit
mater, «adest Theodorus sanctissimus mystes,
utrique futurus adjuva, et promisit sane se venturum
si copiam haberet.» Iterum digito ferit ostium:—«Ille
ipse est,» inquit mater, «adest Theodorus,
aperi, nata.—Quid, mater, vis te ab eo
nudam conspici?» inquam.—«Non scis,» reponit,
«mihi esse notissimum? Illi acceptum fero,
quicquid in me est non pœnitendi decoris.» Demisit
tamen indusium dum aperio. Ingressus ille
renidenti vultu cœpit utramque laudare, et potissimum
matrem, mihi exemplo præesset se meque digno,
hortari. Multa adjecit quæ me eo furore accenderunt,
ut peterem ejus me manibus sanctissimis
cædi. Nam multo sermone, eoque accurato, probavit
omnem, extra flagitium, pudorem flagitium
esse; eas demum pudere merito, quæ nudas se hominum
oculis, voluptatis et libidinis causa, objiciunt,
non quæ pietatis et castigationis. Alterum
turpe, alterum honestum: alterum mortalibus quidem,
alterum immortalibus placere; tum ejus generis
[pg 109]
ærumnas magnæ esse utilitatis. Nam illis omnino,
velut mirabili quodam lavacro, eluuntur, quas
contraxerint et admiserint in se fœminæ, sordes, si
quantum nefarii gaudii ex suo corpore inhonestæ
ceperint, tantum similiter cruciatus in sensus suos
intulerint. Pleraque sic aboleri secretis his suppliciis,
quæ profiteri aut mystæ aperire sceleratus pudor
vetat.

*Tullia.* O commoda documenta, si quæ libidinosa
est et pudens! Ego sane hæc tua, Theodore, præcepta
nihil moror. Perge.

*Octavia.* Denique post hos sermones flagrum ipse
sumit, provolvit se ad ejus genua mater, itidem et
ego. Jubet pone matrem paulum secederem, oculos
in eam defigerem, singulosque ictus, quo caderent,
tuendo sequerer. Ad matris latus lævum astabat, et
cum dixisset illa indulgeret sibi sanctam operam, et
quasi carmen occineret, magna vi in ejus nates apertas
irruere acerrimi ictus. Contremiscere his inflictis
mihi visa est; consequuti sunt leves aliquot ad hos
graviores. Demum ita miseram proscidit, ut vibicibus
ictuum exaratæ nates, quæ prius candidissimæ
erant, viderentur lanienam exsecrari.

*Tullia.* Nihil vero querebatur?

*Octavia.* Nequidem hiscere ausa est; semel elapso
gemitu: «Ah! pater,» inquit. Irasci autem ille ad
eam vocem:—«Non abibis inulta,» ait, «e manibus
meis.» Jubet pronam demisso capite et
pectore corpus in humum flectere. Obsequitur, sic
nates exporrectæ flagro occurrebant; ac demum
per dodrantem integrum ulla absque intermissione
[pg 110]
cæsa est.—«Nunc satis gaudii animo tuo injectum,
surge,» ait Theodorus. Surrexit dejecto ad pedes
indusio, stolaque induta, ridens me amplexu suo
petiit.—«Nunc tuæ sunt partes, nata; putas animum
sufficere tibi ad hunc ludum?» inquit,
«nam ludus, non labor.—Ita suppetant mihi, ut
animi, sic corporis vires!» repono. «Quid me
facto opus est?—Accommoda tuam puellam,»
inquit Theodorus, «huic pietati. Spero futuram te
fortiorem.» Ego interea conniventibus oculis terram
spectabam. «Meam equidem spem non falles,»
dicebat; _`«loquere.—Conabor,»` refero, «opinioni
de me tuæ respondere.» Interea defluxerat
ad pedes vestis, indusiumque mater revocabat ad
lumbos. Ut me nudam sensi, summus vultum
meum pudor rubore omni suo offudit.—«Nihil
opus est tibi genua flectere, filia,» inquit, «persiste
recta, ut es, et immota.» Post adducit ad
Theodorum:—«Vis beari?» inquit ille, «vis ad
cælestem per dumeta pervenire voluptatem?—Nec
animus deest,» respondeo. Post cœpit levissimis
sensus meos ictibus irritare, non vexare.—«Poteris,
filiola, duriuscula pati?» interrogat.—«Poterit,»
inquit mater.—«Potero,» repono et
ego. Tunc a lumbis ad ima crura me totam cordularum
cruda momenta percurrerunt.—«Satis, satis,»
dicebam, «mei te, mater, misereat!—Macte animo,»
inquit, «vis ipsa tu peragere id officii quod superest?
nam medium hactenus est confectum.—Bene
est,» inquit Theodorus, «videamus ut sibi
adulabitur. Habe tibi flagrum, filiola, ipsa diverbera
[pg 111]
imam hanc, quæ sedet in corpore tuo, libidinis
aream.» Admota mater manu manui meæ,
docet, ut hac illacque vi impellendum sit in eam
partem huic contumeliæ apertam et objectam. Adduco
ictum magna vi unum atque alterum, post
elanguere cœpit dextera.—«Nequeo ipsa ego,
mater, sævire in me,» dicebam; «abs te omnia
feram.» Moram hac ignavia mea Theodoro feceram.
Cedo illi flagrum, tunc feralem illam repetit
cantilenam suam, et intermissa verbera mater. Ego
lacrymas fundere et ingemiscere: post ad quemlibet
ictum nates motitare, mox fugere, ita ut omne cubiculi
spatium pererrarem.—«Quid hoc est?» inquit
Theodorus, «o segnem te et vecordem!» Nam
mater flagrum abjecerat in lectum. «Num vis matre
tam forti nata, fortius agere?—Volo,» inquam,
«sed cohibete fugam, profecto ego vocem et
gemitus cohibebo.—Obsequere igitur, nata,»
inquit mater.—«Obsequar uti volueris,» repono.
Tæniola utramque mihi ad pugnam manum vincit
sericea, nam manibus repugnabam; pronam post
projicit in lectum.—«Vide dum vapulas, ne commovearis,»
inquit; «si feceris, impuram te et
infamem puellas inter impuras et flagitiosas judicabo.—Non
commovebor,» respondeo. «Lacerate
ut volueritis miseram cutem.—Accede,
Theodore, honesta virginem meam hoc tuo beneficio,»
mater ad Theodorum. Dum conjectas in
vincula manus manibus premit mater et osculis fovet,
laniat, scindit verberibus Theodorus.—«Macte,
macte,» dicebat mater; «majori te miraberis
[pg 112]
voluptate perfusam, quo duriori te subjeceris
castigationi.» Subito Theodorus:—«Bene
est, abunde est; virgineo cruore ecce pudicitiæ
libatum et litatum.» Aliquot post ictus ingerit.
Dehinc ad matrem flagrum projicit sanguineo imbutum
rore.

*Tullia.* Notatum, voluisti dicere?

*Octavia.* Utcunque de flagro se res habuerit, certe
de cute mea male actum. _`Sub hæc, mater:—«Nata,`
quibus te laudibus veham in cœlum Heroidum
unam, quæ talia tam generose perpessa
es?» Demum laudata utraque, et a me extorta voti
religione ad novas post fœdatam mihi virginitatem
ærumnas, exiit e tectis Theodorus. Me, cum abiit,
arctissimis brachiorum vinculis junxit pectori suo
mater: «Volo nunc eas cubitum, filia,» inquit,
«finge tibi caput dolere, quod sanum est, ut tenellos
artus recrees, corpusque reficias, quod hæc,
quam heroico superasti conatu, tam dire vexavit
laniena.» In lectum collocat, fovet vires delicatissimis
cibis. _`«Ego sane,» dicebat, «huic rei assuevi,`
nihilque mihi ex hac re, quod me incommodo
afficiat, creatur damni.» Frigida vero aqua
rosaceo unguento delibuta nates lavit, duobus in
locis vulneratas et læsas ad vivum. «Obdormi nunc,
post duas horas revertar.»

*Tullia.* Scis quo ierit? quid fecerit dum dormis?

*Octavia.* Non, per Venerem! Nec tamen somnum
vidi nisi post horam: nam incensæ mihi nates pruriebant,
sed titillatio quædam leniebat dolorem.

*Tullia.* O si tunc junxisset Caviceum tibi sors
[pg 113]
bona! Nam et mater tua Jocondum, cui cœlibes
noctes aliquot jusserat, accersitum misit. Nec diu
præstolata est. Extemplo, qui se ad complexum
heræ acciri noverat, advolavit. Eo in cubiculo cæco
quod contiguum illi est, in quo jacebas, invenit residem.
Jacebat et ipsa in lectulo; illico basiis, tactibus,
vellicationibus excitat mentulam ad pugnam.
Momento expergefit illa; e concha exsilit sua, in
concham Semproniæ insilit.

*Octavia.* Qui scis? Quis te hæc in arcana alienæ
voluptatis vocavit?

*Tullia.* Ipsa me postridie ejus diei convenit, ac
rem omnem enarravit. Ter intra horam immissa
fortiter hasta perfodit jacentem Jocondus, ter pleno
ipse tubo pluit in ejus alveum. Ipsa vero septies
e libidinosi lumbi anfractibus humidas stillavit delicias.
Abs te ne subantis vox exaudita sit timuit,
dum frequens in ipso Veneris deliquio repetit:
«Morior, urge, urge, cor liquescit, cor liquescit!»

*Octavia.* At verum sane istud est. Audire etenim
mihi visa sum nescio quid in proximo murmuris. Sed
in mentem non venit, quod id esset, quærere. Præterea
a sex tantum mensibus duxit uxorem Jocondus,
puellam formosam, teneram, procacem, avi
mei e concubina naturalem natam sedecim annorum.

*Tullia.* Adde probam, timidam, obsequentem, et
cui omnem infregit ad gaudia audaciam materna
labes.

[pg 114]
*Octavia.* Audivi nimirum parentem meam improperantem
natales. «Iter matris,» dicebat, «impuro
creta sanguine facile sequitur nata.» Respondebat
illa lacrymis et fletuum eloquenti sermone.

*Tullia.* Erat infelix Julia apud Vestales vestras,
quibus Theresia præest, amita tua, quum Jocondus,
qui jam per quindecim annos Sempronianum fundum
ligone excoluerat suo, mercedem laborum
petere cœpit, et precibus querelas miscere. «Tuus
sum sane,» ejus hi erant sermones, «sed hactenus,
domina, quid muneris accepi a te, quo
honeste possim esse tuus et credi? Quæ te constituendæ
fortunæ meæ tetigit cura? Pauper, nullus,
de locupleti domina queror. Te si rapiant mihi
fata (sed ima prius dehiscat mihi terra!), quid de
me, quem efflictim dicis tu amare, misero fiet?—Abeant
ineptæ illæ cogitationes, inconsulti timores
ex animo tuo,» reponit Sempronia. «Pulchram profecto
puellam decretum mihi dudum est connubio
tibi jungere; constitutum et amplissimam dotem
de mea pecunia dare. Sunt penes me, quæ nescit
maritus, sex millia nummorum aureorum: hæc
habes jam, si vis, in numerato.—Jube me in
crucem agi,» inquit Jocondus, «si unquam tuorum
immemor fuerim beneficiorum. Omnem conditionem,
quam volueris, accipiam libens.—Nosti
Juliam,» adjicit Sempronia, «quam educandam
suscepit Theresia; hanc tibi conjugem
addico. Non ita pura pupilla tibi est ac puella tam
elegans.—Ah! domina,» refert Jocondus,
«quas tibi non haberem gratias ob tam cœleste
[pg 115]
donum!» Quid plura? Leges dictæ sunt; Julia
Jocondo nuptui data.

*Octavia.* Jam aliquot ab annis procuratorem
agebat in domo e Jocondo Gonsalius. Illi urbanarum
rusticarumque rerum potestas summa. Ejus sedula
et fidelis cura semper parenti meo laudata. Non
miror, cui tam multa nostra debet domus, Juliam
esse concessam mercedem præteritæ servitutis, pretium
futuræ. Quæ vero indictæ sunt leges?

*Tullia.* Hæc millia sex nummorum quatuor intra
annos solvenda iri; interea apud Guelisium mercatorem
deposita; tunc demum Gonsalio numeranda,
si steterit promissis, de quibus chirographo convenit,
sed fructus per id tempus percepturum. Conditionum
summa hæc fuere capita: primum acturum
semper cum uxore sua Julia ut agi Sempronia
voluerit, nec uxoris loco habiturum si noluerit haberi;
quæcunque aut verbo aut scripto significaverit,
impigre et alacriter daturum effectui; res
domini et dominæ, ut eis erit commodissimum,
curaturum; iisdem sub tectis habitaturum, in ea
domus amplissima parte quæ incolenda assignaretur.

*Octavia.* Nupta, nec nupta est Julia; maritus, nec
maritus Jocondus.

*Tullia.* Vere: nam pactis inter eos nuptiis,
prima nocte qua una cubuerunt, noluit Sempronia
cum Julia Jocondum ultra duas fututiones jure
mariti uti: adacto ad jusjurandum, ut mentiendi
potestatem adimeret. Dum loquitur, dum adulatur,
dum mira pollicetur, eo et Jocondum incendit æstu,
ut impigre subagitaretur ab eo tribus continuis fututionibus.
[pg 116]
Post exsanguem demisit ad Juliam, iterum
extorto juramento, se duo curricula in ejus stadio
non excessurum; et sane ea nocte tantum devirginata
est. Postera die sciscitatur curiose ut se res
haberent a nova nupta, an vere nupta sit, et facta in
mariti amplexibus mulier. Erubescens illa conniventibus
oculis pudorem testabatur, et silebat; post
fassa est se virum esse bis expertam. Sequenti nocte
bis iterum comprimi voluit, et ineunte luce, cingulo
pudicitiæ illi lumbi ligati sunt, et ostium Veneris
pendente a cingulo cataracta obductum, nec nisi
post octo dies copia fruendæ data. Rem miram! ab
ea nocte hunc ad usque diem, quinto tantum supra
decimum coitu virum sensit, et se esse nuptam.

*Octavia.* Audivi de cingulo pudicitiæ, cum Julia,
ante hos dies, nescio quid sermonis esse matri meæ.
Quæ vero hujus cinguli ratio esse possit, quæ pudicas
reddat, me latet.

*Tullia.* Disces. Postridie, cum surgeret Julia,
accessit Jocondus. Zonam illam, testibus amotis,
explicat. Illa ridens:—«Quid hoc sibi vult,»
inquit, «in quo aurum lucere video, quod affers?—Hoc
te nunc cingi juvat,» ait ille, «pudicitiæ
cingulo, et muniri adversus maternam labem.
Cingulum pudicitiæ vocant; hoc ante te plures
annos Sempronia gessit, hera mea, et tu geres;
ita egregiam sibi adepta est famam, quam etiam
spero te tibi comparaturam.» Cataracta aurea quatuor
pendet catenulis chalybeis, villoso sericeo
panno indutis, quæ cum cingulo eadem arte committuntur
ejusdem metalli. Duæ ab altero latere,
[pg 117]
duæ itidem ab altero, cataractam a tergo et a fronte
sustinent in eam immissæ. Retro supra lumbos cingulum
connectitur sera, cui tenuissima est clavis
accommodata. Cataracta alta sex digitos plus minus,
lata tres, sic a perinæo pertingit ad summæ exterioris
rimæ oram, et id spatium omne quod intercedit,
utrumque inter femur tegit, infimumque
uterum. Tribus radiis distincta apertis exitum lotio
præbet, aditum vel summis digitis negat. Sic velut
thorace adversus extraneas mentulas illa pars munitur,
cujus usum, cum vult, facilem habet cui
Hymenæi lege adjudicatus est.

*Octavia.* Quid secum nova nupta?

*Tullia.* Quod ipsa tecum post aliquot dies, nam
et tibi fingitur id supellectilis genus.

*Octavia.* Nesciebam quid meditaretur Caviceus
cum diceret de cingulo pudicitiæ, esse virtuti honestarum
mulierum longe utilissimum amicum, et rogaret
num induere id vellem, ac mater id consilii daret.

*Tullia.* |nbs| —«Quid me opus facto est?» inquit
Julia, cum dejiceret lecti operimenta vir ejus.—«Immitte,»
ait, «pedem alterum intra catenulas
has duas, alterum intra has.» Immisso utroque
cingulum ad superiora retraxit, cataractam rimæ
opponit, cingulo pectus imum paulo supra lumbos
devincit, seram immissa clavi occludit: «Nunc in
tuto est tibi pudicitia,» ait; «bene est; an ægre
feres?—Non equidem,» inquit. Mox surgere
nudam jubet, e lecto demittere se, ambulare. Ut
jussa erat, surgit, exsilit e lecto, progreditur aliquot
passus, ait se non ita commode ut prius ambulare,
[pg 118]
divaricatis cruribus sibi ob cataractæ amplitudinem.—«Assuefies,»
ait ille; «molestum nihil mirum
id sit quod novi pateris.» Mox jubet pronam
humi demisso corpore procumbere. Procumbentis
dorsum, clunes miratur, nam ad amussim dicitur
Natura ejus corpus expoliisse et effinxisse. Tentat
utrum digitum, quidve simile in ejus rimam induci
possit; illato digito negari sentit ingressum. «Tuta
sunt omnia,» inquit. Repente ad Semproniam se
proripit: «Nunc, domina,» ait, «accipe duas
claves, sed prius istam» (mentulam ostendit),
«nam rumpor.—In bonam accipiam partem,»
refert Sempronia. Ipsa revolvit vestem et indusium,
resupinamque sternit se in proximum lectulum.
Impellit ille veretrum, et admissis equis feruntur
impetu ambo ad summam quam cepere voluptatem.
Re patrata:—«Jam clavem reddo tibi tuam seræ
meæ tam aptam, cede alteram,» ait Sempronia.—«Ecce
habes,» reponit Jocondus, «sume.—Nunc
accipe,» adjicit Sempronia, «quæ sit
animi mei sententia. Volo cum Julia rem tantum
habeas liberorum creandorum causa, omnes vero
voluptates tuas mecum expleas; volo cum ea vere
te maritum esse, mecum procum et amantem.
Ideo tibi hanc tantum clavem reddam quindecima
quaque nocte, cum prius tamen hortum meum
rore demulseris tuo semel atque iterum: nolo
enim Juliam nosse quid in his rebus possis, quam
sint tibi firma latera, robusti artus. Volo autem
eam esse in opinione, sic maritos omnes se cum
uxoribus habere. Orabo Theresiam, amitam meam,
[pg 119]
ejus interea ignes sermonibus et castigationibus
identidem aut sopiat, aut exstinguat. Si, ut hactenus
fecisti, me amabis, mihi obsequeris, si mea
voluptas una, et fidelis, te mecum esse non piguerit,
habebis patronam ultra vota tua beneficam:
sin minus, hostem infestam. Scis aut amare, aut
odisse mulieres: nihil esse tertium.—Accipio
legem,» inquit; «quis me beatior esse possit
inter mortales, quem voluptatibus cumulat pulcherrima
mulierum, ut optima, quem liberis donabit
vere meis lepidissima conjux? Eam vero tibi mancipio
do, et dedo; nec, si volueris, cum ea cubabo,
ne scilicet contactu meo vegeta, florens, valetudine
pollens ad libidinem inflammetur.—Absit
hæc a lecto geniali vestro injuria!» reponit Sempronia;
«cum senseris ardere, fac sciam: Theresiæ,
quæ omnino pendet a nutu meo, ope restinguentur
incendia. Ad Venerem meam hæc sit tibi volo incentivum,
ut modo fuit.» Ita invidet uxori maritum,
Jocondumque vult proprium habere, stabili
velut connubio junctum.

*Octavia.* Invidit etiam tibi, puto.

*Tullia.* Invidit; et, quominus quererer me ab ea
lusam, Lampridium substituit Jocondo. Ex Anachoretarum
numero fuit Lampridius, qui omnem etiam
hominum aspectum fugiunt; sed cum se nullius
adhuc vinculis innodasset, accepto commeatu, transfuga
patriam repetiit Penatesque. Illi ingentium bonorum
cumulus; sed inter cives ob mutatam
vitæ conditionem læsa fama. Igitur licet bono,
nobili, diviti, et adolescenti, frustra illi nuptiæ
[pg 120]
tentatæ cum Lucidia primum, et postea cum Livia,
nobilibus puellis. Hac affectus injuria, quæ maxime
pupugit animum, abjecit omnem conjugii spem et
votum. Affinitate conjunctum et amicitia hospitio
acceperat, qui solum fere exilii causa verterat, pater
tuus. Cum ædes vestras frequento, cum eo mihi
verba plura, ac sensim sine sensu in id adductus est,
ut ingenio meo faveret, fortunatum diceret Calliam;
se vero, si talem sors bona amicam daret, Superis
suas non invisurum felicitates. Sempronia, ut nascenti
amori gratia et suavi sermone atque illecebris
obstetricarem, suadet. «Nam, si Lampridium,»
dicebat, «tuo amore incenderis, nulla res eum unquam
abs te avellet, sola mors eripiet tibi. Novi
hominis constantiam, et animum; odio vero
affines omnes et consanguineos prosequitur:
certo certius ejus in tuam domum fortunam omnem
derivabis.» Quid plura? quæ se scit mulier
amari, vix ac ne vix quidem illum non amabit a quo
amatur. Amabam Lampridium, et paulo post in has
convenimus conditiones, navante ad hoc sedulam
Sempronia operam: se daturum Calliæ omnium
bonorum suorum partem publico instrumento, ac
constitutum iri, si absque testamento moriatur,
eundem dici sibi heredem: me vero chirographo
mea manu scripto omnem illi in me potestatem
daturam, ne tamen quicquam promissuram ante
transactionem hanc cum Callia pactam: quod paulo
post, consentientibus quorum intererat, et plaudente
Sempronia, scripto mandatum. Eadem die, antequam
Laribus vestris valediceret, conveni Semproniam,
[pg 121]
ornatu cultuque eo nitens qui formæ meæ
novas Veneres adderet. Affuit Lampridius, qui meis
mox genibus advolutus: «Te Deam veneror,»
inquit; «certe mihi semper Dea eris: patere mortalem
divina tua frui pulchritudine; meis steti
promissis, sta et tuis.—Stabit,» reponit Sempronia,
«vivite felices ambo, qui alter alteri satis
ampla eritis felicitas, vestra si bona noritis. Interim
agite res vestras.» Dicens exiit, occluditque
fores.

*Octavia.* Quid tunc Lampridius?

*Tullia.* Surgit in pedes, osculatur, mammas tractat,
et pugnantem ut quæ vinci vellet projicit in lectum,
revolvit vestem et indusium, et dexteram demittit
intra femina. «Linque, linque, apage, apage,»
dicebam, «perdis me, ausim postea tollere oculos,
cœlum suspicere? Quid me dehonestas?» Ille
osculis vocem præcludebat. Mox vi impellit hastam;
vorat eam uno succussu adactam pruriens vulva, et
quo penetrat intus momento, pluvio semine multo
me sentio irrigari: copiosiori nunquam imbre depluerat
in hortum meum benefica Venus. Emorior
etiam præ gaudio, Octavia mea, cum memini ejus
horæ, quæ vitæ meæ dies omnes longe bonis suis
superavit. Nec præterea defecit: novos concussus
integrat; dilabor iterum atque iterum in effluvium.
Tandem ejecit in sulcum, tam firmo ligone tandiu
proscissum, libidinosis excretum e lumbis rivum.

*Octavia.* Habes profecto Herculem, ut dicere
soles, non quales sunt reliqui homines.

*Tullia.* Post secundam ejaculationem eosdem
[pg 122]
concussus repetit. Scilicet, ingenue fateor, fututiones
fututionibus continuat. Semel, ut jam audiisti
a me, duas in me Callias iteraverat uno cursu; hic
tres, quo pervenisse paucos præterea puto Veneri
caros. Eodem momento me cepit acerrimus pruritus:
effusi sunt omnes mihi sensus in Venerem.
Nescio quid servaveram huc usque pudoris, obstinato
animo: hoc momento me mei etiam cepit
oblivio. Ex humili lecti sponda pendebant mihi
pedes, et me vehemens incessit succutiendi equitantis
furor: innitor pedibus; uterum tollo et lumbos
quam altissime possum, obviam eo ruenti. Tunc
suavium dat, manum sub nates mittit:—«Nunc
me gratum esse tibi sentio, domina,» _`inquit,
«agedum.—Quid agam?»` repono, «insanio.»
Eodem momento connivent oculi patrantes, anima
me reciprocando deficit, rabida titillatione sentio
largum liquescere in humorem. Advertit Lampridius,
pulsat, impellit, agitat: mox et ipse fervido me ferit
seminis ictu. Sic alter in alterius amplexu deficimus.

*Octavia.* _`Moves me ad libidinem`\: Vestam hac tua
fabula salaciorem redderes quam sint passeres Veneri
sacri.

*Tullia.* Recedens Lampridius suavium tulit resupinæ:—«Pugnam,»
inquit, «post paulo iterabimus;
quale demum ferres judicium de me, si cum
tam præstanti, ut tu es, pari, ignavum me præstarem
pugilem?» Ego vero, ut exsurgere e lecto
volui, percepi me deficere lassitudine; nam illius
[pg 123]
ope, ut erigerer in pedes, opus habui; nec facere
potui, quicquid conata sim, quin dilaberer in lecti
spondam.—«Hei mihi!» exclamo, «vires omnes
infregisti mihi impotenti hac vesania tua, Lampridi;
quid faciam? haudquaquam me potero ferre
in domum.—Recrea corpus quiete, Diva mea,»
inquit ille, «et si potes, modico somno; ego sane
alacer et lætus sum: quidni sim, qui in te, cœlestis
pulchritudinis fœmina, explevi libidinem
meam, quæ Venere potior es? Interim abeo,
quiesce.» Cum hæc loqueretur, advenit Sempronia
ridens, et cantillans nescio quid liberi et pinguis.—«Ut
fœdus inter vos feriistis?» inquit, «ut
vestris vos bonis ingurgitastis, ut se res habent?—Ego
vero,» inquam, «perii,» expressis lacrymulis
aliquot invite manantibus.—«Quid fles,
Domina?» ait Lampridius, «tuus sum, ulciscere
ut volueris petulantem, qui tuis se deliciis immersit.—Apage,»
reponit; «ut satisfecit voluptati
tuæ? ut gratam invenisti, et aptam libidini?—Nemo,»
inquit, «unquam fuit homo me beatior:
omnes quas mente concepi, quæ vix opinione
excogitari possunt, in ea inveni voluptates.—Tu
vero, Tullia, loquere;» ait Sempronia ad
me, «ut tuis sensibus satisfactum? ut placuit tibi
Lampridius?—Placuit sane,» respondeo, «ut
præterea nihil optari melius aut dulcius queat;
sed, me miseram! rupit artus meos lassitudine,
ut vix tres passus ambulare possim, ita fatiscunt
mihi lumbi.—Te miseram! ah! ah!» reponit
Sempronia; «sed abi, Lampridi.—Abeo,» ait,
[pg 124]
«si veniam indulserit Tullia mihi, si amare me
professa te teste fuerit.—Et do veniam,» inquam,
«et te perdite amo, qui me honore summo
pudicitiæ quo superbiebam, hanc me deturbasti
in turpitudinem, quæ me pudore obruit.» Dehinc
osculatus me, excessit: excedentem vero insequuta
est Sempronia.—«Paucis te volo,» inquit, «siste
gradum, nec quæ tu aut ego dixerimus, ad Tulliæ
aures ire poterunt. Dic libere, reperisti in ea
quas sperabas delectationes?—Majores multo,»
inquit, «quam pollicitus eram mihi. Forma Tulliæ
divina, divinum eloquium, divina dona: quas tibi
reddam gratias pro tanto munere, quo vehor in
cœlum? Sed, amabo, obtine ut, antequam exeat
dies, satiari me permittat suo concubitu.—Nec
te satiari juvat,» refert Sempronia, «nec ejus e
re est ut te ejus, aut illam tui, ulla unquam capiat
satietas.—Inepte loquutus sum,» ait, «sed
intelligis quæ mea debuerit esse oratio.—Servabo
hanc tibi in hoc cubiculo ad crepusculum
usque,» inquit Sempronia, «nam cœnabit nobiscum
vir ejus: cras translato in eorum domum
hospite, liberius ages cum ea, quod faustum
felixque utrique sit; abi et cura corpus.—Curabo,»
inquit, et abiit. Reversa ad me Sempronia
refert quid sibi cum Lampridio fuisset sermonis,
quid mihi cum eo rei fuisset rogat itidem. Refero,
me gravissima queror premi defatigatione.—«Reficiam
extemplo vires tibi,» inquit, «hoc labore
exhaustas; recreabuntur lauta gustatione, et leni
quiete; sine irrepat tibi somnus, dum ad Calliam,
[pg 125]
qui te ad se vocat, eo, et ut opinor, ad conflictum:
tibi dolere caput dicam.»

*Octavia.* Calliam forte vocabat, qui Jocondus erat.

*Tullia.* Rure agebat hac die Jocondus ad villicos
missus. Vix videram somnum, cum ad fores nescio
quid audio strepitus; reclusis, video lautissimam
afferri gustationem.—«Surge,» inquit Sempronia,
«cibo hic tibi repellendus capitis dolor. Agedum.»
Edi, bibi hilariter, ac illico restitutæ mihi
vires. Desilio de lecto, complector Semproniam
meam; mihi sortem gratulor. Post duas omnino
horas, ecce Lampridium, qui humanissimam impertit
nobis salutem; aderant enim e domesticis quidam.
At enim ubi recessere servi, effusus est in
meas laudes et gratiarum actiones; sed abrupit sermonem
Sempronia:—«Jam is est,» inquit,
«excogitandus nobis modus et ratio bene et secure
vivendi; cavete ne lædantur Calliæ oculi: quæ
pestis in utriusque immineret caput, si quid subodoraretur
de rebus vestris!—Nihil prorsus ab eo
timeo,» inquit Lampridius, «nec dominæ meæ,
ut sit hominum perspicacissimus, si quidem velit
illa ex præscripto meo vivere.—Volo maxime,»
aio, «tuo regi arbitrio: ab hoc tempore habebis
addictissimam Tulliæ animam.—Principio,»
inquit, «novi Calliæ ingenium: nec bonus est, nec
malus, sed qui aut bonus, aut malus fingi facile
queat. Post paucos dies, polliceor tibi, Domina,
futurum mihi et amicissimum et familiarissimum.
Expiscabor etiam intimas mentis cogitationes:
cætera committe industriæ meæ. In id maxime incumbe,
[pg 126]
tuis ut ne ex oculis, ore, gestu quicquam
percipiat, quod amorem mutuum nostrum aut
testificetur aut significet. Ego variorum, et imo
duriorum, ero in te consiliorum author, cum e re
tua meaque videro, quæ tibi saluti sint, aut sospitent
amores nostros. Quam egeris in hac fabula
personam, ex illa vitæ nostræ salus et felicitas
omnis pendebit.—Nihil,» respondeo, «mihi a
me tibique timeas. Prudentissimam et obsequentissimam
habebis.—Obsequentissimam?» inquit,
«nunc sciero: peto osculum.—Dabo,» inquam.—«Peto
suavium, non osculum,» ait.—«Dabo,»
aio.—«Peto complexum,» inquit.—«Dabo complexum,»
inquam.—«Peto plenum gaudium.»
Tacebam ego.—«Obmutescis, Domina?» ait,
«negas mihi hanc beatitudinem?—Utere jure
tuo, inepte,» reponit Sempronia; «vis ipsa te
suum tollat in equum? Huic insistam ostii limini,
nam qui sciunt, hic te esse, domestici, ut mali
sunt et protervi, mirarentur solum cum Tullia
esse relictum.» Urgebat interea paterer in amplexu
meo liberari se amoris æstu, et ubi paulo
secretius abesse a Semproniæ conspectu vidit:—«Quid
vereris? excubias agit Sempronia.» Vi igitur
impellit in lectum, et collocatam commodo corporis
situ petit, meam mentulæ manum admovet, capiam
rogat.—«Quid vero tu,» dicebam, «ad hanc me
cogis fœditatem?» Retraxi manum; conscendit
in me stratam et, detectis inguinibus, exspectantem
teli mucronem in parma mea, non alba, non ingloria.
Demittit femoralia, mox procumbit in pectus meum,
[pg 127]
utero uterum pressit, et telum infixit.—«Nunc
ostendes me abs te amari,» inquit.—«Dubitas,»
refero, «qui prostitutam me habes omni libidini
tuæ, te amari?—Fungere igitur generose et
fortiter partibus tuis.—Fungar,» repeto. Tunc
vehementissime cœpit concutere; ego succutere,
nates tollere crispantes, motitare flexibiliter lumbos.
Primus titillationem præsentit advenientis gaudii, at
omni nisu et agitatione pervivaci exorienti favi libidini;
post, intro sensi in lumbis aperiri mihi Veneris
fontem:—«Ah, ah,» inquam, «quid me vexas?
age, age, deficio!» Hoc exiit temporis puncto
ex me in me Venerei roris dulce coeunti donum.—«Agite,
agite,» sub hæc Sempronia; «ecce audio
venientem Calliam ad nos.» Dejicio equitantem
re nondum bene patrata, nam cum exiit e concha
mentula, uterum fervidis polluit guttis stillans.
Momento post:—«Nihil est, nihil est,» inquit
Sempronia, «nescio quæ meis vox auribus illusit.»
Dicto citius in me resilit Lampridius, adigit iterum
hastam, novum aggreditur prælium. «Me necas,»
dicebam, «secede paulum; me in animæ ducis deliquium,
vocabo Semproniam.» Interim ille imperterritus
rapidis subagitabat concussibus; novos excitat
æstus in me, stillat abundans mihi ex abdito intra
lumbos Veneris fonte virus; demulcet iterum me
pruriginoso semine, et ni progressa ad nos Sempronia
diremisset pugnam, ad tertium processisset
effluvium inexhausta illi libido.—«Satis est ludorum,»
inquit, «timeo non hominum, sed fortunæ
insidias.» Exscendimus uterque e lecto, et magna
[pg 128]
cavit cura Sempronia, ne quid in vestium attritu,
capillorum confusione, corporis ornatu, exprobraret
mihi meam licentiam. «Tam velox tibi sit veredum,
Lampridi,» inquit Sempronia, «quam bonus et
egregius cursor es!—Habeo,» inquit, «non
cursor, sed servus, et ex animo servus, quæ me
ad summum vexit voluptatis cumulum, patronam
non veredum.» Igitur nuptiæ primum nobis factæ
sunt apud Semproniam, et sub ejus oculis, quæ
amores nostros nascentes velut sinu suo fovit. Acceptum
illi refero Lampridium meum, qui et tuus erit,
juvenem, comem, urbanum, vegetum, fortem, quem
nec Hercules in hoc certamine viribus et lateribus
superet, illi cedat Æneas pectore et armis: nam
amplum illi et firmum pectus, et bene compacti ad
laborem armi, quorum victoria sumus et triumphus.

*Octavia.* Perge dicere, amabo, mea Tullia, de his
rebus vestris, quarum me mirifice delectat narratio;
saltem præcipua deliba capita, et qualis in te fuerit
primis diebus, eloquere.

*Tullia.* Rides, inepta: illi summa dies non dissimilis
primæ; æque calet, æque ardet, æque in amorem
meum furit. Cœnavimus illa prima die ambo,
cum parentibus tuis, vestris sub tectis, cœnavit et
Callias; quos inter se severint sermones abs re dixerim.
Revertimur domum. Multa de Lampridio loquitur
Callias: multam inesse humanitatem, ad ejus
se intimam proclivi ferri via amicitiam, honestum,
et moderatum, et multi ingenii adolescentem videri.
Bacchum sequitur Venus. Dum videt vestem me
deponere, et eductos intumescere mammarum globos
[pg 129]
(nam multa nox quietem indicebat), antequam
me mitterem in lectum, manu captam inducit in
musæolum illud geniale, nostro lecto proximum.
«Hic erit locus,» inquit, «et Veneri sacer et
Musis.» Tollit altera manu stolam et indusium,
altera mentulam longam, gravem et si unquam alias
rigidam et contentam admovet cryptæ meæ. «Protende
adversus me lumbos, Tullia mea,» inquit.
Projicio. Tunc impetu facto trudit in vulvam, occupat
totam loci capacitatem, agitat ille delicias suas frequenti
motu, et irritat ad novos pruritus; motito
similiter lumbos, crebro et frequenti succussu;
utramque mihi clunem utraque manu comprehendit,
deducit, reducit magna vi ad se. Primam me urunt
ignei advenientes Veneris stimuli, semen mitto;
consequitur rabiem meam Callias: «Jam diffluunt
mihi venæ, age, age!» Motitationes integro excitatiores
ad ultimos usque seminis spiritus; mihi
vulva ad plenam voluptatem egregie, maritali exhausto
tubo, operata est, comprimendo et exsugendo
caram mentulam. «Nunc volo,» re patrata inquit
Callias, «mecum de nostris imposterum rebus alacriter
convenias, Domina: nam domina semper eris
mihi.—Volo equidem,» respondeo, «quidquid
volueris me velle; quod nolle jusseris id utique
nolo. Scelus sit mihi et flagitium non eadem per
omne vitæ tempus sentire ac tu senties! Quid
cupis, Domine, præstari tibi a servitute mea?—Equidem,»
inquit, «persuasum mihi est te esse
honestissimam, et pudicissimam, quamquam vulgo
dicunt non admodum castas esse quæ sunt litteratæ;
[pg 130]
timeo tamen virtuti tuæ, nisi tu illi, nisi ego
opi fuerimus.—Quæ res, quæ mea culpa hanc injecit
cogitationem in animum tuum, anime mi?» inquam,
«quæ de me tua est opinio? Nec tamen deprecari
velim quidquid ceperis consilii.—Volo,»
inquit, «induere tibi cingulum pudicitiæ; si pudica
es, non detrectabis; _`sin minus, videris` ipsa num
merito movear ad id quod meditor.—Quod volueris,»
refero, «induam, et qualecunque sit, læta
feram; quæ tibi sum nata, tibi etiam uni ex animo
fœmina ero et præclusa omnibus reliquis, quos aut
sperno, aut odi: nec alloquar Lampridium, imo nec
respiciam.—Non faxis,» inquit, «imo volo te cum
eo familiariter sed honeste agere; nec ille, nec ego
habeamus de te conquerendi causam, ille si durius
eum habeas, ego si liberius; sed veniet a pudicitiæ
cingulo liberioris cum eo consuetudinis tibi
usus, cum Lampridio mihi omnis securitas.» Tunc
vitta sericea, qua supra lumbos involvit corpus
meum, dimetitur ad crassitudinem corporis quæ
futura sit cinguli amplitudo; dein ab inguinibus meis
ad lumbos, id etiam alia vitta definit spatium. Hoc
facto: «In hoc etiam curabo,» ait, «palam fieri
tibi quanti te æstimem; erunt catenulæ quæ villoso
panno sericeo involventur aureæ, erit cataracta
aurea, craticula aurea, lapillis pretiosis exterius
distincta, et faber aurarius hujus nostræ urbis
præstantissimus, mihique multis obligatus beneficiis,
in id incumbet, ut præcellens sit artis suæ
specimen; etiam honestabo te, dum videbor facere
injuriam.» Quæro, quanto tempore perfici id
[pg 131]
cingulum possit; respondet, intra quindecim dies
absolutum iri, interea petere ne irretiri Lampridium
ullo mecum feram commercio sermonis, postea ut
animo insederit me cum eo gesturam. Ivimus cubitum,
ac ea nocte ter iniit me, ter plenos libidinis
gurgites evomuit in cymbam meam, magna cum
utriusque voluptate.

*Octavia.* Te Veneri caram, cujus hortum, intra
tantillum temporis, irroravit novem continuis coitibus
Venus! Et potuisti ad hæc curricula impigre
desultori inservire?

*Tullia.* Potui sane, et etiam incitato cursu ad
postremum coitum, cum Cupidineus imber e stillicidio
decidere maritali negare velle videretur, ita
commovi, agitavi, succussi, ut vel invitus magna
stillarit copia. Me convenit sequenti luce Sempronia;
refero omnia hæc Lampridio, ille qui paulo
post advenit,

   | ... Nostris novus incola terris.

*Octavia.* Nihil autem rei tecum habuit illa die?

*Tullia.* Nec nisi post decimum diem; per id tempus
nullus cum eo mihi familiaris sermo, cum videremus
defixos Calliæ in nos esse oculos, et ejus
jussu etiam servorum:

   | ... Lingua mali pars pessima servi.

Nosti hujus generis vecordiam et malignitatem.
Osculare vero tu me, nam in tuo vultu nescio quid
video lineamentorum nobilis Galli, qui in me Romæ
[pg 132]
anno proxime præterito explosit militariter catapultam
suam, spectante et procurante Lampridio; nam
tres adjuvæ qui eum comitati fuerunt et in me
fodienda desudarunt, etsi firmi et robusti, haudquaquam
me tam egregie oblectarunt.

*Octavia.* Quid portenti audio? Quatuor tu homines
peregisti, tam tenera, tam venusta? Tibi sub hoc
cursorum numero lumbi non disrupti?

*Tullia.* Scies alias; sed vis orationis me cursum
tenere quam institui?

*Octavia.* Volo et rogo.

*Tullia.* Postridie, cum ingressus est domum nostram
Lampridius, dixit se velle ire Callias in prædium
nostrum Anconitanum rusticatum; nosti amœnitates,
magnificentiam villæ. Cum diceret inter
cœnam, respondit Lampridius se comitaturum
libenter, si commodum illi foret: «Aperto enim,»
inquit, «æris æquore plurimum delector. At cum
tecum fuero,» reponit Lampridius, «nihil mihi
rure poterit esse dulcius.» Septem continuos dies
simul convixere, et ita Calliam cœpit Lampridii
consuetudo, ut protinus omnes illi aperuerit animi
sensus, et cogitationum arcana. Laudavit ingenium
meum Callias, mores, urbanitatem; dixit præcipue
me castitatis laude inter omnes mulieres lucere.—«Sed
non ita facilis es,» ait Lampridius, «ut etiam
si nolit caste vivere, quod futurum non spero, id
tamen non egeris, ut pollui non possit. Confidendum
sane sua de pudicitia uxori, dein ancillis, sed
potissimum seræ; decipere potest uxor, corrumpi
servi, nec corrumpi, nec decipi sera.—In tua
[pg 133]
sum quidem sententia,» inquit Callias, «ut fabricatur
Stephanus aurifex craticulam quæ arci Tulliæ
meæ extimum sit velut propugnaculum.—Sapienter
huic tu rei curas tuas,» reponit Lampridius,
«adjecisti; nam, verum ut fatear, æterno volo
tecum et præopto jungi amicitiæ nexu; at, ut sumus
omnes suspicaces, timebam ne si cum uxore
tua agerem liberius, quod vix aliter fieri potest,
id te in suspicionem abduceret, quæ tibi molesta,
mihi infesta esset. Cum vero sera occluseris, nihil
admodum erit quod timeas, quod suspiceris. Interim
liceat per te mihi cras urbem repetere, postridie
reversuro. Nam ex Venetiis datæ ad me litteræ
crastina die afferentur a tabellione, eæ ad
negotium magni momenti quod mihi explicent,
magnopere conducant; ego vero cum res meas
curo, tuas ago.» Sic post decimam diem venit
rogatus a Callia, ut Stephanum urgeret, data ad eum
et ad me epistola: «Nam ut scias,» inquit, «me
mihi persuasisse te me esse alterum, rem secretissimam
tibi commendo: nolit uxor ab ullo mortalium
sciri de ejus me moribus dubitare, qui mihi
liquido debent esse perspecti.» Ut ingressus est
meum cubiculum, invenit me cinctam sodalium
mearum corona, et in his lucebat forma et decore
Sempronia. Salutat omnes humanissime, et redditis
Calliæ litteris, catenulas aureas, opusque totum,
intra tres quatuorve dies absolutum iri dixit. Reversus
Lampridius, me cum Sempronia nactus solam:—«Bene
est, Domina,» inquit, «_`intra paucos dies`
vinculum fingitur tibi, et aurea porta pretiosis
[pg 134]
distincta lapillis, horto tuo, quam pudicitia tua
ipsa superbiat obduci suæ, ita lucet, ita diti fulget
pretio.» Rem dehinc objicit nobis ob oculos
diligenti pictura. «Sed,» inquit, «clavis non cusa
est, et hujus figuram, dum fabrum variis ludo
sermonibus, ceræ huic felici providentia impressi.
Cæterum, ut optasti, Sempronia, felicem ambo
ducemus vitæ cursum.» Post enarrat qua arte,
quove pacto in intimam se Calliæ amicitiam insinuarit,
ita ut nihil jam eorum animis possit esse
conjunctius.—«Te fortunatum,» inquit Sempronia,
«hac duplici conjunctione, qua nihil est in vita
beatius, animorum cum Callia, corporum cum
Tullia! Felix amicus, felix amans, utriusque
plena auctus es possessione, quæ possideri potest
absque sollicitudine. Quæ tibi vero dulcior
videtur esse conjunctio?—Dubitas?» ait;
«respondeat ipsa Tullia.—Vana sim et inepta,»
repono, «si quidquid meum putem vere dulce,
et in me veræ voluptatis gustum invenire Lampridium
posse.—Inveni,» subjicit, «et mens
sit mihi saxea, cor aheneum, si extra amplexus
tuos majores voluptatum fructus a Venere capere
me posse arbitrer!—Abrumpamus,» inquit
Sempronia, «urbanitatis vestræ hos sales, cœna
nos expectat; ego vero cubabo tecum, Tullia,
nam abest maritus meus.—Quid me igitur,»
ait Lampridius, «factum vultis?—Nolo autem,»
reponit Sempronia, «vexare animos tuos; omnia
bene se habebunt.»

*Octavia.* Et cubavit tecum Sempronia, Lampridius
[pg 135]
inter utramque? Utrique forte insudavit?

*Tullia.* Nequaquam. Nam cum summa nox somnum
suasit post cœnam, deductus est in cubiculum
suum Lampridius, sed ipsa induerat vinculum pudicitiæ
Sempronia, clavimque abstulerat secum Victorius,
dum Veronam petit dicæ causa, socio ad iter
adjuncto sibi Jocondo. Prima vigilia, ut constitutum
inter nos, venit Lampridius, et in lectum se
conjicit ab inferiori sponda; hac parte jacebam:
«Quid tibi vis? quis est?» inquam.—«Tuus
sum, Domina.» Osculum infert, et momento
temporis conscendit in me nudam. «Nunc demum,»
aiebat, «fruar omni pulchritudine tua.»
Libere et libidinose vulvam manu investigat, et confestim
telo obduro suo configit æstu incensam,
primo ab ejus contactu, quem Veneri Mars afflat
subigus. Denique, ut uno verbo ejus comprehendam
noctis libidines et bona, ad duodecimum cursum
veredum meum egit uno fere spiritu.

*Octavia.* O Venus! quid audio? Vix una Caviceus
nocte tertium peregit concubitum.

*Tullia.* Septimum semel atque iterum confecit
Callias cursum equitans in veredo meo; octo novemque
cum Sempronia Jocondus. Sed nihil admodum
est quod mirere de Lampridio: inexhaustus
illi latet in lumbis Veneris fons. Nocte tu proxime
sequenti fateberis.

*Octavia.* Dormiebat interea mater mea, et particeps
ludorum et jocorum facta est?

*Tullia.* Anteacta nocte optime dedolata fuerat.
Sex fututionum prurienti impetu eam Victorius illa
[pg 136]
nocte pulsaverat, ter vero pomeridianis horis ipsam
Jocondus impleverat bonis suis.

*Octavia.* At vero, quid interea factum de infelici
Julia?

*Tullia.* Dicam cum sciero quid de felici Octavia
factum sit post ereptam virginitatem. Nam timeo
tibi a Theodoro.

*Octavia.* Recte memoras, ah! ah! ah!

*Tullia.* Rides? Evanuerunt promissa, et oppressæ
virginitati nullus honos, ut loquebaris.

*Octavia.* Non abierunt quidem in auras, sed incentivum
factus est dolor pruriginosæ libidini, et accessio
non pœnitenda dulcissimæ voluptatis.

*Tullia.* Ut voluptatis confinium est dolor, ita et
doloris voluptas.

*Octavia.* Post tertium diem quam mecum cubaret
Caviceus, admonuit de proposito et sponsione in
manibus Theodori facta, mater. «Debes exsequias
virginitati tuæ,» inquit, «parentandum illi est,
quæ tam laudabilis et commendanda ad hanc
usque ætatem tibi comes fuit.—Memini, mater,»
repono, «et hoc cui me obligavi solvam
nomen, cum volueris.» Quid plura? Convenimus
Theodorum, qui jubet pomeridianis horis,
cum primum sol inclinaverit ad occasum, reverti.
Obsequimur; inducit me in sacellum interius ædis,
et occlusis foribus, pessulo obdito: «Nihil est,»
inquit, «quod timeas, filia, ab aliorum oculis tibi,
nam antistes præsum huic loco; secure agemus
omnia.» Tunc sermonem instituit ad firmandum
et obdurandum animum. Obstipo capite dum loquebatur,
[pg 137]
et defixis in humum oculis, eo me ita
sermone ad dura omnia comparavit, ut si mori
me jussisset, alacri animo lethum oppetiissem: vide,
Tullia mea, qua mens mihi arte fascinata est. Postquam
me probe ad omnia quæ vellet vidit comparatam:
«Etiam tibi,» inquit, «præibit mater exemplo,
in hoc severæ sanctitatis stadio.—Nihil admodum
opus est,» inquam, «sed quæ neci virginitatis
meæ tam excellentis ultro consensi, in me
convertere iram tuam, vir sancte.—Non patiar,»
inquit mater, «te solam pati has ærumnas,
nam etiam ego huic occisioni consensi.»

*Tullia.* Egregiam vero pugnam!

*Octavia.* |nbs| —«Bene est,» inquit Theodorus; «cui
autem generosius vigeat pectus mox experiar;
præsto sis, Sempronia.—Commoda mihi tuam
opem, nata,» inquit mater, «ut citius hoc defungar
virtutis officio.» Solvo illi subteriorem vestem,
cycladem et stolam; tollit ipsa indusium ad
summos lumbos, et genibus ante aram flexis: «Noli
parcere impuræ cuti, vir sancte,» inquit, «libidinis
meæ campum lustra verberibus.—Cedo
igitur illam pietatis supellectilem,» refert Theodorus.—«At
vero, ex assuto cycladi sacculo
oblita sum,» ait illa, «educere.» Igitur dum
vestigat, dum in latus demittit corpus et vergit in
lævam, curiosissimis omnem imam corporis structuram
luminibus sum contemplata: illi candidissimæ
nates, in tumorem Veneri commodissimum elatæ;
crura crassa, polita. Nihil accuratius effinxisse Natura
videtur, nihil pulchrius.

[pg 138]
*Tullia.* De ejus parte nihil dicis.

*Octavia.* Pone stabam, ita videndæ vix copia fuit;
vidi tamen. Accepto in manibus flagro, alacrem
jubet esse Theodorus: tunc obmurmurans concepta
nescio quæ verba, ac si næniam præcineret, verberibus
onerat lumbos, nates et crura aversa. Parvas
vero indulgens inducias: «Flecte corpus, et demitte
quam humillime poteris,» ait, «ut etiam, quo
loco pollui te nuptiarum lex patitur, castigationem
excipias quam mereris.» Recurvati lumbi exprompsere
altius clunes, et interfemineum prodidere; conjeci
in eam rem oculos: pilis obsitus locus subnigris,
crispis, non admodum longis; rima aperta,
longa, rubicunda. Huic decidit momento grandinosa
flagellatio in flagrionem cunnum.—«Hei!
hei! hei! deficio, siste tantisper,» inquit, «acrius
feris quam ferre possim.—Insanis, Sempronia,»
reponit Theodorus. Sub hæc verberationem durissimam
integrat; in lacrymas illa effusa est et gemitus,
immoto tamen situ corporis: «Erige nunc vero
pectus,» ait Theodorus. Obtemperat, et illico
evoluto supra umbilicum indusio detegit ventrem,
crura, anticamque corporis faciem. Mirabar ego
attonita, cum mutato loco transit dexterum miseræ
latus lanio beatus ille...

*Tullia.* Imo laniandus carnifex! Quid præterea quærebat
in quod acueret efferam illam crudelitatem?

*Octavia.* Audi... et eam partem tuetur ille limis
oculis. At cum apertam et paratam vidit, nec mora,
cœpit flagris cædere acerrime, tres quatuorve pollices
infra umbilicum primis verberum momentis.
[pg 139]
—«Altius vapula,» inquit illa, gemitu edito. Direxit
ad hæc ictuum tempestatem subtus alvum ad
femina et interfemineum, ita ut hoc cruciatu misere
angi testarentur lacrymæ manantes ubertim ex oculis.
Demum rediit post eam hyemem serena miseræ
tempestas, hic desiit verberum imber; humum osculatur,
et vestibus adornatis, ad me respicit:—«Nunc,
nata,» inquit, «tuæ partes agentur; transi
in hæc quæ desero fortitudinis castra.» Solvit
mihi vestem; quæ cum defluxisset ad pedes, indusium
altissime mihi circumquaque revolvit, ita ut
nuda oculis Theodori, et lanienæ, antica posticaque
corporis membra objiceret. «Habebis te,» inquit,
«fortiter, nata; quæ succedant momentaneis his
ærumnis et interiori in pectore enascantur gaudia,
ipsa senties, nec ego fando exsequar; nunc mitte
te in genua.—Quam vellem,» inquam, «hoc
officio ipsa fungerere, in eluenda me, mater! quæ
mihi inflixeris verbera, feram sane ut tu tulisti,
constanter et fortiter.—Id quidem fieri non potest,»
reponit; «Theodori juris es ut sum ego,
sed vis vinciri tibi manus?—Volo,» inquam, et
ut volebam devinctæ mihi sunt, eo modo ut earum
ope non uterer etiamsi eniterer.

*Tullia.* Pascebantur interea flore pulchritudinis
tuæ Theodori oculi?

*Octavia.* Imo admoto ad aures ore, insusurravit
agere et pati fortia, generosi animi esse.

*Tullia.* Sic agere et pati fortia, dixit Livius, Romanum
est.

*Octavia.* |nbs| —«Volo experiri utrum matrem fortitudine
[pg 140]
superes,» Theodorus ad me; «si obmutueris,
palmam feres.» Post expansa vola alteram
alteramque mihi clunem fovet; strictis dehinc duorum
digitorum unguibus summam cutem tanquam forcipe
apprehendit, et vehementer vulsit; tamen
obmutui retenta anima, et exstincto imo in pectore
gemitu. Dehinc e lanugine pubis, tres quatuorve
pilos, postquam pubem totam ad perinæum usque
manu obtexisset ardenti et fervida, summis itidem
unguibus arripuit, et simul momento avulsit; nec
propterea me tangi testata sum doloris sensu.

*Tullia.* Fortis es, Octavia. Quid Cato ad te?
Eodem autem supplicii genere appetita est mater
tua?

*Octavia.* |nbs| —«Evolve vestes, Sempronia,» ad eam
Theodorus, «revela excetram illam tuam,» inquit.
Dicto citius nudas admovet clunes. Ille adfigit
ungues; intremuit, et femur alterum tulit in altum,
dolore victa; nihil tamen locuta est.

*Tullia.* Hæc prima fabulæ pars; altera est quam
exspecto de barbato Cincinnato.

*Octavia.* Replicat vestem et indusium qua pars
bona latet; objicit uterum pulchrum, politum, niveum
Theodoro; Venereum campum lana vestitum,
ut dicebam, spissa, crispa, venefica aperit. Ille aliquot
intercipit pilos, una omnes vellicat, post, vi
impressa, divellit.

*Tullia.* O rem ridiculam, et ludo prægnantem non
inficeto!

*Octavia.* Infrendere illa præ dolore, nec ideo verbum
aut gemitum emisit.

[pg 141]
*Tullia.* Expedi tandem hanc narrationem.

*Octavia.* Vapulavi, flagro proscissa sum, nec elapsum
mihi ex ore verbum aut e pectore gemitus, qui
ignaviam exprobraret: post Penates repetimus. Ah!
ah! ah! jam attingebam ostii limina, cum mater ad
me: «Ut te habes, nata?—Doleo, mater,» respondeo.\ _`—«Momento
faxo,» inquit, «dolorem`
excipiat voluptas deliciis affluens; mihi quidem,
mihi sentio nates et femora veluti formicis pererrari;
num tibi idem quasi æstuantis impetiginis ardor?—Plane
ita est,» inquam, «subsultant mihi sub
cute innumeri obtusæ cujusdam ægritudinis pruritus,
potius quam acumina, et incendi me sentio.—Vertentur
hæc omnia,» reponit, «qualiacumque
tandem sint, in gaudii inexhausti fontem,»
et me induxit in cubiculum meum.
«Projice te in lectum,» inquit, «finge animi
ægritudinem quam non habes, mox mitto ad te
Caviceum tuum, sed volo ludi hujus qui vos committet,
postea abs te reddi rationem.» Paulo postquam
abiit, venit ad me Caviceus. Projectam in
lecto amplectitur, suaviis mulcet, tactu irritat ad
gaudium:—«Audio,» inquit, «tibi male esse?—Et
pessime est,» repono; «nam audio te mihi
subirasci. Quid vero erroris aut delicti admisi in
me?—Pura es sane ab omni in me delicto, corculum,»
inquit, «me gaudiis hactenus cumulasti
summis, summam tuis in amplexibus inveni felicitatem;
si de te conqueror, nihili sim, in qua
scilicet omnes delicias, omnes amorum cupiditates
nacta est mea mentula.» Hæc fatus educit e medio
[pg 142]
femore mentulam, manum adhibere rogat turgescenti,
et momento post adsilit in lectum, et demissis
femoralibus, detectoque ad zonam usque mihi utero,
provolvit se in me; infixit protinus hastam, ac illico
ad primum concussum, profluit mihi largus abundans
e lumbis Veneris imber. Moriar, mea Tullia, si
unquam ea sit visa res sensibus meis gratior! Uno
verbo omnia: hac coitione, ter mihi litatum est
Veneri, continua titillatione, aperto mihi ad opus
gaudii summi gurgite. Cum vero Caviceus ad metam
pervenit, libidinem in me meam aqua sua pluvia
non restinxit, incendit novam, et cum exscendisset,
uri me patrantes ocelli docuere. Manum admovit
horto meo: hoc tactu soluta sum inani Veneris
imagine.

*Tullia.* Rem mirifice narras, nihil tamen novi in
his rebus. Nam verberibus incussis eliciuntur ex
omni corporis parte quæ conducere solet ad Venerem,
infinitæ spirituum alacriorum, vegetiorum,
igniculis fervidiorum compactis velut cohortes, quæ
dehinc in locos nostros, in vulvam, in spermatica
vasa, quod consentanea sint, sponte advolant: hinc
pruritus, et inflammatæ Veneris libido. En quod
tibi pro miraculo queat esse: dux nostra Leonora,
tam celebri stemmate clara, tanta fulgens pulchritudine,
tot animi corporisque dotibus præcellens, verberibus
debet fœcunditatem. Dux maritus deperibat
puellam, nullam tamen ex ea procreabat sobolem,
quod ægerrime ferebat. Tentata quæ ars aut industria
ostentant omnia, nullus experimentis locus negatur;
lusa ars et industria, profuit nihil. Tandem
[pg 143]
ex Arabis responso, cæsa ut tu es virgis Leonora
parentis suæ manu. Ad hanc diem nullam ex Venere
ceperat voluptatem; hoc vero temporis momento,
cum primum ad eam explosit Dux catapultam, vehementissime
mota est. Lacessiti iterum verberibus
lumbi, clunes et femora ad Venerem incensi, post
aliquot dies; tunc parum abfuit, quin sub marito
subagitante deficeret, præ voluptate in effluvium
mirabile soluta est. Tandem parvo temporis interjecto
spatio perpessa idem incentivi genus, magna
cum voluptate maritum excepit, et rigidæ caudæ
salaces ictus. Imprægnata est uteroque gerit. Sed et
audio esse nostros inter homines Alphonsum marchionem,
quem verbera excitant ad pugnam, alioquin
imbellem et ignavum. Virgis cædi sibi nates
jubet, vapulat egregie, prostat interim illi uxor resupina
in lecto; dum vapulat arrigit, et quo acriores
ictus, eo tentigo vehementior. Cum parata sibi
videt arma, aggreditur jacentem, et rapidissimos
ciens in substratam motus, perfundit in subantem
cœlestia Veneris dona, et omnes quæ ex Venere
capi possunt capit voluptates.

*Octavia.* Sed vero si experta ipsa esses, quam non
putem fore tibi admirationem!

*Tullia.* Non experta quidem sum; sed experiar et
etiam sequenti nocte proxima. Nam volo te frui
Lampridii mei amplexibus, qui jam per octo dies
rure detentus cum Callia ferias a Venere agit; sed
dedit ad me literas, quibus se crastina die monet
adfuturum, Calliam velle ad se eam ego, quum negotia
[pg 144]
nescio quæ illic habet a quibus se nondum
expedire possit.

*Octavia.* Videbimus. Sed oblita es de Juliæ nuptiis,
cum devirginata est, referre quæ a matre
accepisti.

*Tullia.* Hæc sane sunt. Scis nuptias velut clandestinas
fuisse; aberat pater tuus, acciti ex affinibus
nulli, intro res acta est, ut in fabulis Veterum legitur,
nullis inspectantibus. Nam antequam Sempronia
novam duceret nuptam ad genialem thorum,
taurum passuram, implevit mollem animum malignis
consiliis. Quæ dixerit, quæ jusserit dici fierive,
quæ utique et dixit et fecit inepta, intelliges. Ascenderat
in cubiculum Juliæ Jocondus, nam illic res
patranda erat, et exhaustis a Semproniæ viribus
arma interrogabat virilia, an satis esset ad pugnam
animi. Advenit demum Sempronia, et Juliam nexui
tradidit.—«Enimvero,» inquit, «volo vestibus
nudari a me Juliam, Joconde, tibi.» Denudat
suis manibus puellam relicto indusio, vix tuentem
pudorem ab oculis Jocondi. Mox abiit Sempronia:
«Vos vobis relinquo,» inquit, «agite res vestras.»
In proximum secessit cubiculum, e quo in id prospectus
patens datur; nam ostium hiscebat ut et
Juliæ. Illico advolvitur genibus Jocondi Julia, id
scilicet edocta. «Facilis tibi ero,» inquit, «et omnibus
tuis voluptatibus obsequens dum vixero. Si secus
contigerit, plecte sontem.» Osculatur ille, et
erigit puellam.—«Exue autem indusium,» inquit,
«corculum.» Sed cum vidit ad hæc vultum
rubore suffundi, ipse erubescentem et pavidam exspoliat.
[pg 145]
Ubi defluxit ad pedes indusium, evertit in
lecti latus resupinam, mammas parvas, duras, orbiculatas,
candidas, sororiantes, manibus terit, et
osculis premit; post pectus, ventrem, crura oculis
legit, ac demum cogitationem et obtutum in Veneris
hortulum defigit. Ut sibi eam partem tractari,
premi, diduci labia, digitum immitti sentit rudis
puella: «Eh! eh! eh!» clamabat, miscens
clamori gemitus et suspiria.—«Nunc,» inquit
Jocondus lectum ostendens, «colloca te in hoc
duelli nostri campo. O venusta membra quæ me
cupidine inflammant!» Illa obtemperans mittit se
in lectum; hoc aspectu ignescere cœpit et turgescere
salax cauda; igitur ad latus puellæ fudit se Jocondus:
momento Julia pulvinum suis subjecit natibus
non rogata, femina quam potuit latissime aperuit
et, quod rideas, ipsa ultro injecit manum in viri
penem. Ille in risum erupit.—«Quid hæc novæ
Veneris facies indicat mihi?» ait. «Agedum!»
et dicto citius intra puellæ femina se mittit pronus;
illa clavum manu non amittebat, ac ipsa dirigebat
in se ruentis mentulæ cursum, in fissuram suam
ultro pilum figens; post tollit crura altius, ita ut
talis pertingeret nates. Sic ad Venerem ipsa se composuit.
Etenim cum sensit summum mentulæ caput
intra cadurda esse immissum:—«Amove nunc
manum,» inquit Jocondus, «cætera ego peregero.»
Ambas illico manus Julia in superequitantis
lumbos injicit, et arctissimo amplexu; sed
Jocondus, cujus mentula tentigine rumpebatur, totis
viribus torsit in intima contum, vi sibi viam aperiens,
[pg 146]
quo nulli hactenus libidini fuerat. Illa clamorem
misit, nec tamen situm mutavit corporis, et
tertio quartove concussu in abditiora Veneris adyta
intrusit se fervida felixque mentula.

*Octavia.* Agnovit in virgine illæsum pudicitiæ
decus Jocondus? Sensit nullis inquinatam fuisse
amplexibus?

*Tullia.* Agnovit ut nostri homines solent, quibus
in primis coitionibus plerumque de virginitate virginibus
fides.

*Octavia.* Verebar ut quæ se ipsa patrandæ rei accommodasset,
id ei fraudi esset.

*Tullia.* Intellexit facile Jocondus manasse has
artes a Sempronia; ac postquam primo hoc concubitu
uxorem Juliam sacrasset:—«Quid vero,»
inquit, «Julia mea, te tam doctam judicasset? Profecto
me in admirationem ingenii tui traxisti, cum
mea arma ipsa in te fixisti, quibus lethum pudicitiæ
tuæ conscisceres, cum me es amplexata,
cum vibrasti clunes tam frequenti motu, crispantibus,
crissantibus lumbis; cum voluptatem testata
es suspiriis ignitisque tuis eheu! eheu!» Illa
vero silebat: «Age, age, eloquere quæ tegis hoc
silentio tuo,» aiebat Jocondus.—«Non ausim,»
inquit Julia, «sed hæc omnia, ut accepi, fieri debent,
et solent etiam a pudicissimis, ut ego sum.—Quis
vero,» reponit Jocondus, «dixit fieri
solere?—Noli,» refert Julia, «extorquere id a
me ut fatear.—Volo vero dicas,» adjicit ille;
«ni dixeris, non ita judicabo puram, ut ais esse.—Sed,
amabo, ne alteri unquam dixeris,» ait Julia,
[pg 147]
«quæ me tibi vis dicere. Monuit Sempronia, talem
me præstare tibi, ex officio et munere meo esse,
et sacramento adegit pollicerer me facturam.—Bene
est,» inquit Jocondus. «Cave vero tu ne
subodoretur te mihi id secreti revelasse.» Interea
omnia et audiebat et videbat Sempronia, quod
utrumque fallebat.

*Octavia.* Qua spe illusit puellæ credulitati tam maligno
consilio?

*Tullia.* Nempe sperabat inde futurum ut puellæ
mores tanquam liberiores suspecti Jocondo fierent,
sed de his neutri ne verbum quidem fecit hactenus.

*Octavia.* At enim quam institueras non perfecisti
narrationem.

*Tullia.* Ut omnino implevit puellæ vulvam crassa
et obdura mentula, in eam ad coleos usque inducta:—«Me
crucias,» ingemuit Julia, «parce!
parce!» Ille interim crebris subagitationibus urgebat;
dum vehementiores se in concussiones fundit:
«Oh! oh!» inquit Julia, «præ voluptate
morior; perge, perge, preme, impete fortiter, adige
altius telum!»

*Octavia.* Ah! ah! ah!

*Tullia.* Scilicet id consilii dederat Sempronia:
«Cum primum te, Julia, aliqua tangi titillatione in
illis locis senseris, testare majorem etiam sentire
quam vero senties, voluptatem. Urge maritum
verbis, osculis, suspiriis, motitationibus. Sin minus,
stupidam te et saxeam credat, quod nolim,
qui meus est in te amor, accidere.» Igitur ad
primam pruriginem, puella intacta et cujus in locis
[pg 148]
ingens seminis genialis ardebat vis, cœpit nates vibrare,
succutere quanto poterat impulsu Jocondum,
quem incredibili voluptate perfudit. Nec sane Juliæ
minor delectatio; nam per longas concitatasque motitationes,
tandem in profluvium Veneris dilabi se
sentit: «Hei! hei! hei!» exclamat, «quid hoc est
rei? Quid sentio? deficio.» Hæc dicens obmutuit,
velut mota mente ingemiscens, contremiscens.
Manum Jocondus vulvæ languentis admovet, et
extracto, ita ut caput tantum intro lateret, pene,
invenit infectum liquido Veneris contagio, nec adhuc
ipse evomuerat in vulvæ Juliæ sinum libidinis
suæ virus. Tunc impellit hastam, concutit, premit,
nec illa movebatur; substitit tantisper ille.—«Quid
vero is sibi vult stupor tuus, Julia?» inquit, suaviis
labia rosea lacessens.—«Sane deficio,» respondit,
«me voluptate tanta implevisti, ut ad cumulum
felicitatis meæ nihil addi præterea posse
arbitrer, præterea nihil.» Integrat ille concussiones.
«Jam apud me non sum,» aiebat illa, «ita
me hæ confricationes ad Superos tollunt!» Et
ipsa demum commoveri denuo cœpit, et subare,
subsultare, donec se fervido rore intro sentit irrigari:
«Ah! ah! ah!» exclamabat, «quid etiam
istud est?» Utraque Jocondus manu ad se admovebat
puellæ nates, præsto illa uterum et lumbos
altissime sustulit; interim exstillabat in ejus concham
igneus Jocondi tubus. In eam imo versa est amentiam,
ut, cum deplueret prolificus humor stillatim,
manu injecta virile telum caperet, exprimeret, emulgeret,
ne quid omnino sibi ex tam dulci deperiret
[pg 149]
munere; testiculis Jocondi molliter compressis,
quasi foveret, penem egregie emunxit, ut ne guttula
quidem exciderit, cum eductus est e vagina.

*Octavia.* Tam longo certamine non fracti sunt delicatæ
puellæ artus? Sed vires amor, et amoris
comes voluptas suppetebat.

*Tullia.* Uno præterea concubitu ad lucem recreata
est Julia; is vero primus duorum triumve loco fuit.
Alter, ut ipsa fassa est, minorem in ejus venas voluptatis
sensum infudit: nam post sextam septimamque
decussionem, recluso rivo ex Jocondi
lumbis Venereum virus, cum primum Julia exorienti
inciperet pruritu æstuare, depluit, nec ad Veneris
metas perducta est.

*Octavia.* Nocte tamen sequenti, ut refers, bis in
ejus effusus est complexus Jocondus?

*Tullia.* Sed soluto prius beatæ matris tuæ vulvæ
stipendio ei meret; itaque integris non est potita
mariti lumbis, nisi bis alterum abhinc mensem.

*Octavia.* Nam expresso a matre prioribus amplexibus
Veneris succo, quod superest, fæx tibi videtur et
lutum.

*Tullia.* Mense altero post nuptias, dum ludit cum
Sempronia Jocondus: «Vis me patrem fieri, Domina?»
ait.—«Volo,» respondet illa.—«Qui
vero potero,» reponit, «ni per te liceat semine
fervido et vivido impleri Juliæ arvum? Permitte
me ter eam inire, et integros volvere Cupidinis
fluctus in ejus intimum sinum. Et sane misera
sævos satis, et scio, labores exantlavit: nam scio
quam male exceperit insontem Theresia amita tua,
[pg 150]
quod libidinosiorem putes quam est.—Permitto,»
inquit Sempronia, «sed ea tamen conditione, prægnans
tibi fiat; quod fingetur in lumbis tuis semen
his octo sequentibus diebus, volo tribus coitibus
una nocte in eam effundas, colliquescens in Diones
tuæ amplexibus.» Igitur octava, ab ea die,
nocte, soluto pudicitiæ vinculo, reducta cataracta a
puellæ ostio, libere inspersit puellæ hortum fertili
imbre. Atque ex his temporibus putat Sempronia
utero Juliam concepisse: nam aliquæ imprægnationis
notæ in puellæ ore et nausea apparent.

*Octavia.* Moriar, ni pessime Theresiam oderim,
quæ indigno cruciatu tam liberalem et ingenuam
puellam vexaverit!

*Tullia.* Moriar itidem ego, ni adversus matrem
tuam sævitiam illam vitio verterim! Nam ut sibi
persuasit ipsa, puellam uri libidine Veneris et cupiditate,
Theresiam convenit. Significat se timere pudicitiæ
Juliæ, quod minus pudicam præsentiscat; opus
illi esse severiori medicina, qua nimirum in bonæ
matrisfamilias officiis contineatur; cavere oportere
ab adolescentiæ æstu et insidiis. Rogat mitti ad se
Theresia, mittitur; sed prius exsoluto e lumbis pudicitiæ
vinculo, quod custodiendum Semproniæ datur.
Suscipit Theresia alumnam alacri vultu, dat
epistolam ad Jocondum, petit eam sibi relinqui per
tres dies: velle se puellæ, quam aluit, quam edocuit,
aspectu ad satietatem frui, qua tandiu caruerit. Post
multos sermones petit a Julia, num velit probare se
esse et esse vere purissimam. Respondet illa, velle.—«Igitur,»
inquit, «his tribus diebus jejunio macerabis
[pg 151]
corpus, et flagris a me cædi cupies.—Faciam
quod volueris,» reponit Julia, «pensi esse
mei quidquid jusseris ducam.» Itaque prima die
vapulavit, sed leniuscule, secunda acerrime, tertia
non ita dire, atque sic emendata remissa est domum
cum sol occideret. Aberat domo Sempronia, aderat
Jocondus, qui ut lepidam advenisse sibi uxorem vidit,
in ejus advolavit amplexus. Renidens illa: «Regredior,»
inquit, «ut castam decet, tui avidissima.»
Post brevem collocutionem inducit eam in thalamum
suum; enarrabat illa quæ sibi contigerint omnia.
Deflet infelicis sortem Jocondus, solatur, spondet
se in posterum illi diligentiori cura invigilaturum,
ne quid deinceps detrimenti aut ærumnæ patiatur.
Post suaviatur, et missa sub stola manu gaudet
pudicitiam non esse occlusam vinculo desideriis
suis. Projicit resupinam in lectum, et plenis coitibus
tribus, trium dierum ab ejus animo obliterat
memoriam et perpessi doloris.

*Octavia.* Nescit mater, nihil subirata est Jocondo?

*Tullia.* Nihil sane; ne quidem suspicione assecuta
est. Nam paulo antequam ingrederetur domum
evaserat Jocondus, ac postea regressus salutavit
uxorem ac si non vidisset hos tres ante dies.

*Octavia.* Matrem sane insalutatam non reliquit?

*Tullia.* Esse dixit Juliæ, quod secum communicaret
Jocondus de negotio quod illi confiderat
expediendum. Egressi uterque cubiculum petunt
Victorii, jussa interim Julia dum reverteretur
maritum exspectare.—«Tu putas,» inquit Jocondus,
«velle me Julia mea amplexus tuis anteponere?
[pg 152]
Volo in te perfundere quidquid in me libidinis
est.» Osculatur, tractat, arrigit; tollit ipsa
vestes et indusium, ut solet, amplectitur ante se
stantem, telum vibrantem, et recidens in lectum pugnam
molitur. Uno ille impetu infligit in vulvam
mucronem teli. Quid plura? Res peragitur; post
revertitur ad uxorem Jocondus cum Sempronia.
Sedebat in lecto Julia, quam aggreditur sermone
Jocondus:—«Volo, Julia, hæc domina nostra
noverit qualis sis, quam casta et pudica. Volo
etiam ab ejus manibus pudicitiæ vinculum hoc
induas; testem habebis pudicitiæ tuæ opportunam
tibi et mihi.» Laudavit Juliæ virtutem Sempronia,
ac animi in hac obeunda re alacritatem. Juliæ
vero pars ludicra in vincula missa est. De tua vero,
Octavia, nocte proxima experiar an sit ludis tam
apta omnibus quæ Venus novit, quam Veneri forma
et venustate similis es.

*Octavia.* Faciam, spero, ne tu diutius dubites, ac
magna cum sua voluptate sentiet Lampridius me
fontem esse dulcissimi gaudii.

.. vspace:: 4

.. |cul192| image:: images/cul192.png
   :align: middle
   :width: 8em
   :alt: ~~~~~~

.. class:: center

|cul192|

.. vfill::

[pg 153]


.. |frons193| image:: images/frons193.png
   :align: top
   :width: 100%
   :alt:

|frons193| COLLOQUIUM SEXTUM
============================

VENERES
-------

.. class:: center::

   *Octavia, Tullia, Lampridius, Rangonius.*

.. dropcap:: O
   :image: images/ini193.png
   :lines: 4

O\ :small-caps:`ctavia.` Voluptates hujus noctis quam
suaves futuræ sint, persuasisti intimis
medullarum mearum sensibus, pruriginosa
hac tua oratione.

*Tullia.* At enim duplo majores capies quam potui
polliceri libidini tuæ procaci, quidquid pollicita
sim.

*Octavia.* Scilicet aderit cum Rangonio Lampridius,
et nobis ambo militabunt?

*Tullia.* Tibi sane uterque pugnabit.

*Octavia.* Apage! Paucas post horas rumperent veredum
meum equisones hi tam acres.

*Tullia.* Apage, inepta tu! Una belle sufficies
duobus; et experta fatebere etiam præ te Heroas
esse nihili.

*Octavia.* Non faciam, cognata, non faciam. Putas
me tam salacem? Ego voluptatibus tota nocte perfunderer?
[pg 154]
Dearum cibo ingurgitarer? Tu nihil gustares
oblectamenti? Apage, apage, non faciam.

*Tullia.* Utcunque se res habebit, feres; tu facies,
tu facies. Vide: «superanda tibi omnis Veneris
fortuna ferendo est.» Vide.

*Octavia.* O! o! fores obduxisti tuas cataracta illa
improba? Quid de me futurum speras, si in partem
non venies laboris? Quum mihi tam bene cupias,
male habebo.

*Tullia.* Macte animo; peregi ego quatuor, times
duos?

*Octavia.* Sed duo illi viribus præstant, et inexhausto
libidinis rivo superant. Ais Lampridium in
stadio tuo duodecim solitum esse conficere curricula.
De Rangonio loqueris quæ non longe absint a
portento. Non sufficeret Cotytto duobus una.

*Tullia.* Narravit de Rangonio quæ superant omnem
futuentium fidem Lampridius. Scis esse familiarissimos.

*Octavia.* Quæ narravit? Nunquid etiam venit tecum
in certamen?

*Tullia.* Cum esset nudiustertius ingressus hanc
urbem nostram, adduxit hospitem ad nos Lampridius
non dedignante Callia. Vide humanitatem:
etiam amore meo inflammat; dein insana furentem
cupidine ostentatione promissorum solatur. Brevi
felicitatis summæ qua frueretur, ut loqui solet, dicit
fore participem. Bene sperare jubet. Paciscitur,
inconsulta me, Venerem meam.

*Octavia.* Nec subirata es?

*Tullia.* Dic ipsa tibi. Irata sum, et iram acerbe
[pg 155]
testata. At ille, ut animi motus componeret:
«Ignosce,» inquit, «Domina mea, Regina mea,
Dea mea, facilitati meæ. Scio, per te non stabit
quin exsolvam fidem meam. Vidit te Rangonius,
et misere perit. Videram ejus cognatam Neapoli,
et misere peribam. Ejus se finxit amore incendi
ut meo faveret. Convenit cum ea: induxit me in
puellæ cubiculum: nocte fruor cupita Venere,
dum se credit Laura (id ei nomen) Rangonii indulgere
amplexibus. Num debui tanti esse memor
beneficii? Ignosce, Regina mea; dum sequor officium,
eam in offensam inopinus incidi.»

*Octavia.* Quid tu ad hæc?

*Tullia.* Emolliit durum animum vox amantis.—«Quid
me vis facere?» repono. «Num te pudet
me in id devolvi dedecoris, quæ tua sum?—Sed
enim,» inquit, «huic uni tantum culpæ succumbe;
sine te amore Rangonii et Lampridii tui
precibus flecti. Nihil tibi a me time in posterum,
nihil continget quod gratum, quod honestum non
sit.» Consensi, sed:—«Lampridi,» inquam,
«nosti Octaviam?»

*Octavia.* Ut tu Lampridio, est quod ego succenseam
tibi.

*Tullia.* Tace, inepta. Aperui mentem: scilicet de
te in ejus amplexu mittenda. «Quam te bearem!»
dixi.—«Sed ego et Rangonius interim,» reponit,
«rumpimur tentigine. Si differri velis id gaudium
ad tenebras, resolvemur uterque ad speciem ecce
tuam quæ nos urit. Concede saltem unam utrique
felicitatem.—Quid honoris,» refero, «accedet
[pg 156]
nomini tuo, si me dehonestaveris alieno concubitu?
Tu quidem utere jure tuo.» Exorari ea demum
conditione me sum passa, scilicet ut Rangonio
ad cursum unum aperirem stadium meum et
Cupidineum agonem, ultra nihil datura. Velle integrum
nec exhaustum in sulcum tuum agi utrumque.

*Octavia.* Ut venient integri ex tuis amplexibus?

*Tullia.* Hæc res in hortis nostris agebatur, in
quos prospectus nullus nisi e cubiculo meo; clausa
vero et tuta omnia. Exspectans quid proficeret sodalis,
non longe deambulabat Rangonius, spectabatque
identidem me ignescentibus oculis. Tunc ad
eum Lampridius: «Immortales pro cœlesti munere
redde gratias Tulliæ,» inquit, «et ad summum
bonum veni.» Ita sum a natura comparata ut ab
omni longissime absim impudentia. Ubi propior
factus, erubui: ille vero osculum dedit. Impudentiam
ipse suam accusavit, et excusavit. Dum loquitur,
specum illam frigoris captandi causa ad horti
angulum structam jam intraveramus, et nobiscum
Lampridius.—«Est quod te scire velim, Domina,»
ad me Lampridius, _`«tuaque interest sciri, Rangoni.—Quid
vero istud est?»` ait Rangonius.—«Suspiriis,
osculis,» reponit Lampridius, «et crispantis
lumbi furoribus loquetur mox ipsa tibi
Tullia.—Te immo Venus perdat,» refero,
«nugarum artifex solers!» Me manu extra specum
extrahit:—«Ignosce, Rangoni,» ait, «mox reddam
æque tibi puram ac nunc est. Nolo eam ab
oculis tuis fugere, quæ oculorum tuorum meorumque
lux est. Paucis volo.» Tunc ad me:—«Nescis,
[pg 157]
Tullia, quem habitura sis equisonem. Neminem
unquam mortalium fassæ sunt puellæ et
Romæ et Venetiis, quibuscum rem habuit, tam
abundanti Venerei imbris copia muliebres sulcos
irrigasse ac Rangonium. Quod Hieronymo Mercuriali,
postquam omnia quæ de eo dicebantur
diligenter exploravit, pro miraculo fuit, non tantum
stupori.»

*Octavia.* Interea quid Rangonius cum œstro, cum
furore, cum mentula sua?... Ah! ah! audio nescio
quid strepitus; veniunt. Ut timeo! ut pudet!

*Tullia.*

   | O Hymen, o Hymenæe! Hymen ades, o Hymenæe!

Ecce Lampridium. Quid vero solus, Lampridi? Quid
de sodali actum?

*Lampridius.* Apud Mendozam, urbi præfectum,
virum bonum et comem cœnavimus. Detinet Rangonium
multa super ejus rebus, parentibus et affinibus
rogitans, et seria, ut est ingeniosæ urbanitatis,
ridiculis miscens. Ipse secessi amoris æstu, qui
me, dum de vobis cogito, cepit, in rabiem versus:
quam Octavia curet, si me velit sanum et suum.
Quid taces, Octavia?

*Octavia.* Pudore, Tullia mea, sepulta mihi mens
audaciam adimit, verba negat.

*Lampridius.* Osculum etiam negas? Me miserum!

*Tullia.* Agedum, Octavia, quid refugis? Lectus
hic vix nos quatuor, cum venerit Rangonius, stipatos
[pg 158]
capiet: nulli præterea locus, ne quidem pudori.
Projice hanc a te amentiam, fatua.

*Octavia.* Quid me, fatua tu, dejectis operimentis
nudam aperis Lampridii oculis?

*Lampridius.* Quam venusta, quam tenera membra!

*Tullia.* Volo, Octavia, te putes me esse alteram.
Rumpitur Lampridius; num te miserebit miselli?

*Lampridius.* Fave, Tullia, fac patiatur Octavia se
amari, et pulchritudinis juventutisque suæ florem
me legere. O corpus Venereum!

*Octavia.* Abi, abi: jam vociferor si ultra tentes.

*Tullia.* Quæ te tenent intemperiæ? Sana es? Jam
per Deam Pertundam! si amicum nolueris Lampridium,
habebis me inimicam.

*Octavia.* Interim et mammas, et pectus, et omnia
corporis membra manu Lampridius ille tuus impudica
conscelerat.

*Lampridius.* Quam apte hiat tibi Veneris concha!
quam commodo situ pars prostat ludicra! quam
molli obnupta lanugine!

*Octavia.* Eh! eh! quid agis? Jam me occupas
totam. Quid propudiosa faciam post id flagitium?

*Tullia.* Amplectere Octaviam, Lampridi; tu Lampridium,
Octavia. Nonnullæ erunt meæ partes in
hac fabula: manu hac virile spiculum dirigam in
fœmineum scopum. Bene est, intro haustum est
totum: ut bene altera pars alteri convenit! Nunc
lateri ne parcas, Lampridi.

*Octavia.* Quid vis? ut me opprimis! ut agitas! ut
[pg 159]
pulsas! Tolle manum, Tullia; quid me vellicas? Oh!
oh! oh!

*Tullia.* Tolle tu nates. Tolle, inquam, tolle altius.
Succussus itera spissos, crebros, vehementes. Belle!
belle!

*Lampridius.* Si te transfigi gaudes, Octavia, fige
osculum.

*Octavia.* Gaudeo!... gaudeo!... morior! Ah! ah!
Facione satis voluptati tuæ, quæ mihi est summa
voluptas? Vis succutiam vehementius? Faciam ut
maxime potero.

*Tullia.* Fac igitur, nihil nugis opus. Mirabiliter!
Quam mobiles, quam leves tibi lumbi! Tractabo
interim, Lampridi, pruriginosos tibi globulos; sollicitabo
leni tactu ad officium et spumam.

*Lampridius.* Ut me beatis utraque! ut voluptatem
meam pascitis, tu tuo nectare, Tullia! tu tua ambrosia,
Octavia! En! en! Nunc, nunc, Octavia, tolle,
tolle lumbos. Acriter, acriter!

*Tullia.* Langues, Octavia, langues?

*Octavia.* Sentio!... sentio!... Ut fervida urina
hæc! ut rapido fertur impetu! Osculare, osculare.
Jam et diffluo ego... Distillant mihi Veneris venæ.
O! o! sentio Jovis cum Junone concubitum. E cœlo
venit hæc voluptas. O! o! fundum!... deficio!...
fundum!... deficio.

*Tullia.* Quid garris balbutiens? Fundum alvei tui
tetigit Lampridii anchora?

*Octavia.* Tetigisse credidi. Sed jam deficit Lampridius,
abit, anchoram solvit. Patere tamen, Lampridi,
te osculer iterum atque iterum; te basiationes
[pg 160]
meæ vorent antequam exscendas ex veredo meo.

*Tullia.* Vis forte, salax, novam ad pugnam exsanguem
nervum et viribus defectum excitare? Non ita
erit. Ad Rangonium redi, ne quid de te nobisque
suspicetur parum pudici.

*Lampridius.* Revertar, ut suades, ad sodalem.
Hanc fingam tantulam egisse moram cum præfecti
consobrino Frederico.

*Tullia.* Sed quam bene te habuit Octavia? Ut
voluptati visa est apta?

*Lampridius.* In ea inveni omnino nihil quod ad te
proxime non accedat, Tullia mea, quod meram
putamque Venerem non sapiat. Sed de his postea.
Valete.

*Octavia.* Quas vero reddam tibi gratias, Tullia!
Nunc vere scio quid sit Venus, ita me libidine implevit.
Pili præcipue titillavit longitudo, nam crassitudine
Cavicei longe cedit temoni. Vere omnia
gustavi Veneris bona.

*Tullia.* Quæ dicebam de Lampridio invenisse te
vera, oppido gaudeo.

*Octavia.* Vidisti ut de thoro lætus desiliit, ut osculum
dedit, molles natibus impegit alapas? Te beatam,
cui ludere ejus in amplexibus cum libet, licet!
Sed te etiam incredibili num affecit Rangonius
voluptate?

*Tullia.* Ad eam igitur, quam institueram, narrationem
redeo; nam et velle videris, et gratissimus
mihi quoque hic sermo.

*Octavia.* Quo me scilicet in meliorem vocabis
deliciarum tuarum partem.

[pg 161]
*Tullia.* Ut inter animalia homo, sic inter homines
Rangonius abundat seminis copia. «Moneo,» dicebat
Lampridius, «ut opportuno cures corporis situ,
nihil tibi depereat. Nam pro summa mihi est
voluptate summa te perfundi.» Sub hæc abscessit.

*Octavia.* Quid postea?

*Tullia.* Citato venit ad me cursu Rangonius.
«Nihil te,» inquit, «libidini meæ eripiet.» Manu
prehendit; ad angulum, ubi, ut scis, thorus, trahit
volentem nolentem. Alteram mittit in sinum manum;
Veneris sedem altera detegit reductis ad zonam
usque vestimentis. Mox solvit ipse subligaculum
sibi, apertis coleis.

*Octavia.* Fuscinam vidisti, cum fuit in procinctu,
magnam, rigidam, Heroe et te dignam?

*Tullia.* Qualis est fere Lampridii, adeo nullo,
quod perceperim, differunt discrimine. Undecim
duodecimve pollices latos in longitudinem fusa.—«Jam
jam remittor,» dicebat; «commoda amori
meo amorem tuum, Domina.» Sensim interim
sine sensu dilabi me in thorum passa sum. Ille effudit
se in resupinam, et primum, levi excitavit unguium
impressione in pube igniculos, et proxime in
eo, quod perinæum monui vocari interstitio, ubi
ardentiores Veneris prurientis faces.—«Age, age.»
dicebam, «abscede; illudis mihi. Quid me incendis
jam tuo amore inflammatam?—Ergo accipe,»
ait, «quicquid id est amoris mei,» et momento
impellit in libidinis venam spiculum. Ut sensi:—«Male,»
exclamo, «male me habes malus.» Audiit
Lampridius, et accurrens;—«Cave, Tullia,»
[pg 162]
inquit «ne e proximo vico secundum hunc murum
tua vox exaudiatur. Cui non cognita honesto? Contine
vocem, lumbos non contine.»

*Octavia.* Vidit pugnantes in hac palæstra, et continere
ipse potuit a risu, ab eoque furore, qualem
nuda movet Venus?

*Tullia.* Vidit, et cum insistere lævum mihi pedem
humi videret:—«Volo utrique,» adjicit, «amicæ
curæ officium impendere.» Sellam subjicit;
altiusque hoc pacto sese in uterum penetravit impressa
mentula. Aperta manu ridens alapam inflixit
natibus Rangonii, et exiit e cella.

*Octavia.* Ah! ah! ridiculum spectaculum! ridiculi
vos uterque, tu et Rangonius!

*Tullia.* Tantisper substitit immotus.—«Amplectere
me,» ait, «regina mea,» nam elanguebant
artus desides: complector. «Ante tres menses,»
subjicit, «nulla me vidit Venus, _`nulla
impatientiam libidinis solata est` puella dulci
effluvio. Sed, ut scias, vix inveneris, qui, ut
ego, tam abundanti hortum tuum irriget salsa
pluvia.»

*Octavia.* Impresso calcare, poterat et poteras cursum
sustinere?

*Tullia.* Cœpit vehementius subigere, ad sextam
septimamve concussionem fervido me intus imbre
diluere. Stillantis vis veretri tantum mihi iis in locis
concitavit pruritum, ut temperare non potuerim
quin motus cierem fervidos.

*Octavia.* Ne scilicet quam Lampridius marmoream
[pg 163]
a candore vocat, saxeam crederet Rangonius, si
stuperes frigida et hebes.

*Tullia.* «Video cœlos,» dicebam amens, «video
cœlos apertos;» et illico semen emisi recluso
fonte. Sensit me resolvi: concitatiori æstuans
opi fuit subagitatione. Mistum est semini semen;
nam et ipse resolutus est. Sed quater ego largo
fluctu remissa sum, cum, continua ille ignitæ libidinis
ejaculatione, omnes meis in lumbis omnium
prurituum irritat nequitias. Tandem palæstræ finis
datus. Fateor, Octavia: tanta nunquam deciduæ
vis voluptatis uno concubitu genitalis arvi furores
restinxit.

*Octavia.* Satiavit te voluptate? Si pugil præterea
adfuisset novus, certamen refugisses? Nec te Lampridius
iniit?

*Tullia.* Sane nova voluptas mihi propior fuisset
ærumnæ, quam gaudio. Nam exundanti restagnans
semine uterus, quod imbiberat, nihil præterea gaudii
aut petebat, aut pollicebatur.

*Octavia.* Dicunt omne esse animal post coitum
triste.

*Tullia.* Immo alacri vultu, lætis dictis, significavit
Rangonius multo se gaudere gaudio quod bonis
libere meis esset potitus. Lampridium vocat; sed
ejus me ex ulnis expedio, et utrique eripio, ne ultro
citroque iterum cogerer Venerem pati, Lampridii
gratificandi causa. Veloci prius in ædes me recepi
cursu, quam fere animadverterunt. Interim, Octavia,
nequidem Venereæ tabis guttulam e Rangonii
tubo in concham effusæ meam sensi defluxisse.
[pg 164]
Quid id sibi velit nescio. Sed si hoc me imprægnatam
esse scirem concubitu, ut Calliam meum amo,
mærore conficerer.

*Octavia.* At enim vero, præ quartumviratu tuo,
quid istud?

*Tullia.* Intelligo. Vis illam meam renarrem Romanam
militiam?

*Octavia.* Volo.

*Tullia.* Inciderat in morbum, quem ab initio longum
fore et lethalem Medici judicaverant, Callias,
dum Romæ agit litis difficillimæ dirimendæ caussa
cum Ortobono cognato meo. Ea me res vocaverat
Romam; et bonæ valetudini, si tandem restitutus
est Callias, meæ opi curiosæ et amanti id debet,
nec negat. Ut primum convalescere cœpit et omnis
abscessit periculi metus, cupiditas cœpit exhilarandi
animi per continuos tres menses mœrore confecti
et consepulti. Ventitabat domum e proxima
vicinia mulier non admodum ætatis provectæ, ex
Ursina gente. Familiarissima cum illa mihi intererat
necessitudo, et mecum sæpe cubabat, solatium unicum
ægro animo. Una nocte cum serimus sermones,
facetiasque miscemus, fateor ad intermissæ
Veneris ludum converti interdum cogitationes meas.
Ut interrogabat, hos ignes respondeo, quos sentirem
in venis meis reviviscere, nullius posse virtutis
restingui constantia et pudore. Ad hæc matrona
elegantis et liberalis consuetudinis, si alia ulla:—«Volo
te abdicatæ Veneris crastina luce satiari donis
ad usque fastidium; et, si fatua non es, voles.
Nihil propterea,» inquit, «aut famæ detrahetur,
[pg 165]
aut honori. Id solum volo liberæ te meæ permittas
potestati.—Permitto,» refero, «quid timeam
quæ te vadem habeo, ducem sequor et
auspicem?» Mane facto curare jubet, sed modico
prandio, corpus; nec cibis impleri. Pectus, mammas,
ventrem, femina, nates lavat ipsa suaveolentibus
aquis, et myrteo oleo Veneris typum. Candida
induit stola e serico. Obscurari me credidi pellucida
quadam nebula, potius quam veste tegi. Post curru
una invehimur in villam suburbanam et amœnissimos
hortos. Et Flora illic et Venus per omnem liberæ
et hilares ludunt et rident anni tempestatem, et
omnis tempestas perpetuum ver. Postquam intrantes
admisere superbissimæ ædes, inducit me in conclave
interius, ubi perpetuo lux condita crepusculo
pudori favebat simul et impudentiæ.

*Octavia.* Libidinosæ petulantiæ apta sedes.

*Tullia.* Occurrit modesto ore et cultu matrona
anus.—«Faciam,» inquit ad Ursinam conversa,
«ut hæc tua puella gratias agat tibi plurimas, voluptatibus
ebria paucas post horas.» Hæc dicens prehendit
manu. Mox abiit Ursina, ostioque clauso,
intro anus cunctantem ducit. «Principio accipe,
nata,» inquit, «tibi quid exspectandum, quid ferendum.
Amplius tua non es, sed athletarum quatuor,
quos paravi agoni tuo. Gallus unus est,
Germanus alter, alii Florentia orti duo. Nam amat
Florentinos domina mea. Omnes ab anno notissimi,
alter alteri amicissimi, et, quod præstat, ortu
nobiles.—Apage,» refero, «me occident tot palæstritæ.
Te misereat mei, mater. Unus sufficiet,
[pg 166]
fac duellum sit, non pugna; dimitte alios.» Risit
illa, et dum loquor, adsunt coram præsto omnes.—«Delige,»
ait anus, «quem velis excipere primum;
ordinem pugnæ cuique suum ipsa constitue: nam
quo jusseris, ad pugnam venient et amplexus.» Ego
manum porrigo Gallo; illi Turriano cognomen. Huic
vero Aloisium, Aloisio Conradum, Conrado Fabricium
volo succedere ex ordine. Aloisius ac Fabricius
Florentini; Germanus Conradus. Tunc matrona classicum
cecinit.—«O juvenes,» inquit, «docete
hanc tam venustam, tam teneram puellam, qualis
apud ingeniosos, ut estis, in fœmineo corpore
sit libidinis usus. Qui fortius in Venereo campo
militaverit, pilum melius intorserit, annulum
hunc consequuturus est virtutis suæ præmium, et
victoriæ bravium.» Annulum ostendit aureum
adamante incluso micantem, Ursinæ donum, quo
alacrius insurgerent ad prælium. «Alter alterius
cursus numerate,» subjicit, «sed etiam cavebo ne
per errorem conturbetur numerus. Abite nunc,
et agite res vestras.» Sub hæc excessit e conclavi.

*Octavia.* Nunquid timebas, quatuor scilicet hastis
appetita circumquaque erectis?

*Tullia.* Intelliges. Manum osculatur Turrianus
mihi, simulque recta in cubiculi angulum sipario
obductum deducit. Thorus pedem vix unum eminebat,
et lucebat tremulo lychnus lumine, ac si
esset jam libidinis sibi nostræ conscius. Tunc tollit
Fabricius vocem.—«Heus! tu, amice,» ait,
«expedi negotium illud tuum, nam et nos rumpimur.
[pg 167]
Primum haudquaquam tibi locum invidemus,
sed expedi.—Fraus aberit,» respondet
Turrianus; «quod tam magna cum voluptate fiet,
ne dubites, _`cito fiet.»` Ego summo offusa pudore,
qui congenitus est mihi, nec simulans, mea
non eram. Rogat in lectum demitterem ultro me:
non audiebam. Impulsu molli dejicit, fere repugnantem,
et jam sub vestem alteram miserat manum.
Audivere alii præcipitantius concidentem, et
risum sustulere; ego gemitum. «Quid istud est?»
aio, «quam, mehercle, quæ hactenus ulla absque
labe pura et casta egi vitam, quam vero judicabitis?—Ineptum
hunc,» reponit Turrianus, «pudorem
expelle ex animo. Non prima perducta es
nostros in amplexus: passæ sunt ex optimatum
mulierum numero pulchriores furores nostros, ut
tu patieris. Honestandi lupanaris, ornandæ libidinis
invenimus rationem. Nemo vitio tibi verterit
quod nemo sciet, quod tu ipsa, dum peragimus,
dum patramus lascivi, sed honesti, tibi dices proxime
accedere ad virtutem.—At expedi, Turriane,»
clamabat Fabricius; «hac nos mora enecas.—Obsequor,»
refert, et eodem temporis
puncto demissis femoralibus mentulam aperit, et incumbit
in me; impellit in hiantem concham, compressione
æstuanti urget, vehementi concutit nisu.
Et cum non commoverer:—«Saltem nunc, Domina,
cum ad finem operis propero,» inquit, «Veneri
fave.» Ego tremulo succussu faveo currenti, et
post paulo turgentis mentulæ rore sentio intimam
libidinis conspergi aream. Nullus tunc pudori locus,
[pg 168]
nulla honestatis ratio, nulla immo mei recordatio;
colliquescere etiam cœpi. Sed jam attigerat metas;
vix ego sub eo perfeci. Accurrit Conradus vir bonus,
sed incultus:—«Quod pace tua fiat, Domina,»
inquit, «verbis abstinebo, re colloquar tecum.»
Nec plura: pilum rigidum, crassum torquet nervosus
in viscera, et ad quartam quintamve concussionem
fervido me semine movet ad novam emittendi
e lumbis Venerei gari pruriginem.—«Quare mutato
ordine occupasti,» inquam, «Conrade, locum
qui Aloisii erat?—Ita conventum inter
nos,» refert. «Venient ad te ambo simul, etiam
simul, puto, inibunt: nam stultos nos judicant,
Gallos et Germanos, qui odio habeamus scire
ubi sita sit vera voluptas.» Excessit Conradus,
ecce advolant Aloisius, Fabriciusque.—«Tolle
crura,» ait Aloisius, machæram intentans.
Tollo; tunc effundit se in pectus meum, et immergit
in ulcus insanabile machæram. Utramque mihi
Aloisius tibiam sustollit; et sub poplitibus altera et
altera missa manu agitat ipse lumbos mihi nullo meo
labore. Procax ridiculæ motitationis genus! Incendi
me dixi: sed dicto citius restagnans Veneris spuma
restinxit incendium. Surgente Aloisio, novam se
Fabricius accingit ad pugnam. Rubicunda illi et minitabunda
turgebat mentula.—«Amabo, Domina,
obverte te in faciem,» ait.

*Octavia.* Scio quid dein.

*Tullia.* Obvertor ut volebat, quæ sciebam id mihi
esse in lege per eorum voluptatem ad meam ire. At
enim, ut nates vidit, quæ candore suo ebur et nivem
[pg 169]
obscurarent: «O te pulchram!» ait. «Sed
erige te in genua, demisso superiori corporis
trunco.» Ambæ patebant viæ quæ ad utramque
ducunt Venerem: probam et castam alteram, scelestam
alteram et inquinatam.—«Qua petes?»
ait Aloisius.—«Qua tu,» respondet Fabricius.
«Postea viderim.»

*Octavia.* Sic minatus est.

*Tullia.* Et petiit qua debebat et juvabat; trusit in
intimam vulvam rapidum et igneum telum, mammam
utramque cepit manu utraque, post agitare cœpit,
et momento dulcis profluere rivus in mollem Veneris
sinum. Et ego etiam miris deliniri deliciis: præ
voluptate parum abfuit quin deficerem, ea me seminis
copia excreti ex Fabricii lumbis implevit et demulsit,
ea copia excreti e meis exhausit mihi vires. Hoc
uno concubitu plus amisi virium quam prioribus
tribus. Ita res acta est; et hic primus fabulæ actus
scenis constans quatuor.

*Octavia.* Quam de Fabricio hunc petente corporis
situm conceperam, ut dicere aggressa es, fefellit me
opinio. Num fallere solent Florentini Venerem. Delectari
aiunt puerorum consuetudine, carasque illis
esse puellas quæ se in pueros mutari velint, et puerile
præstare officium.

*Tullia.* Experta sum ego, et quid in his possint
rebus documento ipsa tibi ero. Denique, nam curiosius
singulis hærere dicendo nihil interest, eodem
ordine Turrianus Conradusque admissis equis in
agonem meum descenderunt. Cum procederet ad
me Aloisius, supervenit anus: Aloisium Fabriciumque
[pg 170]
monet, caveant obscœno ne possim pollutam
me queri esse concubitu. Licere quidem intra corpus
meum vomerem imprimere quo sulco velint,
semen tamen mittere non item licere. Si contra fecerint,
Ursinam habituros iratam, et in bonam mentem
peccaturos; vulvæ soli rependi debere hoc amoris
tributum. Me etiam dictis aggreditur, et animo
essem bono ad ignotos adsultus hortata est. Tunc
sortiuntur inter se, laus cui prius contingat fodiendæ
melioris hujus partis: sic loquebantur. Illaudabilis
voluptatis licentia omnem apud malos et olidos cinædos
superat veræ laudis suavitatem. Ego vero:—«Non
patiar, inducias peto,» inquam, «non
longas.» Igitur recta via ivere ad castam Venerem.
Octo se hoc modo hæ habuere fututiones. Turrianus
mihi admodum cordi erat; in animo erat dono
illi primitias ignoti obsequii dare, et me ab amato
juvene hac etiam parte devirginari.

*Octavia.* Florentinis non uno in loco mulieribus
sita, nec una virginitas.

*Tullia.* Sed contumeliam id esse, non donum,
respondit Turrianus, et querelas miscuit.—«Quem
me esse putas,» ait, «Domina? Absit hæc meis
ab libidinibus amentia, a cogitationibus infamia,
a consuetudine ignominia! Nulla mihi esse cara
voluptas queat quæ tibi voluptas non sit. Unum
rogo ne dedigneris mihi gratificari.—Quod voles,
quidquid id demum sit,» refero, «volo. Sed
roges nolo, capias volo.—Liceat oculis meis
divinæ pulchritudinis tuæ libero frui aspectu.»
Depono vestes ipsa ultro, nec difficile opus; nam
[pg 171]
præter indusium et stolam nihil erat. Indusium ipse
sua dejicit ad pedes manu. Ut nudam videt, basiis
terit igneis, tactibus lustrat membra omnia liberioribus.
Dehinc turgentem, et gravem mole caudam
protrudit in vulvam, inguina inguinibus miscet. Sequitur
Conradus; Conrado succedunt Aloisius et
Fabricius. Novum belli genus. Nudam ut conspexere,
exultare et plaudere. Post pulvinum thoro
transversum natibus subjicit Aloisius:—«Nunc
obverte pronam te in faciem, et nates objice oculis
et amoribus nostris has pretiosas.—Quid vero
vultis?» dicebam. «Parcite paventi. Obliti estis
esse me puellam, non puerum.—Apage,» refert
Fabricius, «quod nulla negare ausa est e tot præstantibus
inter Romanas puellas et ingenii et formæ
dotibus, tu ingeniosa et formosa audes negare?—Sed
hanc rem horret animus,» repono,
«ferre non potero, conficietis huic bello inassuetam.—Ferre
poteris,» subjicit Aloisius. «Multo juniores
hoc corporis usu apud nostros homines inclarescunt.
Pluris constitit tibi anticæ virginitatis
occisio.» Cum proficerem nihil, parui furentibus.
Tunc pronus inclinat se in nates Aloisius, pilum
postico admovet, pulsat, percutit; post summo
nisu irrumpit. Ego gemitum misi: sed illico extractum
ex ulcere telum condidit in vulvam, et multo
semine depluit in lubricum uteri sulcum. Aggreditur,
re peracta, eodem modo Fabricius. Rapido vibrat
hastam puram impetu, totamque brevi in
viscera abdidit. It reditque aliquandiu repetita via;
et quod fieri posse non putabam, etiam invasit me
[pg 172]
nescio cujus pruriginis rabies, ut huic me assuefieri
rei posse, si velim, non dubitem. Sed absit Calliam
hæc transversum agat vecordia! Nec tamen abusus
ultra modum est patentia mea ad contumeliam; suavissimam
profudit voluptatem in uteri intimos sensus,
nihilque quo oblectari possem, hæc nebulonis
turbavit intemperantia.

*Octavia.* De Callia vero dic, amabo, nunquam hac
tibi improbus parte illusit?

*Tullia.* Fatebor, mea Octavia.

*Octavia.* Fatebor itidem ego, mea Tullia.

*Tullia.* Alterum post mensem quam nupsi, pomeridianis
horis cum esset Callias mecum, voluit nudari,
voluit etiam interius deponi indusium. At..,
at, sile.

*Octavia.* Ah! ah! video venientes ad nos athletas
nostros.

*Tullia.* Audio loquentes. Macte virtute, Octavia!
jam tibi ludendus egregius ludus. Macte animo! Ut
tibi bibet sitiens vulva nectareos calices!

*Octavia.* Contremisco.

*Tullia.* Quod bene vertat, Rangoni! ecce in venustissimæ
puellæ, si quæ alia, complexus conjicio.
Amore digniorem tuo nusquam invenies; mox fateberis
voluptate ebrius: pro certo habeo.

*Lampridius.* Habet, Octavia, tibi gratias Rangonius,
et mox referet subigendo, ut meretur, veredum
tuum egregie.

*Rangonius.* Novi felicitati meæ adjici præterea
nihil posse. Tu vero, Octavia, quid mœrens stupes?
Num scis te debere pervigilium Veneri?

[pg 173]
*Octavia.* Apage, apage! Ex lecto projiciam me,
abstine, clamoribus implebo domum. Abstine! Quid
me vexas, proterve? Quid me basiis his adulteris,
tactibus his nequissimis inquinas?

*Rangonius.* O te pulchram! O divinam, si tam es
indulgens, et mitis, quam pulchra!

*Tullia.* Quo fugis? Non sapis, Octavia. Age vero,
Rangoni, siste fugitivam fixo stipite. Agedum!

*Lampridius.* Quid sibi vult hæc rixa? unde hæc
altercatio?

*Octavia.* Misereat te mei, Lampridi!

*Lampridius.* Scilicet! Te negas summo gaudio, et
miserear tibi? Quid hic misericordiæ locus?

*Octavia.* Vides ut me male habent et hæc, tua
Tullia, et hic, nescio quis, sodalis tuus. Sed me infelicem!

*Tullia.* Bene se res habet. Nunc excute illud, Octavia,
illud pondus quod intra viscera tua furit. Sed
abscede, Lampridi.

*Lampridius.* Cur vero hoc pasci oculos et mentem
voluptatis spectaculo invides?

*Octavia.* Ah! ah! ah! ut sævus es!... Nunc vero,
nunc quod voles, et ut voles, nunc faciam, Rangoni.
Omni, omni cupiditati tuæ parebo, omni. Sustine
tantisper, ut aptiori me situ voluptati tuæ accommodem.

*Tullia.* Quippe dum insanis intemperans, alterum
e thori sponda femur projeceras.

*Lampridius.* Perfice, Rangoni; nihil te moretur.
Sustentabo ego manibus meis, et tollam marmoream
hanc columnam.

[pg 174]
*Octavia.* Sine, inepte, sine. Quid mihi calcem
unguibus scalpis? Eh! eh! Et tu, Rangoni, ut iteras
concussiones has rapidas tuas! Jam, jam emorior.

*Tullia.* Agedum, Rangoni, agedum, festina.
Tractabo ego hos tuos tibi testiculos, deliciarum fontem.
Vides deficientem pellicem hanc? Depluant
cito citius vitalem balsamum emorienti.

*Rangonius.* Ecce ut momento flammescit mihi
amoris vena, et Veneres stillat Veneri meæ.

*Octavia.* Nihil artubus meis parcas. Ecce... Ut tibi
placuit hic succussus? Et hic alter? Et hic? Ah!
Quid sentio?... Ut pruriginosos mihi locos fervido
mulces... ah! ah!... rore... ah! ah! quam abundanti!...
ah! ah! quam suavi! Ut vitam infundis, et
adimis, vitæ necisque arbiter!

*Tullia.* Et tu scilicet pumice es aridior. Clausi
sunt tui tibi Veneris rivi, Octavia?

*Octavia.* Tace. Eh! eh! Quiesce. Tace. Bene
omnia. Hem! hem!

*Tullia.* Incita cursum, Rangoni, præsto sis. Acriori
calcare obstetricare exorienti puellæ tuæ libidini.
Bene est, bene!

*Octavia.* Oh! Hoc me fere concussu oppressisti,
et hoc etiam. Quievit paululum hæc mihi rabies,
qua me incenderas. Et tibi adhuc distillat lubricus
nervus in venam meam? Sentio!... sentio!... Nullus
dabitur finis? Quam immingis suaviter! Me implebis,
puto, semine hoc fervido, et e puella Venerei
sali gurgitem facies.

*Lampridius.* Interea disrumpor. Festina ad metas,
[pg 175]
Rangoni. Me miserum reddit tantæ tuæ felicitatis
cumulus.

*Octavia.* Importunum te, Lampridi! Deficio, deficio
iterum. Sed me, Rangoni, enecas languentem,
quod langues. Tam cito abis?

*Tullia.* Tam cito? Quæ tua est amentia? Per
Venerem! Huic vix Jovis conferri congressus queat,
quo Herculem in Alcmena genuit. Sed ecce ut rigidus,
ut igneus, ut superbus Lampridio micat nervus!
Excipe.

*Lampridius.* Si hunc igneum et rigidum rimæ
igneæ huic...

*Tullia.* Et concussu hoc rapido perfecisti orationem.

*Octavia.* At vero, Lampridi, fave, fave.

*Lampridius.* Fave etiam tu, Octavia; fave, Tullia.

*Tullia.* Quid vis utramque facere?

*Lampridius.* Volo, dum papillas Octaviæ pertracto,
molli ipsa et spissa nates vibret motitatione. Tua
interim, Tullia, lubrico mihi scrotum et testiculos
frictu sollicitet læva illa pruriginosa ad plenum gaudium.

*Tullia.* Sustine partes tuas, inepte. Fungemur
utraque nostris præclarissime.

*Octavia.* Dire me exagitas, Lampridi. Sed impune
non feres. Concussibus his respondebunt succussus
mei acriores. En, en, en. Placeo?

*Tullia.* Egregium te vere ostendis bellatorem,
Lampridi. Ut apte pugione ad capulum impresso,
non mortem sed delicias exspirantis simili infers Octaviæ!
Videris animam agere velle, Octavia, dum
[pg 176]
totum se intra viscera tua agere videtur velle Cupidineus
hic heros.

*Octavia.* Importunam loquacitatem! Quid animum
meum a tam grato immensæ voluptatis sensu
avocas? Sed..., sed... intro me urit liquida vividi
vis ignis.

*Tullia.* E face, quam quatit intro tibi amor Lampridi,
stabilis in penetrali tuo. Te interim, mi Lampridi,
volo osculari.

*Lampridius.* O dulcis delectationi meæ accessio
suavium! Admove etiam eburneos mammarum orbes,
ut osculer. Nunc... nunc, Octavia, Tullia, fugiunt
mihi libidi... libidinis rivi!

*Octavia.* Sentio, sentio profluentes in stagnum
meum. Perge. Oh! oh! perge. Et ego, et ego!

*Tullia.* Et tu, et tu, in effluvium solveris. Opi este
alter alteri. Bene est, per Subigum Deum! Bene est.
Interim quid cogitas tecum, Rangoni, mutus et
iners?

*Rangonius.* _`Tibi dixerit hæc.`

*Tullia.* Ostendis mentulam. Ut momento crevit
in duellum! Mirificus es bellator. Nullus ut video
quietis misellæ dabitur gustus.

*Rangonius.*

   | Omnibus una quies operum, labor omnibus idem.

*Lampridius.* Ecce nunc occupa, Rangoni, vacuum
tibi campum, non Martium, sed Venereum, in quem
velit Mars descendere. Ita me gaudio cumulavit!

*Rangonius.* Me etiamnum fugis aversa, Dea mea?

[pg 177]
*Octavia.* Non fugio; sed breves indulgeri peto
inducias.

*Tullia.* Mutata figura excita cadentem libidinem,
nam effœta langues. Sic condiri voluptas debet, ut
voluptatem sine fine voluptas creet.

*Octavia.* Sed vide ut urget Rangonius, et victam
vexat inglorius!

*Rangonius.* Exspectabo tamen. Quid vis fieri, Tullia?
Da clinopalæ leges, agonotheta a Venere secunda.

*Tullia.* Vides me, Octavia, ut nates tollo in genua,
reliquo summisso corpore? Projice vero te resupinam
meos in lumbos, ut dorsum dorso, nates natibus
conjunctæ hæreant. Apertis dehinc femoribus,
summis plantis, quo graviori minus premar onere,
ut poteris innitere.

*Octavia.* Impar procul dubio eris ponderi cum
procubuerit indiges hic in me. Obsequar tamen jubenti
fututricum Reginæ, ne cadam in crimen.

*Tullia.* Obruere nolet me Rangonius: scio. Sustentabit
corporis pondus, nec ars deerit, nec modus.

*Rangonius.* Favebo utrique, ut potero maxime. O
illecebrosam figuram! Protinus jaculum divinam in
hanc pulchritudinem id informe condo. In bonam
rogo accipias partem, Octavia.

*Octavia.* Propera, mi rex; exorientem sentio in
imis lumbis titillationem novam. Itane, Tullia? Nugæ!
nugæ!

*Tullia.* Motita nates, Octavia, ut ego motito.
Agita pari motu: gratissimum illi et tibi. Egregie!
[pg 178]
egregie! Ut fervent tibi crispantes lumborum nequitiæ!

*Rangonius.* Sursum deorsum, Octavia, rapida
fuga enitere; et tu, Tullia. Opus opere vestro pernici
properate. Agite, agite!

*Tullia.* Æstuantes has et effrenas compressiones
intelligo; exsilientis deliciosi fluctus e lumborum
lacu sermonem intelligo. Vibra nates sursum versus,
Octavia, et ego anhelanti opi fuero.

*Octavia.* Tullia! Tullia!... Me, Rangoni, rapis in
furorem. Haud possum, quin clamem, continere
insaniam meam. Stillatim sentio decidentem...
Ah! ah!

*Tullia.* Pluviam...

*Octavia.* Quam Danæ Acrisio nata aureæ præferat
Jovis sui. Imple, Tullia, imple!...

*Tullia.* Quæ meæ sunt partes, et impleo.

*Octavia.* Bis jam, bis tu, Rangoni. Eh! eh!... et
tertium ipsa ego. Ah! ah! ah!

*Tullia.* Ter scilicet ipsa e peculio tuo Veneri votum
solvisti libens merito.

*Rangonius.* Salsiores salacioresque sane hæc urbs
non habet puellas, quam estis ambæ. Gratior nullus
esse queat coitus, quam hic fuit, etiam cum nudis
Gratiis. Moriar si ingeniosiorem ad suavissimam
parandam voluptatem noverit figuram Venus ipsa,
gaudiorum indagatrix et inventrix!

*Lampridius.* Vis etiam mecum, Octavia, rem experiri?
Interim ne mutes, Tullia.

*Tullia.* Volo, et vult Octavia. Sed fatiscent mihi
lassitudine artus, timeo, ante absolutum opus.

[pg 179]
*Octavia.* Ut durus es! Ut durus tibi nervus quem
in mollem libidinis caltham protrusisti!

*Tullia.* Paulo, mi Lampridi, ruis vehementius
quam defessa ferre possim. Perfice actutum, propera;
deficiunt poplites, decido in latus.

*Octavia.* Venus te male perdat, Tullia! quæ tam
bonam perdidisti fututionem, aut turbasti. Effero,
effero lumbos, Lampridi; apertæ tibi sunt deliciæ
meæ omnes.

*Lampridius.* Mucronem summum hastæ volo in
summa fissuræ ora, et in molli cadurdorum frictu
ludere. Condona mihi hanc libidinem, Octavia.

*Tullia.* Condonat. Negas, Octavia?

*Octavia.* Do illi, negat mihi.

*Tullia.* Prehendam læva hac ego manu frameam,
Lampridi, qua depugnas.

*Lampridius.* Ah! domina, strictis his digitorum
vinculis, quam perducis in lætum libidinum campum,
dum ligas, duplo majorem mentula capiet voluptatem,
duplici hoc cunno: tuo quem finxit tibi,
Octavia, parens Natura; tuo quem hac subtilitate
fingis mihi, Tullia, in manu industria.

*Octavia.* Agite, agite uterque. Bene quidem mihi
est.

*Lampridius.* Quid vis, domina? Jam exsilit, jam
furit æstuosa Veneris spuma. Age, age, age!

*Tullia.* Vora ecce, Octavia, igneum hunc ramicem.
Et momento vorasti.

*Octavia.* Lampridi, Lampridi, fac, fac! Rapior in
Veneris cœlum. Adige, ah! adige, ah! adige.

*Lampridius.* Ecce superest, sentis? quo irrorem
[pg 180]
hunc juventutis tuæ florem. Ecce nectar invergo tibi,
libidinis meæ victimæ, Priapi et Veneris sacerdos.
Ecce... ecce!...

*Tullia.* Perfecisti tu quoque, Octavia?

*Octavia.* Perfeci. Complectere me, Lampridi, fige
osculum.

*Tullia.* Te procacem et libidinosam pellicem!

*Octavia.* Sed meos mihi paulatim irrepit in artus
nescio quæ lassitudo, quæ ignavo me torpore hebetat.

*Rangonius.* Quiesces, mea Venus, postquam satiaveris
me deliciarum tuarum fructu. Accipe etiam, si
juvat, hanc in bonam partem fututionem.

*Tullia.* Abeas tu, si de mala unquam cogites, in
malam crucem!

*Rangonius.* Omnes, per Subigum! venustæ, ut est
Octavia, puellæ partes bonæ sunt: nam aiunt totum
pulchræ mulieris corpus cunnum esse unum. Sed,
missis his nugis, transeamus ad seria. Porrige, Venus
mea, porrige.

*Tullia.* Quo vis se situ componat, lætiori ut
fruare concubitu? Sed venit in mentem. Erigam me
in pedes, et resupinæ Octaviæ tibiam dextram quo
potero altius tollam, ita ut calcibus lecti feriat cœlum.
Alterum femur extendes, Octavia, qua contentione
poteris. Sic aditus cunni strictior fiet, et eo
jucundior ineunti. Agedum, tolle femur, Octavia.
Præsto sis, Rangoni; conscende, admove calcar.

*Octavia.* Dicto citius factum. Quam hunc athletam,
Tullia, habes obsequentem in hac palæstra!
Agitas vero sursum deorsum, mea Tullia, vehementius
[pg 181]
quam ferre possim. Luxabis, timeo, femoris
compagem, ni caveas.

*Rangonius.* Mirum profecto ludum ludis, Tullia.
Nec quicquam opus est, Octavia, moveas lumbos:
sola sufficit Tullia motus omnes.

*Octavia.* Nullæ hic fere meæ sunt partes, præter
patientiam quam libidini tuæ præsto. Cætera Tulliæ
debes. Sed jam me ferit in intima voluptatum penu
fervida vis. Oh! eh! ah!

*Tullia.* At tu, Octavia, continua hac motitatione
non incalescis ad summas delicias? Sed connivent
tibi patrantes oculi. Resolveris, resolveris, video.

*Octavia.* Ita est, ita est. Agitur res intro. Ah! ah!
Sustine tantisper, Rangoni, res agitur. Ah! ah!

*Rangonius.* Deliciosum, æque ac tu es, scortillum
Venus nunquam vidit. Mihi totam comedisti mentulam.
Ut exilis, ut inanis redit ad me! Commodavi
crassam, purpuream, fervidam. Redde commodatam,
proterva. Quam reddis mea non est: non
agnosco.

*Tullia.* Ulciscere sodalem hunc tuum cui hæc
facta est injuria, Lampridi: nam vidi bibisse te medicati
vini cyathum. Restitutæ sunt vires, et succrevit
tibi torrens Veneris fons.

*Lampridius.* Bibi equidem, et cum vino hausi
novos ignes, et sentiet mox Octavia tua.

*Octavia.* Per ludum, per procacitatis vestræ intemperiem,
interficietis me puto.

*Tullia.* Abjice hos metus: qua infertur vita omni
animantum sæclo, qui infert vitam, ne dubites,
Octavia, non inferet lethum nervus. Tolle, Rangoni,
[pg 182]
hanc tuam victricem Heroida in humeros
tuos pronam.

*Rangonius.* Cum sustulero, quid fiet?

*Tullia.* Tolle modo. Tu, Octavia, exili e sponda.

*Octavia.* Fatiscunt mihi lumbi. Elephantem putatis
esse me, non puellam.

*Tullia.* Delicata es, et delicate agis. Obsequere,
corripe ineptam, Rangoni. Hæc tibi, Lampridi, paratur
machina.

*Octavia.* Exspecta, Rangoni, paulisper. In tuos me
humeros conjiciam ultro.

*Tullia.* Facto opus est, non dicto. Vide ut arrigit
Lampridius. Facem conde ardentem in laternam
tuam. Opportune, opportune!

*Lampridius.* Evolasti in veredum illum, Octavia,
festivissime.

*Tullia.* Nunc, Rangoni, virginis brachia illega
brachiis tuis. Aperi femora, Octavia.

*Lampridius.* Aperi, dea mea, hera mea Venerea,
horti Venerei tui amœnitates.

*Tullia.* Aperi ipse tu; seræ admove clavim.

*Octavia.* Timebam sane nescio quid turpiusculi,
ne qua non decet proscindi me velles.

*Rangonius.* Huic bonæ et amicæ volumus parti
indulgere concussus et amores nostros. Sed festina,
Lampridi, age quod agis.

*Lampridius.* Postquam me misero intra Octaviæ
femina, tu, Tullia, subleva utrumque, facilius ut
possim dehiscenti spiculum vulvæ induere.

*Tullia.* Quam cito jussisti, tam cito actum.

*Octavia.* Istud, per meam fidem! sine magno meo
[pg 183]
non fiet incommodo: uteri mei cutis ita distenditur
ut jam findatur. Sed interea ægre subit, quod trudis,
Lampridi, pilum.

*Lampridius.* Dulcior ideo lusus et tibi, et mihi.
Non ibo recto tramite ad intimam Veneris sedem.
Inflectitur paululum subintranti via, dum ima inflectitur
corporis compages.

*Octavia.* Bene, bene!

*Tullia.* Levi motitatione agitabo tibi, Octavia,
eburnea femora, et opi ero insudanti Lampridio. At
vero, ut fervent tibi rapidi concussus, Lampridi!
Vectorem forte et vecturam projicies præcipites. Age
moderatius.

*Octavia.* Quid moraris properantem? Tibi... Ah!...
Quid sistis currentem? Ah! ah!... Tibi male sit!

*Tullia.* Et tam cito tibi fluunt Veneris stillæ! Ut
te amat Venus! Lenius vero inflammescit tibi, Lampridi,
lubrica seminis vena? Fascinavit hic rigidæ
mentulæ opes cunnus Jove dignus?

*Octavia.* Falleris, falleris! Nugaris. Oh! depluit!...
deficio!

*Lampridius.* Et excipe has aliquot Cupidinei balsami...
ah! ah! ah!... guttas, quæ deficientem deliquio
solvant.

*Tullia.* Concute, excute. Nihil, quod depereat
Octaviæ meæ, extracto tubo, restet liquoris. Exsuge,
Octavia, cadurdorum labiis, exsuge divinum mel.

*Lampridius.* Acta res est. Hæc me profecto fututio
mirifice refecit libidinibus suis. Implevit gaudio,
non vires exhausit.

*Tullia.* Nunc depone, Rangoni, pretiosum onus.
[pg 184]
Sinite autem, post tot pugnas, defessos amicæ vestræ
tam venustæ artus paulisper quiete recreari.
Videte ut pedibus vix suis ambulare potest. Debilitastis,
improbi, puellæ teneræ poplitum nervos nervis
vestris.

*Octavia.* Amabo, Rangoni, projice me in thori culcitram.
Ego non conscenderim sola.

*Tullia.* Nihil hac lassitudinis simulatione proficis.
Constitutum est his palæstritis decem pascere fututionibus
amorem suum in te. Non prius ex eorum
te explicabis amplexibus, pactis induciis.

*Octavia.* Humanius agite mecum, Heroes mei. Si
me vultis ad vigesimam coitionem perducere, emoriar.
Humanius agite, Hercules mei.

*Tullia.* Hac nocte, velis nolis, perages fututiones
viginti.

*Octavia.* Monstrum! loqueris portenta.

*Tullia.* Septem tibi hactenus pugnatæ sunt pugnæ.
Manent te tres quæ desunt ad decem. Postea
ego et tu secedemus in proximum cubiculum, ubi
refici te et curari corpus id mihi erit curæ. Redintegratio
prælii erunt hæ induciæ.

*Octavia.* Admove mihi aurem, Tullia.

*Tullia.* Loquere, loquere, nec summissa voce.

*Octavia.* Impudens fuero, si ausim. Admove aures.
Prurit mihi horribiliter locus ille; uri sentio. Quid
faciam? Ferre non possum.

*Tullia.* Ah! ah! ridiculam, per fututiones vestras,
Rangoni et Lampridi, ægritudinem!... Ah! ah! queritur
Octavia...

*Octavia.* Tace; pugno te impetam; tace.

[pg 185]
*Rangonius.* Queritur?... Amabo, mea Tullia, quid
queritur?

*Tullia.* Uri sibi...

*Octavia.* Quid garris? quid garris?

*Tullia.* Partem salacem, salax et procax!

*Octavia.* Loquacissima es loquaciorum mulierum.
Parum abest quin te oderim.

*Rangonius.* Meministi Lauræ, Lampridi?

*Lampridius.* Memini, et tui memini in me beneficii.
Nam ejus in agro arasse taurum meum, beneficium
tuum est.

*Tullia.* Illa scilicet ipsa est quam dedisti, Rangoni,
Lampridio fruendam? Imposturam fecisti
cupidæ puellæ et credulæ. Novum veræ amicitiæ
pignus!

*Octavia.* Si quid tibi dulce meum fuit, Rangoni,
si me amas, Lampridi, narrate ut se res habuit.

*Rangonius.* Dicat Lampridius; nam facti dux
equidem fui; nullæ in hac fabula præterea meæ
partes.

*Lampridius.* Romæ eram occidente autumno
apud Rangonium. Procacibus me cepit ocellis
Laura, attamen casta et virgo. Contabescebam
amore; illa deperibat Rangonium. Perceperat se
amari et me amare. Nutrici puellæ persuadet se
nocte concubia in Lauræ cubiculum admittat. Noverat
anus puellæ æstus, et æstuanti omnes pollicetur
amoris delicias si obsequatur. Obsequitur. Sed
me sibi sufficit Rangonius. Hora, qua convenerat,
hærentem cubiculi foribus manu anus ad puellam
ducit jacentem in lecto, nam cæca omnia. Prope
[pg 186]
cubabat in contiguo cubiculo Rangonii mater, a
cujus sorore creta Laura. Monet anus nullis esse
sermonibus locum inter nos; saltem summissa loqueremur
voce, ne audiret hera suspicax. Addit,
admoto auribus ore dum loquitur, rem cum virgine
lentis concussibus et tacito Marte esse mihi peragendam,
ne argutatio quassi lecti dormientem heram
excitet a somno.

*Tullia.* Quam sapientem et tetricum habuit hac
nocte concubinum Laura! Præripuisti forte gravitatis
laudem futuenti Catoni.

*Lampridius.* Salsa es. Virginem invenio nudam
et, depositis momento vestibus, tenero corpori applico
latus.—«Scis,» anus ad puellam, «de quibus
monuerim te, filia. Fruendus tibi est Rangonii
tui amor non absque aliquo doloris sensu, nam
crasso, rigido et sævo effervet is amor nervo.
Obmutesce tamen, si nolis utrumque perire.»
Mox arripit mihi mentulam anus. «Ducam ipsa,»
ait obmurmurans, «qua via est ad summum bonum.
Tu, Laura, amplectere.» Conscendo. Applicat
ultro catapultam; impello: subit fractas fores
ad tres digitos latos. Manum amovet anus, et
scrotum intra volam capit, digitisque summis leviter
scalpit.

*Octavia.* Quid vero et secum et tecum Laura?

*Lampridius.* Altera illi manu nutrix sublevat
nates, et ad capulum usque immergo ensem in tenerum
virginis corpus. «Ah! ah! ah!» suspirat illa,
et illico larga in ejus impluvium e stillicidio meo profluit
libidinis pluvia. Alligat me amplexibus, osculis
[pg 187]
terit, gemitus fundit lenes et suaves uxor facta, ut
vidua solet turturilla. Anus officiosa utrique exprimit
faventibus digitis mentulam: ne stillæ quidem
virgo damnum passa est.

*Tullia.* E virginis vero lumbis excretum nihil est
ad opus?

*Lampridius.* Sedatus belle est utrique libidinis furor.
Sed dum femur alterum post alterum tollit,
dum hac et illac exagitat se commotior, pubem
pubi compingit elatis natibus, dum adfluentem libidinis
excipit rivum suspiriis, commotionibus, procaci
susurro, immemor indictæ legis, ecce Rangonii
mater.

*Tullia.* Timeo, timeo vobis. Loquaces impotentis
œstri furores Rangonii matrem excitaverunt e
somno?

*Rangonius.* Rem tenes. Quam perspicax fututricibus
ingenium!

*Lampridius.* «Quid, Laura, audio strepitus?»
clamat matrona. «Sola es?—Solæ sumus,» reponit
anus.—«Ostento in somnis viso,» subjicit
Laura, «e lecto fere cecidi dum pavida mitto me
in fugam.—Tam juvenis etiam deliras?» refert
Margaris (id nomen matronæ). «Compone te ad
quietem. Nugæ sunt hæc somniorum terriculamenta.—E
lecto dejeci me dum sentio laborantem
alumnam meam,» addit anus; et e composito
hac illac dicens cursitabat perstrepens. Sed pavida
me timido fovebat in sinu Laura complexu.—«Perii,»
dicebat, «perii, cognate; forte et tu periisti,
grave est; sed et tecum peribo, leve est.»
[pg 188]
Ego vero, ne se perire sentiret, effundor in resupinam,
pilum torqueo, Veneris ingero nequitias turgidas,
fervidas. Post e cubiculo volentem nolentem
anus excludit, nuptiis hilariter factis.

*Rangonius.* Lauræ, ut tibi, Octavia, corpus succi
plenum, sororiantes mammæ, sed non, ut tibi, dissitæ
inter se. Ac si se ament, osculantur rivalis alteri
altera.

*Tullia.* Hæc sane conjunctio præstabilis est ad
voluptatis cumulum, non ad pulchritudinis laudem.

*Octavia.* Ad voluptatis cumulum?

*Tullia.* Olim intelliges. Nunc vero id intellige
unum: tibi tres deesse coitiones ad voluptatis cumulum.

*Rangonius.* Vide ut jam jam illi gestiat militaturus
Priapus in mentula mea! Vide ut arrigo! Sed volo
nova via ad rem ire.

*Tullia.* Nova via? Non, per pruriginem meam!
Non ibis nova via.

*Rangonius.* Peccavi lingua: volui dicere, nova
figura.

*Tullia.* Quæ tandem erit? Occurrit ultro, vocant
Hectoreum equum. Extende te supinum, Rangoni,
hastaque illa fulminatrix hostem quærat intenta
quem confodiat. Apte! Sed quid tam superbe te
jactas, salax cauda?

*Octavia.* Dabis pœnas, improba, dabis. Quid
facere vis me, Tullia?

*Tullia.* Surge, et aversa intra femina tua Rangonium
subjice. Ejus machæra jacentis vaginæ respondeat
imminenti. Apte collocasti te. Bene est.

[pg 189]
*Rangonius.* O dorsum Dionæum! O lumbos eburneos!
O incendiarias nates!

*Tullia.* Ab his abstine maledictis. Cunno male
dicit qui natibus cum laude bene dicit. Video quo
hæc spectet de natibus cogitatio. Prævaricatricem
hanc odi laudationem. At enim sapis, Octavia:
voravit tibi rudem mentulam, Rangoni, helluo
cunnus.

*Octavia.* Ades, Rangoni! En! en!... Ades, Rangoni,
mihi opi! Hic elicit hamus, quem misisti in
lacum meum, ex imo alveo summam mihi voluptatem.
Ades, Rangoni!

*Rangonius.* Adsum, Octavia, adsum, adsum. Ades
tu? ades tu?

*Octavia.* Adsum et ego, et ego, et ego! Ah! ah!

*Tullia.* O suspiria quæ velit esse sua Venus!
Tam cito defecistis ambo? Nimis tibi cito, Octavia:
ardet ecce Cupidinea fax quam in te oportuit extinctam,
si summa perfundi voluisti dulcedine.

*Lampridius.* Quo te avertis fugitiva? Illudis mihi?
Non vis me perficere? Satius fuit negasse.

*Octavia.* Ex animo loquor: deficio. Hæc me momento
concertatio enervavit, quod intentius innitor
poplitum nervis.

*Tullia.* Somnia! Velitatio fuit, non prælium.
Clavam videbaris excussura Herculi, et temporis
puncto defectam te viribus simulas? Somnia!

*Octavia.* Omnes in me mei sensus stupent velut
in se ipsi consepulti. Hæcne vivo? Quod præterea
feceris, Lampridi, pudet fateri: ut mortui te corporis
usu conscelerabis.

[pg 190]
*Lampridius.* Revocabo ad vitam hac vere Mercurii
virga, flammescenti Veneris sceptro, ramo aureo.
Vide, attrecta. Donabo te immortalitate: Venerea
hac apotheosi eveham ad Deas.

*Octavia.* At!... at!... audin? Lampridi. Pultat
nescio quis ad ædium fores inclementius. Quid id
sibi vult? Dii, Deæque amorum præsides et antistites
male perdant qui ludum turbatum venit tam
egregium, quisquis ille sit præstigiator!

*Lampridius.* Increscit strepitus, ibo. Sed apertæ
admisere fores qui ad nos venit citato gressu: in
proximo est.

*Tullia.* Excedite, excedite. In paratum vobis recipite
vos cubiculum, ne detis rumoribus locum.

*Rangonius.* Occludite vero gynecæum id vestrum.

*Octavia.* Vale, mi Rangoni. Vale, Lampridi, uterque
utraque lux mea: ita me amicabiliter enecastis,
suaviter delevistis! Hac vivacior morte vita nulla
est.

*Tullia.* Nihil est quod timeamus. Absunt mariti:
ne quid servi, feræ suspicaces, de his nostris libidinibus
subodorentur, diligenter cavi. Omnia sunt in
tuto. Sed nosti Præfecti ingenium: vir est comis,
urbanus, voluptatum amans ad famæ usque ludibrium.
Noctes interdum insomnes solet exigere
inter commessationum plausus, et ludorum insanias,
cum adolescentibus quos aut in pretio habet,
aut a quibus se vult in pretio haberi. Sermonum
liberaliorum, jocorum et facetiarum habet participes
quos aut amat, aut æstimat. Sic omnium sibi Ordinum
hac morum suavi facilitate amorem conciliavit;
[pg 191]
nec famam læsit. Per Venerem! homo est vita dignus
qui scit vivere. Nam quæ a Venere, a Baccho,
a ludicris vita abest, longe a vita abest. Sed vitandus
quorundam hominum, qui se solos sapere putant,
stultus livor. Nihil extra se, extra insipidos et
fatuos mores laudant:

   | Reliquis iniqui judices, æqui sibi.

Eorum fugiamus oculos, Octavia, fugiamus Harpyas,
humano vultu feras volucres, obscœnas, et rapaces.
Nam sub censoriæ gravitatis specie pulchra omnia
conspurcant, et honesta malefactis suis quæque
conscelerant. Honestatis tamen habenda ratio.

*Octavia.* Quem vero honestum vocas vivendi modum?
Nam omnium minime conveniunt sententiæ.

*Tullia.* Honestum est honestum videri. Nihil
ultra quæ sub sensus cadunt, homines admodum investigant.
Indue honestatis speciem. Qui sub ea diligenter
latet, honestus vulgo audit. Indulge, sed
sub honestatis imagine, libidinibus: honesta nihilo
tamen minus eris. Si vero vel latum unguem amoto
sipario videberis ab severa insipientium, qui soli sapientes
videri volunt, disciplina discedere, maledictis
insectabuntur, et velut conclamatæ perfida simulatione
ejulabunt se sorti misereri, malevoli et
immisericordes. Latent ipsi, incedunt larvati, et in
id ut lateant summa cura incumbunt. Lateamus et
nos. Orbis universus histrioniam exercet. In spectaculis
laudamus aut damnamus, dum agitur comœdia,
quæ ab actoribus palam aut fiunt, aut dicuntur
[pg 192]
in proscenio. De his quæ intro aut fiunt aut dicuntur
obducto sipario, nullus sermo. Judiciis in civili
hac consuetudine sunt obnoxia quæ ob oculos omnium
versantur, non quæ sub velo tegi et navari ludunt.
O si videremus libero conspectu relicto sibi
solos, et suis, quos indidit Natura, affectibus Magnates
hos nostros, et superbos illos nescio quos
demissionem animi simulantes, et ficta morum severitate
affectantes viam cœlo! O si videremus!
Sed ecce Lampridium.

*Lampridius.* Esse aliquid, quod juvet nobiscum
communicari a Præfecto, dixerunt, quos e pædagogio
ad nos mittit, pueri capillati. Rogat se conveniamus
si incommodum non sit.

*Rangonius.* Quid facto opus, mea Tullia? Quid
dabis consilii, Octavia?

*Tullia.* Quod honestas suadet.

*Rangonius.* Disjungi ab amoribus suis tam lepidis,
tam festivis, tam ingeniosis, quis dixerit honestum?

*Octavia.* Moleste habeo.

*Tullia.* Sed parendum. Nam in hoc honoris gradu
positi Magnates quod optant jubent, quod rogant
imperant. Abite. Osculum da, Lampridi.

*Octavia.* Abibunt vobiscum deliciæ omnes meæ.
Osculum da, Rangoni. O animæ dimidium meæ!

*Lampridius.* Mihi pro te præsenti erit tam dulce
suavium quod aufero. Sed da plenum gaudium, Octavia.

*Octavia.* Non dabo.

*Rangonius.* Nec mihi?

[pg 193]
*Tullia.* Neutri dabit. Cedite tempori, non amori,
jocorum et libidinum solertes artifices.

*Lampridius.* Me videat Juno pronuba torvis oculis,
ni malim exire e vita, quam a vestris avelli amplexibus!

*Rangonius.* Vobiscum hanc malim noctem ducere,
Veneres meæ, quam cum Jove principum tutore
omnes vitæ dies.

*Tullia.* Excesserunt. Nunc fide humanis rebus, et
magnas spes animo concipe! Exspectabat irrequietus
infelicis Octaviæ pruritus viginti, plus minus, irrorationes:
vix ventum ad octavam. I nunc, et fide
humanis rebus!

*Octavia.* Lumbi mihi impares huic labori; tu quidem
impigris vales et pernicibus. Fortasse ad decimam
læta et sana pervenire potui coitionem, nihil
ultra passura. Voluptas non est, quod fatigat voluptatem.

*Tullia.* Interim irrumpentium in vallum tuum
Rangonii et Lampridii fregisti impetus, exhausisti
vires, ebibisti sudores, tu tam tenera, et lumbi delicati
et mollis!

*Octavia.* Excussere tamen mihi omnino somnum
hæ petulantiæ; etiam si maxime voluerim, haud
edormierim. Confabulandum.

*Tullia.* Venus tibi, sermone saltem libero et libidinoso,
ad lucem continuanda. Sed schedion ecce
humi video; Lampridio aut Rangonio excidit. Videamus
quid in eo scriptum sit.

*Octavia.* Videamus; da legere.

*Tullia.* Accipe, lege.

[pg 194]
*Octavia.* Litteræ, nulla exaratæ arte, nullo ordine,
puellæ esse se scriptas manu primo visu ipsæ fatentur.

   .. class:: center

   | :large:`LAURA RANGONIO`
   |
   | FURORI SUO

    Salutem non ausim tibi dicere quam a te exspecto infelix,
    quam salvam non cupis. Qua evenit maligni Fati
    dementia, ut me non conveneris, qua hora pollicitus eras
    cupidini meæ male sanæ? Interim non vivo, nec mori
    possum. Vivo tibi, lux mea; morerer tibi, quæ tua sum.
    Alterum suaviter blanditur ægræ animæ, alterius cogitatio
    cupidam tui deterret a laqueo. Vitam inter et lethum
    utriusque teneo confinium. Si venis, regredior ad vitam;
    si negas, curro ad mortem, nec longa via est. Nam
    absunt læta omnia; absum etiam ego mihi, cum mihi
    abes. Irrequieti æstus, trepidi metus, impotentes curæ,
    vallo velut facto circumveniunt miseram, facto impetu
    obruunt. Occurrunt, quocumque me vertam, cruces, si
    non occurris qui me tot malis, mihique furenti eripias.
    Nam, si me spretam sensero, putabo damnatam ad mortem,
    et peribo, quæ, a qua die amore tuo inflammata
    æstuo vesana, perire cœpi. Advola si vis restitutam
    bonæ menti. Vale.

*Tullia.* Vere acumine et vi ingenii pollet Laura,
quæ tam scite scribit. In ejus Venere quot putaverim
inveniri Veneres, quæ adeo ingeniosa est!

*Octavia.* Etiam Rangonium suos admisit in amplexus?
putabam uni Lampridio lumbos movisse.

[pg 195]
*Tullia.* In puellæ medullis hæserat incendium;
jam in locis pruriginosus furebat æstus, quos ignota
antehac Venus consecraverat sibi ad libidinem.
Nocte tota hac illac, ex impotentia amoris, versavit
per thorum tenellos artus. Uri se dicebat. Credebat
nutrix furere. «Medebor huic tuo morbo, nata,»
dicebat. «Sed paulisper tempera tibi ab his ineptiis.
Spera bene: qui te conjecit in furorem,
sanabit læsam mentem. Ne desperes, amabo.
Abeant hæ intemperiæ quæ tibi nocent, me necant!»
Mane facto recta volat ad Rangonium
anus, refert ut se res habeant; soletur amantem
puellam rogat, salvam velit pulchritudinem Jove
proco dignam. Perrexerat Rangonii mater ad villam
duo distantem ab urbe milliaria prima luce. Quid
faceret juvenis? exorari se patitur: sequitur anum
quo ducit. Invenit sedentem in thoro puellam capillis,
ut Mænadem, passis, suspiriis macerantem molle
pectus, tumido lacrymarum imbre oculorum obscurantem
soles qui Solem obscurent. Ut videt intrantem,
conjicit se, ut erat, seminuda in pedes. «Venisti
ad me,» inquit e collo pendens, «venisti ad
me, præstigiator, ut mentem adimeres mihi hactenus
nullius labis consciæ. Redde me mihi puram:
non potes; dono da te mihi proprium et constantem:
potes.» Sub hæc, fluxere ex oculis lacrymarum
uberes rivi. _`«Nulli cedebam,» adjicit, «ex`
nobilibus quas in pretio sunt. Splendebam honestatis
laude; uni tibi, ut gratificarer, cessi. Ab
omni, eodem temporis puncto, mea laude cecidi,
cum insano ultro tuo me amore accendi. Misereat
[pg 196]
te mei. Aut fac, si potes, mea sim: sed ut me
novi, non poteris. Aut fac meus sis, et ex animo
sis: poteris. Sed, ut te novi, noles; quia amplexus
tuos Veneri servas Venere dignos.» Quid plura?
Onerari se diutius probris non est passus Rangonius.
Pax inter eos convenit. Pellicis Deæ afflante numine,
magna cum utriusque voluptate sacra Veneri facta.

*Octavia.* Et sedatum prurientis Lauræ salax œstrum
ut et tui furores in Ursinæ villa, honesto lupanari?

*Tullia.* Inhonesti vocabuli maligne detorques significationem.
Stulte loqueris. Accipe. Lupæ sunt et
meretrices quæ, nulla voluptatis habita ratione, pretio
merent, aut merere vulgo audiunt, putidæ, e misera
et jejuna plebecula. Quocunque protervæ se
tulerint, lupanaris secum sordes invehent; ignominiosum
ipsæ sunt sibi opprobrium. Verum in alto,
ut nos sumus, conditionis gradu positis, turpis hæc
non convenit appellatio. Ex cujusque sorte et dignitate
quæque æstimanda, ut judicium feras. Lupa et
lupanar inventa sunt vocabula ad ignominiam fortunæ,
non morum.

*Octavia.* Bellum documentum! Sed, puto, duodecim
jam exceperas pila in parma tua, cum has interturbavit
Rangonius nequitias tuas, meas moturus.
Narrationis tuæ filum abrupit; volo ad finem persequaris.

*Tullia.* Volo et ego.

*Octavia.* Venus Aloisium Fabriciumque male perdat,
rebellantes in naturalem voluptatis honestatem
nebulones pessimos!

*Tullia.* Sed ingeniosi aiunt in hac re esse nihil
[pg 197]
quod vituperio admodum dignum sit: nam aversum
spelæum esse muliebris partem corporis, ut sunt et
manus; igitur haud gravius delinqui quam si viri
mentulam uxor manu pertractet. In eo peccari si
fœmineum hortum imber non irroret genitalis. Atenim
quidquid id sit, Octavia mea, res mihi videtur
saltem ridicula, si non turpissima.

*Octavia.* At mihi et ridicula, et fœda. Nam quæ
voluptas hæc esse potest, sexum alterum alteri illudere
opicis furoribus ardentem? Quis hanc non abominetur
infamiam, qui humanitati velit honorem
haberi qui debetur? In puella qui tam perverse ludit,
venusti sane corporis violat dignitatem. Nescio quo
pacto hic invaserit furor nostrorum hominum mentes.

*Tullia.* Cujusdam constellationis id fieri nequitia
dicunt cœli interpretes Astrologi, quæ ultra Alpes
pestem suam non æque afflat nascentibus. Hoc
maxime Itali Hispanive puerorum puellarumque
delectantur munere. Cum petunt a nobis, corollarium;
cum a pueris, officium vocant. Oscis populis
lusus fuit non inhonestus. Scis quam ingenio Græci
præstiterint? Callipygam, pulchris natibus, Venerem
coluere, et sororibus callipygis pulcherrimæ puellæ
pulchritudinis laudem concessere. Is non oculorum
fulgetris, non oris venustati, sed pulchris natibus
honos habitus. Sane qui femina non oderit, nates
odio non habeat necesse est. Negabis femorum esse
radicem, et ab origine potiorem partem?

*Octavia.* Sed jucundæ visu, gratæ tactu, faciant
visui tactuique delicias. Aliud quicquid gaudii qui
[pg 198]
præterea ceperit, horribile catharma quod auras funestat
et aera, eum judicaverim.

*Tullia.* Bona verba! Quid illi probro verti debeat
non video, qui in fictitii hostis simulacrum experitur
quid, cum justa conseritur pugna, in figendo
pilo possit, quod mox torqueat verum in hostem.

*Octavia.* Quam passa es contumeliam, ludicrum
vocas?

*Tullia.* Negabis tu de Caviceo? Tuus te rubor,
quo offunderis, arguit. Minime es impudens. Quid
insultas mihi, nugatrix?

*Octavia.* Semel ac iterum, fateor, periculum Caviceus
fecit an posset, nec potuit; postea constanter
abstinuit. Pomeridianis horis voluit cum nuda cubarem.
Suaviantem, blandientem, prurientem nova incessit
libido. Supinæ molli tactu palpabat nates—«Subleva,
Octavia mea,» ait, «marmoreas has nates
genibus innixa. Fave amori meo quem in furorem
vertis. Pateat pars utraque, et hæc bona, et hæc
postica. Permitte petat æstus meus libidinosus quam
optaverit: nihil inde peribit tibi, confide. Rore
demulcebo tibi suo intimos Veneris locos; pleno et
vero tibi gratificabor coitu. Incipiam opus in sequiori,
perficiam in bona. Sic tibi abunde mihique
satisfiet.» Parui, et eunti ad Venerem objicit
se bivium: regia illa via, abrupta et sentibus obsita
hæc. Huic vero admovet catapultam, proficit nihil;
colliquescit inter reciprocantes anhelitus et vehementes
concussus in sudorem.—«Nihil ex voto
ages,» dicebam, «vis qua nec calamo via esse
possit, trabem trudere magnam et crassam? Vis
[pg 199]
disrumpi me? Vis diffindi, et e duobus lacunis
unam fieri?—Ita est, Octavia, insanio,» reponit,
et momento passerem demittit in patentiorem
subtus libidinis nidum. Post aliquot dies idem conatus,
idem exitus. Destitit iterum ab incœpto, et qua
utrumque juvabat, divisit me.

*Tullia.* Quæ mihi hac super re contigere cum
Callia, ipsa narras: eadem omnino; nisi quod viæ
difficultatem oratione etiam adjuvi, ut difficilior videretur.
«Fœmina nupsi tibi,» dicebam, «et fœminæ
quæsivisti amplexus. Prolem sperasti ex me
et gaudium; sed qua fœmina sum et gaudium tibi
et prolem creabis; nec honestatem lædes, nec pudorem
meum fatigabis. Si vis liberos, finge tu tibi
in hac generis humani officina faber præstans; si
vis voluptatem, hic scaturit fons omnium voluptatum
quas illecebris et jocis suis procax Venus
condire solet. Accede ad hunc fontem. Nec nimis
declivis via, nec confragosa, nec item, quam opus
sit eundi ad amorem, latior. Actum dixeris potius
quam viam. Hac age veredum. Ambulabit,
per Venerem! læto passu, nec, ut facit, tam inani
labore vexabitur. Quærit ubi deponat onus, et
melius inveniet viam si quærat solus, si laxes habenas.»
Risit Callias, et:—«En laxo,» ait; «suo
se nunc agat ipse ingenio: nam ingeniosa res est
mentula, si quæ alia.» Confestim in stabulum recondit
se quod apertum sensit sibi, et onus magna
cum utriusque voluptate post paulo deposuit. Nec,
post hos impetus furientis et cæcæ libidinis, quicquam
[pg 200]
tentavit Callias quod molestum mihi aut indecorum
utrique videri potuerit.

*Octavia.* His super nequitiis quandoquidem nobis
est sermo, rogo, Tullia mea, aperi, si me amas, veros
animi tui sensus, et rem omnem fando explana, ut
nata est, ut excepta a salacibus hominibus, ut invaluit,
ac qua tandem factum sit ratione ut quosdam
ad se pellexerit populos, alios tamen bene multos non
attigerit. Advectum e Stgyiis specubus sulphureum
hunc opinor ignem, qui puros casti amoris igniculos
mixtura sua pestifera inquinaret.

*Tullia.* Recte judicas. Sic autem se res habuit.
Omnes ullo absque discrimine homines,

   | ...Qua sydus currit utrumque,

iisdem moventur affectibus, ex eadem materia et
pari membrorum compage. Pariter omnes feruntur
ad libidinem. Appellant vero libidinem acrem illam
et vehementem cupiditatem, non tam inferendi in
alienum corpus et alienos sensus summi gaudii,
quam ex alieno corpore capiendi. Amant illas alieni
corporis partes ad effrenatam usque impotentiam,
quarum ope ex suo aperiunt sibi libidinis rivos, et
ex medullis suis salax ille excitur humor quem semen
vocant, quod, cum in arvum nostrum profluxit, hominem
generat. Eo in effluvio, et nosti, Octavia, felicitatem
inveniunt quam quærunt in nobis. Exsiccata
Veneris vena, vides ut fastidiant bona nostra, ut
basia, amplexus, et alia Veneris dona nihili faciant,
et aut in fugam conjecti abeant retro, aut hebetes et
[pg 201]
lapidei conticescant. Ita, qui vino et cibis ingurgitaverunt
se, illis nec vini, nec ciborum cura. Enimvero
propensiores nascuntur ad amorem sexus nostri,
et incitatiores ad corporum nostrorum usum,
qua fœminæ sumus, impellente scilicet Natura rerum
parente. _`Sic enim immortalitatem` pollicita est,
si sexus misceatur alter alteri. Sed id omne seminis,
quod in lumbis virorum mulierumque concoquitur,
necessario generationi non debetur. Hæc est, aiunt,
sapientiorum sententia. De hoc semine idem volunt
fieri judicium quod de plantarum arborumque semine.
Frumentum vide ut partim animalium servetur
usui, et ab iis absumatur, partim ad sementem.
Relicta glande Ceres mortales docuit artem e frumento panis
conficiendi, cui id nomen inditum, quod
figura Panos imprimeretur. Ea pars ventri data et
deliciis: nihilo tamen minus indignari Naturam quis
contenderit? Ex aliarum plantarum seminibus, quæ
homines nulla necessitas, nulla voluptas jussit legere,
sua sponte partem rursus terræ mandat Natura,
unde novæ exsurgant plantæ, partem aliam perire
ægre non fert. Non dissimiliter, aiebat Socrates,
aiebat Plato, hominis procreationi aptum semen stultum
est in mente id Naturam habuisse, ut totum
impenderetur hominum generationi. Præterea, quid
vellet ultro ipsa edocet. Nam in corporibus nostris,
Octavia, via est etiam semini qua extra vulvam, dum
gerimus utero, mittatur: quæ non esset si uni tantum
rei Reginæ Naturæ decreto esset inserviturum.
Homines vero, quando libet, et ut libet, remittuntur;
sed in nostris tantum amplexibus, et in eam
[pg 202]
corporis partem, quæ cessit generationi, seminis
procul dubio haberent fundendi facultatem, si cudendo
homini hæc foret materia uni destinata.
Deinde cum fœcundo impleti nobis semine uteri
tument, et ad sextum, octavum, nonumque mensem
pervenit imprægnatio, cum immo urget languentes
partus hora, non negant maritos rem habere nobiscum
jure posse, et sane habent. Igitur impendi necessario
homini procreando semen deberi, alio nequaquam
præterea usui, a vero abhorret. Nam, illo
tempore, _`novæ imprægnationis` quæ reliqua spes nisi
ad improbitatem fatuo? Ex iis quæ consequantur intelligis,
Octavia.

*Octavia.* Intelligo.

*Tullia.* Hinc sane factum ut Medici insertis pessariis,
sic loquuntur, ægras ad voluptatem moveant
puellas; ex imis locis purulenti seminis pigra fluenta
exsolvant. Unde variæ morborum pestes non nuptis.
Nec ideo Medicinam damnant, ejusque opi inurunt
notam scelestæ ullius licentiæ. Sic contabescentes
videmus recreari, et ad vitam revocari morientes.

*Octavia.* Sic bonæ restituta est valetudini Livia
cognata tua, menses septem antequam nuberet pallida,
velut pædore obsita, exsanguis, et vivum mortis
simulacrum.

*Tullia.* His rationibus factum, quæ quadam, sed
falsa, veritatis specie relucebant, ut quæ primum
quorundam delicatiorum erat intemperantia, omnium
tandem aliquot in terris facta sit. Mulieres sibi
delegere quarum in campum descenderent prolis
causa, non amoris; quas prægnantes pro damnatis
[pg 203]
haberent, a commercio omni suo arcerent, in penetralia
domorum abigerent, nec osculis nec amplexibus
amplius dignarentur. Injuriæ miseris et criminis
loco erat matrem esse. Asiaticos apud Reges sordebat
fere sexus noster. Bagoas in deliciis Dario fuit,
Alexandrum etiam incendit. Componuntur populi ad
exemplum Principum quibus subsunt. Eadem infamia
omnes in omnibus vitæ et conditionum gradibus
tenebat. Eodem omnes furore ardebant, plebs, magnates,
et reges. Philippum, Macedonum regem, hæc
insania confodit, Pausaniæ manu quem oppresserat.
Hæc Julium Cæsarem Nicomedi regi subjecit, omnibus
hominibus in fœminam vertit, ut omnibus mulieribus
vir erat. Augustus id dedecus non fugit.
Tiberio et Neroni pro laude fuit. Tigillino nupsit
Nero, Sporus Neroni. Trajanum, optimum principem,
pædagogium comitabatur Orientem totum victoriis
peragrantem. Venustorum et formosorum turmam
puerorum, quos in complexus suos die nocteque
ciebat, pædagogium vocabat. Antinous Adriano
pro domina fuit, Plotinæ rivalis, sed felicior. Mortuum
luxit Imperator, et qui in vivis esse desierat,
retulit in Deos, aris et sacellis consecratis. Antoninum
Heliogabalum, Severi nepotem, per «\ *omnia cava corporis*,»
ut loquitur vetus scriptor, Venerem excipere
solitum sua tempora pro monstro habuere.
Huic etiam Veneri severa Philosophiæ gravitas saltavit,
pæderastiæ choro mista. Alcibiades et Phædon
cum Socrate dormiebant, si quando alacrem vellent
præceptorem. Ab tam sancti viri amoribus duxit originem
hæc dicendi in Venereis formula,
[pg 204]
«\ *Socratica
fide diligere*.» Omnia Socratis facta dictave omnibus
Philosophorum sectis sacra. Illi sacellum conditum,
et ara erecta. Facta legis vim, dicta oraculi autoritatem
habuere. Philosophi ab Herois, nam inter
Heroes relatus Socrates, indigetisque sui exemplo
non descivere. Lycurgus, qui Laconum legislator,
aliquot ante Socratem sæculis, bonum et utilem esse
posse civem negavit cui non esset concubinus amicus.
Volebat nudas virgines in theatro palam exerceri
nudas, ut liberior hic aspectus amoris aciem,
quo natura ferente rapiuntur ad nos homines, obtunderet,
et in amasios et sodales ardentiorem converteret:
nam non ita tangunt assueta. De poetis quid
loquar? Anacreonta urebat Bathyllus. Plauti pleræque
omnes facetiæ versantur circa hæc. Hujus
sunt generis:

   | Faciam quod pueri solent, conquiniscam ad cistulam;

Et

   | Conveniebatne machæra militis in vaginam tuam?

Ille imo poeticæ artis apex Maro, qui Parthenius
appellatus ab ingenuo et ingenito pudore, Alexandrum
dono sibi a Pollione datum amabat, et sub
Alexis nomine laudavit. Ovidium idem morbus tentavit:
prætulit tamen puellas pueris, quod voluptatem
his in lusibus vellet communem, non sibi propriam.
Amare se Venerem, ait, «\ *quæ utrimque resolvat*.»
Hinc fieri «\ *quod pueri amore minus tangatur*».
Quum se negligi viderent puellæ ab iis quos
[pg 205]
amarent, et uxores ab iis in quorum sacra per nuptias
venerant, si muliebri tantum mererent stipendio,
ad puerile deflexere officium. Eo res adducta
vecordiæ, id etiam novis ut prius nuptis extorqueretur,
dehinc per puerum ad puellam iretur, uterque
utrique uno in corpore sexus confunderetur.
Priapus, in Veterum lusu, qui accesserit ad stipitem
suum olerum fur, hunc daturum minatur,

   | Quod virgo prima dat nocte cupido marito,
   | Alterius loci dum inepta vulnus timet.

Fingit, nam quidlibet audendi æqua fuit semper
potestas pictoribus et poetis, Valerius Martialis sibi
uxorem obmurmurantem nates etiam esse, quo deterreret
a puerorum amore amentem; Junonem hac
ait parte placere Jovi; nec tamen se suaderi: aliam
esse pueri partem, aliam fœminæ. Utatur uxor
parte sua jubet. Sed sedebant in fornicibus pueri
puellæve sub titulis et lychnis, illi fœmineo compti
mundo sub stola, hæ parum comptæ sub puerorum
veste, ore ad puerilem formam composito. Alter
venibat sexus sub altero sexu. «Corruperat omnis
caro viam suam.» Vide quam fuerit hic usus
frequens puerorum puellarumque sexum mentientium.
Ecce Ganymedem Junonemque certatim Jovi
clunes et illum et hanc porrigentes, bona sua de
postico thesauro jactantes. Nec religionis violatæ,
qui hæc commentarentur et fabularentur impostores,
nec impietatis rei facti, qui crederent aut stulti
aut libidinosi. Miseri humunciones quo non irent
[pg 206]
præeuntibus Diis? Jovi Ganymedes in deliciis,
Apollini Hyacinthus, Herculi Hylas:

   | Cui non dictus Hylas?...

Antistes Majestatis Jupiter, Scientiarum Apollo,
Fortitudinis Hercules. Prima mali sedes Asia: nec
tamen Africa ab hac peste pura, quæ per contagium
mox Græciam et contiguas Europæ partes pervasit.
Orpheum in Thracia fæculenti ludi inventorem et
suasorem spretæ Ciconum matres,

   | Inter sacra Deum nocturnique orgia Bacchi,
   | Discerptum latos juvenem sparsere per agros.

Celtas narrant vetustis illis temporibus, si qui se
hoc a morbo præstarent incolumes, ludibrio habuisse:
nec munerum, nec honorum participes
erant. Qui puros sibi servarent mores effugiebantur
ut impurati. Non juvat in publica totius civitatis
dementia esse solum sapientem: et quia non juvat,
nec etiam decet.

*Octavia.* Quis te inter homines eloquentiores dicendo
superet? Quam ingenue, quam ingeniose
effers quæ dicis omnia!

*Tullia.* Celtarum nomine non ii tantum comprehensi
qui trans Alpes in Gallia vivunt; sed omnes
ad Occidentem positæ nationes, quarum in numero
sunt et Itali et Hispani. Nunc omnium maxime hominum
Galli odio insuetæ Veneris flagrant; quos
polluit, ultricibus purgant flammis: ferri aciem sufficere
non putant ulciscendæ castitati. Mirantur
[pg 207]
Itali et Hispani; nam satius est de populis sub
Mahometis jugo depressis non dicere. Gallos, et
qui ad Septentrionem vergunt, stupidi dicunt esse
ad voluptatem sensus; sincerum, ut sibi, voluptatis
inesse gustum negant. Nimirum nos fœminæ acuimus
ipsæ in nos virorum nostrorum ingenia ad voluptatem
alio investigandam, quam vix, ac ne vix
quidem, inveniunt in nobis plenam et solidam.

*Octavia.* Non intelligo.

*Tullia.* Intelliges ut ego. Patentiora sunt nobis
Italis, Hispanisve (quis neget?) Veneris ostia. Non
Veneri facere, qui peculiatus vasatusque ultra modum
non sit, sed dixerit in porticibus amplis jaculo
ludere. Quæ facile admittit ineuntem, minuit concha
voluptatem. Comprimi, exsugi gaudet mentula;
si liberius spatietur, male habet. At in aversa Venere
se res commodius habet. Difficilis ingressus irrumpenti
mentulæ, et cum irrumpit, locum non implet
modo, sed disrumpit. Dehinc nulla stadii capacitas
nisi quam velit cursor. Accommodat ultro se hospitium
hospiti, musculi ut contenduntur, ut laxantur.
Vulva vero cum semel aperta horribili hiatu, ars
nulla, mulieris nullus aut situs aut motus, faciet
unquam quin laxa, quin aperta horribili hiatu pateat
miserabili mentulæ, ad contumeliam concubitus.
Hinc amatores turpis delicii apud nos multi; ex adverso,
apud Gallos Germanosque pauci. Nam sub
septentrionibus non ita fœminæ lati fundi sunt. Frigore
restringuntur membra omnia quasi concreta.
Ideo cum habeant omnia in legitimo mulierum
censu quæ voluptati favent, quid expeterent ultra
[pg 208]
quod illis in penu est? Sane, qui apud nos peculii
laude prædicantur, bene mutoniati, nec pædicantur,
nec pædicant. Hæc sunt, Octavia, quæ volebas.

*Octavia.* Oblita es dicere utrum hanc Venerem
probes an abomineris, ut ego, medius fidius! abominor.

*Tullia.* Si probem, sana non sim. Vox cœli fulminatrix,
vel terra obmutescat, hanc condemnat
socordiam. Lucianus argute de utraque edisserit Venere;
nullam damnat. Nescias quam judicaverit alteri
præstare. Achilles Tatius in *Clitophonte* non dissimiliter
ambiguo animi sensum condit sermone
malignus. Græci ambo. Latinos inter scriptores
nullus nec damnat, nec laudat. Quod mirere, legislatorum
vetuit nullus: scilicet voluptates, quæ jugulum
non peterent, crimini non adscribebant.
Bona ego fide agam, non illa Socratica. Omni supplicio,
omni contumelia digna postversa Venus.
Cogitationes alterius sexus sponte in alterum cadunt.
Vim naturali facit propensioni, qui Venerem
quærit in puero. Cupido amorem adspirat: quis
pædicavit Cupidinem? Nec pædicare se patitur, nec
pædicari. Ut primum cœpit in venis amoris libido
fervere, sane in fœminarum amplexibus adolescentes
præsentiunt, inconsultis, præter se, omnibus, positam
esse sibi medicinam, qua sedetur ignea tempestas.
Ex ephebo exeuntem accendit hunc puella, hanc
puer. Mutuis capiuntur desideriis; alter in alterius
cupiditate contabescit. Hic amoris cursus. In adversa
hac parte tingit, quæ in tenera mittit pectora
Amor spicula. Ut alio deflectat, meditato opus est
[pg 209]
et multo rerum usu. Non Natura, sed corruptis has
afflant furias corrupti mores. Si sequior pars huic efficta
esset usui, esset etiam accommoda. Posset nervus
salax magno absque labore, absque periculo
coeuntium se intro penetrare. Devirginantur etiam
ante pubertatem nec satis viripotentes puellæ. Certum
est in primis conflictibus dolorem inferri; sed intra
paucas evanescit horas is dolor, quem brevi consequitur
voluptas summa. Ægrius multo se res habebit,
si qua non fert Natura, puella petatur, aut puer.
Et acerrimi incutiuntur oppresso cruciatus, ac plerunque,
si crassior infindat contus, teterrimi ex ea
morbi petulantia enascuntur, quos nulla Æsculapii
curet industria. Disruptis musculorum vinculis, contingit
postea excrementa effluere etiam invitis. Quo
quid turpius? Novi tam diris inde afflictatas fœminas
nobiles ægritudinibus enatorum et pullulantium
ulcerum, ut sanitati, post duos tresve annos, vix
sint restitutæ. Ego quidem ex Aloisii Fabriciique
sacris amplexibus non evasi omnino sana. Primum
dum pila infigunt, vehementem tuli cruciatum; mox
levis ægram solata est titillationis umbra. Postquam
vero domum redii, ardentissimus rursus me dolor
cepit in ea parte quam laceraverant: incendio torrebar
prurienti. Et sane Ursinæ ope ignis hic sacer
vix restinctus est. Pereundum erat miseræ neglectis
vulneribus. Tu, Octavia, in primis pubertatis diebus
tenera et delicata, ut es, non ita cito ad Venerem
perduci potuisses. Ut venisti ad plenæ pubertatis
annos, omnes fregisti rigidissimi et crassissimi
mucronis impetus fere illæsa. Quid vero de te, horreo
[pg 210]
dicere factum esset, alia si parte tantæ molis
catapulta furores suos in corpus tuum impulisset?
Nec me movent quæ in causæ defensionem humani
generis hi hostes, pædicones et exoleti, adducunt
argumenta, ex rerum natura, ex moribus, ex hominum
quorundam aut dignitate, aut claritudine.
Nemo persuaserit sibi sapiens, humani seminis jacturam,
quæ sponte fit, omni flagitii labe carere, aut
sane hominem perdere probro verti non debere.
Qui semen mittit non in muliebrem sulcum, vult
perdere hominem, et perdit qui fingi potuisset:
homicida et adulter. Nondum etiam nati enecantur
purulentam per hanc voluptatem homines. Vita adimitur
quæ negatur. Cum laborat in adytis suis Natura
perficiendo semini, generationem spectat, non
libidinem. Voluit in mutuos amplexus venire, fœminam
quam partus difficultas, virum quem educandorum
liberorum cura longe averteret. Ad generationem
pellexit, quam nudam et solam refugerent,
caris caræ voluptatis illecebris. «Sed in prægnantis
arvum quod injicitur semen, quis neget,» aiunt,
«perditum iri?» Nugæ! Dicunt Medici novo rursus
fœtu augeri posse prægnantem fœminam, si
ineatur. Hinc factum narrant, ut quæ partum jam
effuderat in lucem, aliquot tamen post dies alio sit
partu facta mater: superfœtationem vocant. Quis
omnipotenti artifici Naturæ materiam non credat,
ex qua scilicet edat opera quæ solet fingere? Quis
non fidat Naturæ? Frumentum vero, atque similia,
semen non sunt, ut nugantur, sed fructus perfecti,
qui suum in se continent semen, cujus vi et facultate
[pg 211]
renascantur. Bos, aries, gallus gallinaceus, animalia
similiter sunt absolutæ perfectionis pro genere
suo. Quis ab eorum nos velit esu abhorrere, quod
scilicet, quo speciei cujusque suæ perpetuitati provisum,
in iis lateat vitale semen? Nulla Naturæ fit
injuria: nullam profecto in frumenti et fructuum
usu et esu fieri, perspicacissimæ Philosophorum
sectæ fassæ sunt.

*Octavia.* Bene quidem; sed tecum mores pugnant
longo usu comprobati, et magni in omni ætate
viri.

*Tullia.* Nulla temporis diuturnitate mali adipiscentur
autoritatem mores quæ bonis debetur. Tam
multæ ab orbe condito scelerum facies, cædes, latrocinia,
veneficia. Quis propterea aut laudet, aut
ferat? Vastari pestilentiis et crudelium contagio
morborum civitates et urbes, familias internecione
deleri, nihil novi: quis ideo pestes et morbos mala
esse negaverit, quod ab origine rerum ad nos usque
continua damnorum serie manarint? De rebus per
res ipsas judicandum, non per adjuncta. Itaque ut
ævi diuturnitas infamiam nequaquam elevat, sic nec
vel celeberrimorum virorum laudes flagitii laudi
esse possunt. In alto lucentes iis se nebulis obscurarunt,
iis se e summo gloriæ gradu deturbarunt furoribus.
Enimvero non omnes qui honore et fama
florent hæc tetigit tabes. Ab eo se contagio major
se numerus servavit incolumem, ne dubites. Quibusdam
in terris tenebricosus furit hic æstus; major
tamen numerus, si magnates, si plebem, si omnes
spectes ordines, sanus viget; horribili huic morbo
[pg 212]
imperviam tuetur virtutem, et ab omni scelere puram.
Demum, ut judices bene et sapienter, de rebus
judicandum per res ipsas, non per adjuncta.

*Octavia.* Non miror Turriani illius tui, qui ab hac
se ostendit alienum salacitate, adeo aspectum placuisse
oculis tuis, sanctæ scilicet et gravi fœminæ.

*Tullia.* Quam hic dicendi calor abrupit, repeto
narrationem, inepta: nam mones. Proximus successit
Aloisio et Fabricio Turrianus. «Quæ indulgentia
tua passa est, dea mea, tam pulchrum
corpus contaminari, et cœlesti formæ illudi? Vis
qui debetur formæ et nobilitati tuæ ultum eam
honorem,» inquit, «quem violarunt? Vis utrumque
ad aras tuas, dea mea, namque eris mihi
semper dea, mea manu ultrici cædam?—Nolo,»
respondeo; «sciebam qua lege in hanc palæstram
descendi. Usi sunt jure suo. Sed generosam
tuam laudo ingenuitatem. Tanto amo te ardentius,
quanto ardeo vehementiori in eos odio.»
Hæc dicens suavium dedit, Octavia mea, quod illecebris
ipsa suis procacioribus videri posset respersisse
Venus. Surrexeram e lecto, nuda eram, arrigebat.
Nec mora; mammam manu utraque prehendit
utramque, et intorquens intra femina spiculum fervidum
et durum:—«En,» inquit, «Domina, ut
te appetit hoc telum, non quo lethum, sed læta
omnia inferam tibi. Sis, precor, dux ipsa cæcutienti
mentulæ hoc in cæco itinere, ne aberret a
scopo: nam manus meas ab hac felicitate, qua
fruuntur, haud dimoverim.» Facio ut fieri volebat.
Appuli ego igneum telum ad igneum ostium.
[pg 213]
Sensit, impellit, et infigit. Vere præstabilior Venus
est hominis qui placet aliorum hominum omnium
amplexibus, quantumcunque sint illecebrosi et meretricii.
Momento, et ad alterum alterumve concussum,
resoluta sum incredibili cum titillatione, ita
ut parum defuerit quin deficerent poplites mihi.
«Siste, aio,» fugientem animam.—Scio qua fugit,»
refert subridens. «Tibi scilicet elapsuram
per id infimum putas ostium quod teneo; sed
ecce occlusum id est aptissime.» Dicens, contentione
quadam spiritus summa, faciebat ut incresceret
moles turgentis mentulæ. «Et retro repellam
fugitivam animam,» adjiciebat; acerrimos
etiam motus ciebat. Altius ad vivum persedit mucro.
Ea vi sursum dulces ingerebat impetus, deliciosos
penetrabat furores, ut, quando certe omne
non poterat corpus, saltem cupiditates omnes, desideria,
libidines, cogitationes, animumque amentem
illac in corpus meum effunderet libidinosis nixibus.
Demum, cum sensit liquidi æstus adventantem vesaniam,
manus natibus meis subjicit, sublevat in
æra. Ego furentes artus arctissimis brachiorum alligo
complexibus, et femorum tibiarumque alterno
volumine, femora natesque: ita ut ejus ab collo
penderem vibrata ex humo. Sic pendebam quasi
clavo affixa. Dum in longum labor trahitur, iterum
non segnem me solvit Venus in Venerem. Temperare
mihi non potui quin exclamarem, acriori amoris
œstro percita: «Sentio omnes... sentio Junonis
cum Jove concumbentis delicias omnes! Feror
in cœlum!—Noli,» respondet Conradus, «mortales
[pg 214]
nos prius deserere, dea, quam Conradum
tuum donis Veneris tuæ satiaveris, tuæ feceris
immortalitatis et felicitatis participem.» Eodem
temporis puncto exundantis seminis humescenti
igne genitale arvum conspersit Turrianus, quem
Venus et Amor omnibus suis agebant furoribus in
libidinem. Hedera non ita nuci hæret circumvoluta,
ut hærebam Turriano brachiorum femorumque amplexu
conjuncta. Vix perfecerat, adest Conradus:
«Quid? me vultis,» inquit, «solum marcescere?
Nam Florentini nebulones illi secessere. Nescio
quo malus eos dæmon suos quemque exegerit.»

*Octavia.* Quos ivisse velim in crucem, qui ipsi
tibi crux fuere per furores suos!

*Tullia.* In proximum exierant lucum tiliis virentem
et ilicibus, puro aere vires recreaturi fessas et
languidas, pigri et ignavi. Conradus sedentem in
thoro his dictis aggreditur: «Homo Germanus,
imposturam, quæ tibi facta est ab improbis, moleste
fero. Excandescere scias non minus quam
Turrianum. Sed dic quid fieri velis, si quidem
cordi tibi est. Taces?» Nam tacebam, et abscesserat
Turrianus. «Ego,» inquit, «bona fide tibi
aperiam omnia.» Et sub hæc subsultantem sibi
egregie mentulam, mihi femina aperuit.

*Octavia.* Et sic tibi aperuit omnia. Igitur nec
mora, nec requies! Et tibi Herculeæ fortitudinis Heroidi
decimum et quartum imperat laborem.

*Tullia.* Non displicebat Conradus, nec admodum
placebat: nec negavi, nec dedi. Quod volebat cepit
velut a dormiente; nam ne quidem verbum blandienti
[pg 215]
reddidi. Fatear, Octavia mea: exhausto, tot
in conflictibus, vividi in venis sanguinis calore,
torpebam, ac si effœtæ mihi vires senectutis juveni
et florenti exprobrassent segnitiem semisepultam.
Ille vero novum molitur modum, nec ineptum. In
sinistrum sibi humerum tollit dextrum supinæ femur;
post transfigit ictum exspectantem, non optantem.
Femori dextro supinæ injecerat sinistrum.
Adacto in intima telo concutere, subagitare, urgere.
Quid plura? Dic ipsa tibi.

*Octavia.* Post ad pensum tributumque revocati
Aloisius et Fabricius, satisne tibi fecerunt ex animi
tui sententia?

*Tullia.* Nullus sit dicendi finis, si curiosius velim
omnia sermone complecti. Conradus ad sextum;
Aloisius Fabriciusque, ad quintum ille, hic ad septimum;
Turrianus item ad septimi concubitus voluptatem
pervenere. Ita quinque supra viginti duella
una sustinui et evasi victrix: fassi sunt omnes laurea
mihi frontem cingi a Venere deberi, cui tam feliciter
militassem et depugnassem. Tamen, ne dubites,
Octavia: me post tot labores exhaustos, post tantum
sanguinis amissum, defecerant fere vires. Vix
post vigesimum concubitum potui tollere me in
pedes; et tamen victoriam tuli.

*Octavia.* Lassata viris scilicet, non satiata?

*Tullia.* Et satiata, et lassata. Turrianus, ut initium
pugnæ fecerat, sic finem fecit. Bravio donatus est
me jubente. Obtinuit etiam a me, ortu nobilis et
pugnator fortis, ut nomen ederem, hospitium edocerem,
et me vellem inviseret. Invisit certe postea
[pg 216]
frequentissime. Sed me tædium Veneris tam grave
ceperat, ut tantum per tres continuos menses semel
atque iterum admiserim cupidum et inflammatum
in amplexus meos, lacrymis, precibus, obtestationibus
exorata.

*Octavia.* Unde id fastidium?

*Tullia.* Lacus facta eram genitalis pluviæ. Vulvæ
ligamenta exundans humor diluendo ita solverat,
ignem adeo omnem restinxerat, ut ne quidem ulla
libidinis per id tempus cogitatio ad libidinem me
permoverit. Demum extorqueri a me passa sum, ab
amante nitidæ et roseæ juventutis, summum gaudium.
Non dedi, nec etiam bene sensi. Verum, hac
exacta hebescentis intra fatiscentes lumbos Veneris
nausea, ad lusus revocandos et repetendos, qui a
nobis procul videbantur abesse, fuimus alter alteri
vehiculo. Dicam suo tempore, Octavia, quæ contigere
nobis per annum integrum. Læta audies, quæ
invidiam; luctuosa, quæ pietatem et dolorem moveant.
Raptus est mihi Turrianus Aloisii fraude.
Heu! heu! Quæ eum perfidia letho dedit, cur me
miseram vitæ reliquit?

*Octavia.* Revoca animum ab hac recordatione ad
amœniora. Dic, Tullia, supersunt etiam Veneris
modi præter quos ipsa experta es? Venus bona!
Quot te in figuras mutasti, ut placeres!

*Tullia.* Quot inflexiones, quot corporis conversiones,
tot sunt Veneris figuræ. Nec numerus iniri,
nec doceri aptior voluptati potest. Quisque a libidine
sua, a loco, a tempore, quam indui figuram
velit, capit consilium. Sed non idem omnibus amor.
[pg 217]
Elephantis, Græca puella, quas in usu esse noverat
inter libidinosos, pictis tabulis expresserat, ut jam
juvaret «pictas opus edere ad tabellas.» Alia est in
concubitu modos duodecim molita, quibus gratiori
vector in effluvio perfunderetur voluptate. Dicta idcirco
Dodecamincanos. Ævo nostro divini vir ingenii,
Petrus Aretinus, bene multas in Colloquiis
suis expressit satyrico sale; post pictura Titianus et
Carraccius, summi pictores. Sed multæ sunt quæ
ad effectum venire nequeant, licet, ultra quam excogitari
possit, flexibiles sint coeuntium in Veneris
sacra artus et lumbi. Profecto plura in mentem meditando
et commentando solent cadere, quam vere
fieri possint. Ut impotentis animi desideriis nihil
impervium, sic nihil cogitationi exsultabundæ et
intemperanti difficile. Quo vult, et qua tentat viam,
insinuat se; vel in abruptis invenit planam. Non ita
corporibus facilia factu omnia, quæ mens aut bona
aut mala suadet.

*Octavia.* Una est via Veneris, si una Venus. Mala
sunt et proterva omnia quæ præterea adjecere e
suo, dum in furias et ignem ruunt, viri et fœminæ.

*Tullia.* Viam Veneris esse dicunt alii ex Naturæ
præscripto, si quadrupedum more prona et projectis
lumbis ineatur mulier: nam sic promptius virilem
invehi vomerem in muliebrem sulcum et seminis
fluctus in arvum genitale:

   | Quadrupedumque magis ritu plerunque putantur
   | Concipere uxores, quia sic loca sumere possunt
   | Pectoribus positis, sublatis semina lumbis.
   | [pg 218]
   | Nec molles opu sunt motus uxoribus hilum,
   | Nam mulier prohibet se concipere atque repugnat
   | Clunibus ipsa viri Venerem si læta retractet,
   | Atque exossato ciet omni pectore fluctus.
   | Ejicit enim sulcum recta regione viaque
   | Vomeris, atque locis avertit seminis ictum.
   | Idque sua caussa consuerunt scorta moveri,
   | Ne complerentur crebro, gravidæque jacerent,
   | Et simul ipsa viris Venus ut concinnior esset:
   | Conjugibus quod nil nostris opus esse videtur.

Alii communem Veneris usum, et figuram maxime
probant, ut in supinam vir procumbat; pectus pectore,
ventrem ventre comprimat; pubes pubi colludat,
diffindens rigido conto teneram rimam. Hi jubent
ciere crebros et acres motus mulierem, dum
Veneri facit; illi vetant. Sua cuique opinioni ratio.
Sed negant Medici pronæ concubitum naturæ convenire,
qui partium generationi insudantium conformationi,
ut probant, non convenit. Ego vero, mea
Octavia, communem usum unice laudo.

*Octavia.* Quidni laudes? Nam, amabo, quid dulcius
cogitando fingi potest, quam resupinam amati
corporis blando pondere ad irrequietæ, sed suavis,
impatientiæ molles incitari furias? Quid gratius
amantis vultu pasci, osculis, suspiriis, et patrantium
oculorum incendiis? Quid præstabilius, quam amores
suos fovere complexibus, sensibus quidem, quos
non ætas, non vitium ullum obtudit? Quid utriusque
libidini, utriusque voluptati lætius, concutientis et
succutientis lascivis motitationibus? Quid opportunius
præ voluptate emorientibus, quam flammescentium
[pg 219]
suaviorum vivida vi reviviscere? Qui aversa
ludit in Venere uni tantum alterive sensui gratificatur:
omnibus, qui in adversa.

*Tullia.* Sed in his, Octavia, solet accidere, quod
videmus plerumque beatioribus usu venire. Quasi
pigeat bonorum, quorum cumulantur copia, videas
alios contemptis pulcherrimis uxoribus ad diobolares
confugere meretriculas, et in putida sibi plaudere
Venere. Alios pretiosarum dapum, opiparæ cœnæ
capit satietas et fastidium; Falerno et lautitiis
posthabitis, vappa et secundo pane ingurgitant
se, velut fame enecti. Inassuetis gaudemus, et in
vetita nitimur.

Sed ecce noctem, dum ludis tu, dum loquor ego,
insomnem duximus. Paucas intra horas surgendum
nobis. Juvabit somno refici, et sane requiete indiges.
Ita jucunde, Octavia, dormias, ut vigilasti,
faxit Venus!

.. vspace:: 4

.. |cul259| image:: images/cul259.png
   :align: middle
   :width: 8em
   :alt: ~~~~~~

.. class:: center

|cul259|

.. vfill::

[pg!220]

[pg 221]




.. |frons261| image:: images/frons261.png
   :align: top
   :width: 100%
   :alt:

|frons261| COLLOQUIUM SEPTIMUM
==============================

FESCENNINI
----------

.. class:: center::

    *Tullia, Octavia.*

.. dropcap:: T
   :image: images/ini041.png
   :lines: 4

T\ :small-caps:`ullia.` Considamus hic, sub patula
ulmo. Vis, Octavia?

*Octavia.* Maxime; et _`hymenæum iceamus`\.

*Tullia.* Belle! Nam nudam te nudiustertius vidit
comes Alphonsus, et furere cœpit.

*Octavia.* Nudam me?

*Tullia.* Te nudam; nam is palam prædicat, Venereus
flos.

*Octavia.* Te pugno petam tam dicacem.

*Tullia.* Ego te oscula tam procacem.

*Octavia.* Præter Caviceum meum, homo me nudam,
per ocellos tuos libidinosos! nemo vidit.

*Tullia.* Nullo scilicet Theodorum habes in numero?

*Octavia.* Memini, et pudet. Apage; ut me miris
ille sermonum præstigiis, Venus aurea?

[pg 222]
*Tullia.* Suspicione assequor quid id sit quod silere
vis, nec vis. Novi libidines tuas; per testiculos Veneris!
novi.

*Octavia.* Bona verba! Quid vero obtrectas, inepta,
de Alphonso? Forte steti, in somnis, ob oculos ejus
nuda?

*Tullia.* Intelliges, turturilla mea. Qui Octaviæ
vidit animum, perspectos exploratosque habuit
mores, et animi candorem, num vidit Octaviam
nudam? Per Platonis manes! vidit.

*Octavia.* Scite nugaris. Quam velit Alphonsus
dari sibi fruendam intelligo: illam scilicet, quæ
animo et mente, non hanc quæ corpore consistit et
membris. Quam putas eliget, optio si detur? Cui
arriget, si sanus est? Erat in suburbana Eleonoræ
villa Alphonsus; convenit et Isabella Menezia, et
recens, ut ego, nupta Aloisia Fonseca. Secuta est
confabulatio opiparum prandium, sed libera, sed
parum pudica; musto madidas judicasses: placui
tamen.

*Tullia.* Alphonso tu, Eleonoræ Alphonsus.

*Octavia.* Odi hominis levitatem, odi amorem; nec
ad me transfugam ex Eleonoræ castris velim recipere,
si bona sim.

*Tullia.* Et magni es puella cunni et animi. O egregiam
heroidem, et meliori sæculo dignam, aureoque
illo quo mentulæ turgebant bilibres! Sed aiunt, quod
in cæteris rebus flagitiosum viderit possit, id in
amore interdum posse laudabile videri:

   | Si violandum est jus, fruendæ amicæ gratia,
   | Violandum est; in cæteris rebus pietatem colas.

[pg 223]
Quæ inter amantes jactari vulgo de amantium dolis
et inconstantia solent, hæc sunt omnia non amantium,
sed amentium somnia.

*Octavia.* Pulchræ res! Periit Eleonoræ vir abhinc
annum, in pugna a Gallis cæsus, et abhinc sex
menses ingeniosa, opibus pollens, ætate florens,
formosa, deperit Alphonsum. Fassa equidem est,
quod amans expetat ab amante, negasse nihil;
superesse nihil quod donet amplius, quo beet cupidum
juvenem. Laudares? certo scio non laudares,
si vellem me optimæ fœminæ, quæ a me sibi nihil
timet, rivalem fieri.

*Tullia.* Amo in te, Octavia, generosi hoc pectoris
robur. Ut vivis perge vivere.

*Octavia.* Molestum, puto, tibi non erit audire,
quæ nostræ ea in confabulatione fuerint dicacitates,
facetiæ, lusus, joci; nec mihi erit dicere. Ut consedimus
omnes, Eleonora renidens, salax, Venerem
spirans, conversa ad Aloisiam: «Agedum,» inquit,
«ut tibi placent novæ noctes? Ut colluditis, tuque,
tuusque Rodericus, in hoc quo calescitis amoris
æstu?» Suffusa rubore puella: subrisit tamen
nescio quid molle et subans.—«Erubescis, Aloisia?
O pudorem impudentem!» exclamo ego. «Video
ejus in oculis vultuque toto meretricios ignes:
ceventis murmura ipso audio in silentio pellicis.
Quid times, inepta? Ut illic libere agis omnia,
istic loquere.—Sane,» reponit Aloisia, «citius
pudicitiæ, quæ se ab his sermonum nequitiis
puram servet, abstulerit palmam, quam quæ
ab omni temperet sibi voluptatum libidine. Casta
[pg 224]
est, non quæ casta est, sed quæ audit.—Belle!
belle!» subjicit Alphonsus; «utcunque vivat,
pudica est cujus pudici sermones, tetricum os.
Nihil utique magni interest, et pudicos esse mores.—At
enim his sub meis tectis,» refert Eleonora,
«semper ingeniosis licent, quæ usquam licent.—Vitam
non vivit,» repono, «qui timide vivit.
Nam timidos et Fortuna repellit, et odit Amor;
primus est felicitatis gradus audere per veros
amoris gradus ad felicitatem ire.»

*Tullia.* Non omisisti dicere qui sint isti felicitatis
gradus? Et hac etiam via venimus ad summum bonum.

*Octavia.* |nbs| —«Omnia inter bonos et honestos
bona et honesta,» subjicit Eleonora; «ii vero
boni sunt et honesti qui supinam vulgi malignitatem
diligenti et sedula a se suisque nugis cura
averterint, nec ideo minus a stultis vulgi opinionibus
abfuerint. Id credas respondisse tibi Venerem
ex imis selectarum libidinum adytis.—Generis
nos humani quis neget gaudium esse,»
adjicio ego, «et lucem et vitam? Si gaudium, melior
gaudii pars in jocis, in salibus; si lux, quanta,
quanta est lucis amœnitas, quas varias rerum
formas, quæ pulchritudinem nescio magis an fingat
quam pingat? Quæ non delectat vita, sub falsa
vitæ imagine lethi genus est, nec sane delectat
absque multo varioque sensu voluptatum. Sunt
voluptates condimentum vitæ: quæ si absint momento,
fastidio erit. In nobis igitur læta sint oportet
omnia, petulca, procacia. Si quæ est mulier
[pg 225]
severæ frontis, austeri animi, petat, petat illa
ursorum spelæa, ursis digna procis! Quis huic
belluæ velit homo cultum honoremve adhibere, a
qua nulla permanare possit delectatio? Dein, ut
frui voluptatibus dulce est, sic et meminisse fruitionis
suave est. Sunt qui in voluptatis aut spe,
aut recordatione, summam inveniant voluptatem,
qui gratiorem sentiant Venerem dicendo, quam
fruendo. Per pruriginosum libidinis tuæ nidum!
Aloisia, recordando diuturnæ fiunt voluptates, quæ
puncto temporis fluxæ elabuntur; sic ipsæ sibi,
dum repetuntur memoria, succrescunt. Vis bene
beateque vivere? In Veneris hortis lege poma,
decerpe rosas. Eruditæ libidini prospere omnia
cedunt. Etiam in voluptatis umbra, veram invenies
voluptatem, si velis.»

*Tullia.* Quam multa paucis! quam acute! quam
apte!

*Octavia.* Quid? Demum persuaderi se passa est
Aloisia. Abjecta omni verecundia, mirabiles effutire,
nullo delectu, cœpit omnis generis nugarum nequitias.
Subridebat Eleonora, ridebam ego; Isabella
vero et Alphonsus cachinnis implebant domum.

*Tullia.* Sed risu inepto res ineptior nulla est.

*Octavia.* Abstinuisses a risu? «Cum primum Roderici
pugionem,» dicebat, «adactum in corpus
ad capulum usque excepi, omnes in eam partem
confugerunt mihi mei illico sensus, omnis animi
facultas. In proximo cubiculo affines, bono numero,
convenerant, perstrepebant. Rem miram!
illinc audiebam. Lucebant cerei, dum subigebar:
[pg 226]
illinc videbam. Dum perficit Rodericus, dictu
mirabile! in cunno tota eram, aut tota cunnus. Si
quid in me ingenii (et aiunt nonnihil esse), in
eam Cupidinis sedem, id omne, qualecunque est,
perpulerat ingeniosa libido.—Quis vero,»
subjicio, «neget tecum et tibi ingeniosas esse
fututiones, cui tam ingeniosa pars?—Qui me
sane,» refert Aloisia, «conventæ opus habuerit,
quærat in cunno; illic habito, nec amplis ædibus,
crede mihi, Alphonse, nam et credo ego Roderico.—Cum
voles, Aloisia, non pigebit,» inquit
Alphonsus, «ad has te Lampsacenas ædes convenire,
et genio tuo apud te et ingenio frui; si vero locare
velis, non deerunt, ita me Venus amet! conductores
quovis pretio.»

*Tullia.* Per Jovis coleum! Aloisia ne ipsa investiget
et usquam pruriens Venus facetiorem.

*Octavia.* Postea, de arte amandi, de forma, de
ingenio mulierum, de mellea complexuum inter
amantes dulcedine, variæ fabulæ. Vocata Venus
adfuit, sed petulans, sed subsiliens. Favit pellex
Dea, exlex, suique impatiens, nisi prurientis. Ita
et sales et fabellæ meram puramque ciebant Venerem.

*Tullia.* Vivimus ut amemus, et amemur; quæ nec
amari se velit, nec amare, jam sepulta est; jam fœtet
pœdore et situ squalida.

*Octavia.* Aliæ pulchræ, aliæ venustæ. Pulchras
Natura sua finxit manu; se sua venustæ, per artem
et cultum. Illæ suo, hæ velut precario jure regnant.
Saxea etiam corda incendunt ad amorem, quæ vere
[pg 227]
pulchræ.—«De pulchritudine variæ sententiæ,»
inquit Alphonsus. «Id tamen fere inter meliores
constat, pulchriorem cuique videri, quæ aptius
cuique conveniat. Nam, ut non eædem omnibus
dapes, sic nec una eademque omnibus hominibus
convenit pulchritudo. Quod capita, tot sensus;
quot oculi, tot pulchritudines. Sed quæ plurium
consensu pulchra appellatur, hæc pluribus oppido
convenit creandæ aptior voluptati, aut soboli. Vis
uno verbo rem expediam? Cæcas cæci mentulas
vocant, quæ sunt perspicacissimæ. Unis fides
habenda de delectu. Nam simul, quæ dominis
apte suis conveniat, occurrit puella, etiam non
monitæ vident; sponte arrigunt: hæc vere pulchra
cui maxime arrigitur. Amabat Fridericus,
consobrinus ille tuus, Luciam lippam, simam,
edentulam; et perdite amabat. Væcordiam objurgabat
adolescentis pater.—O pater, o pater, respondebat
adolescens, tuere oculis meis, non tuis,
Luciam: mutabis sententiam, pater, pulchram
dices, et amore meo et omnium dignam.—Nempe
Luciæ arrigebat, non ita ceteris, etiam
pulchrarum et venustarum laude florentibus. Nam
aliis corpus solidum et succi plenum in pretio
est; alii vero, quæ paulo habilior sit, pugilem
vocant. Sed omnibus olim Græcis placuerunt
actæ, crassæ, vegeti et vividi roboris. Et talis
Helena erat, quæ inter Græcas perfectæ fuit
specimen pulchritudinis. Sed graciles anteponebant
Phryges; puellis idcirco suis deducebant
cibum, reddebant curatura junceas. Tales Galli
[pg 228]
amant, non Itali, non Hispani. Atenim corpus
habilissimum quadratum est, neque gracile, neque
obesum. Nam sicca et exsanguis nihil alienius a
sacris tuis, bona Venus! a roscidis suaviis, a tremulo
frictu, a lentis concussionibus, ab igneo tuo
mictu. Pulchra, sed sicca et macilenta (si pulchra
potest esse, quæ sicca et macilenta) vivum est
mortuæ Veneris simulacrum. Quis mortuam velit,
nisi e pollinctoribus nebulo unus et alter, inire
Venerem? quis vero mortuæ simulacrum? Corinthiorum
tyrannus Periander, qui et in choro septem
Sapientum cum Biante et Thalete saltavit, impresso
in frigidæ uxoris sulcum vomere, Veneri fecit
funereus sacerdos.»

*Tullia.* Sciebat, ut cor hominibus, sic fœminis
cunnum vivere primum, et mori ultimum; hac
adhuc parte vivere posse putabat, quæ reliquis omnibus
desierat. Nam et cunno, ut suus motus, ita et
sua vita: quæ vivacior, quæ longe differt ab aliorum
vita membrorum. Sed perge dicere.

*Octavia.* «Proceri corpus magnæ laudes. Alcmenam,
Herculis matrem, commendabat statura alta
et procera. Sed optio si detur,» dicebat Alphonsus,
«malim breviorem quam longiorem, et laurum
arborem quam pinum: quanquam,» adjiciebat,

   | «Conveniunt voto longa brevisque meo.

»Sed quæ magnitudine exsuperant, tibiarum plerumque
ac crurum longæ sunt longitudine:
superiorum compositio partium non respondet.
[pg 229]
Quod meo, mecastor! judicio et turpe et ridiculum.
Credas» (ride, Tullia) «affixum altis et
summis perticis præferri cunnum. Hæc cui risum
non moveat cogitatio, quæ quoties fit obviam
Magdalis, venit in mentem? Imam ad usque
alvum, si nudam videas (nam et vidi) putes breviorem
multo esse, quam est; si tibias et crura,
longiorem, quæ tamen est longissima. Sed quæ
breviores sunt male audiunt. Nam dicunt nescio
quid parvis esse in mulieribus minime parvum.
Gertrudis etiam apud Pygmæos brevis videretur.
Ceterum illi omnia, excepto medio, membra mirabiliter
inter se conveniunt.»

*Tullia.* Scio, Octavia, spelæum subtus est altum
et latum, non pipilanti passeri nidum. Annos tres
nata supra decem, et omni inaccessa libidini, Alphonso
Gusmano nupsit. Atqui in primo complexu
patentiorem invenit Alphonsus, quam sit ipsa Venus
a Marte compressa. Petulans pollicitus erat, virginis
ejulatu, cruentam virginitatis et memorabilem cædem
sodalibus. Virgo ne suspirium quidem misit,
lacrymæ cæsæ virginitatis sanguineæ nullæ. In lata
obambulabat area mentula Priapi popa. Quid faceret?
Avertit equum, puellam obvertit in faciem;
qua non decebat, summo nisu torquet hastam in
puellæ viscera: nec se virgo ab ejulatu continuit,
cum rumpi sensit.—«Id volebam,» inquit ille, «ut te
virginem scirent omnes, uti ego scio.» _`Post effundit`
resupinam, et intermissum in casto Veneris
campo repetit duellum. Subagitat puellam præclarissime
[pg 230]
contremiscentem, subantem, micturientem:
utrique feliciter litatum.

*Octavia.* «Sed longiorum,» dicebat Alphonsus,
«aut nullæ, aut parvæ puellarum vires. Momento,
quasi luxatis artubus, in medio fatiscunt cursu.
Impresso altius ad vivum calcari, vix, ac ne vix
quidem, tantillo obsequuntur motu. Vegetiores
aliæ ut tu, et acriores,» addebat.—«Et Martem,»
respondet Aloisia, cachinnum tollens,
«fatigatura sim, ut Venerem Mars, mecum si venerit
in pugnam; veniat, veniat!»

*Tullia.* Nec tu elumbis es, Octavia; et capilli tibi
nigri; scintillantes et nigri oculi, subniger vultus, et
membrorum color. Nihil habeo præterea dicere.

*Octavia.* Næ mala es! Mores meos ipsa finxisti.
Quid improba objicis quod tuum non sit? Tam
similis sum tibi, quam tu mellitæ Veneri. Nihil
habeo præterea dicere. Scilicet dicunt libidinosiores
esse quibus nigricantibus nitet vertex capillis; si
quidem id est, o libidinosas, quibus nigra obnubit
sexum lanugo! Nugæ, meræ nugæ! Nam et tu,
num flavos habes capillos?

*Tullia.* Nolo te iratam, quæ testiculus es Veneris
lævus. Ita est, Octavia; nulla ex colore certa probatio
ad laudem. Ideo suus cuique amor. Alii flavum,
alii nigrum, ferrugineum alii malunt. Flavi Aspasiam
commendabant capilli, et Atticas puellas. Nam,
cum Theseus e puellarum numero, quas in Cretam
ad Minotaurum advehebat, amisisset duas, totidem
suffecit pueros, quorum tinxit capillos flavo colore,
ut propius accederent ad virginum speciem. Tingendorum
[pg 231]
Venus, Cypri regina, artem, aiunt, invenit,
quam etiamnum habent in pretio Italæ mulieres.
Hic stultis unice color placet; nudum audent
ardenti torrendum caput soli dare. Vide amentiam;
illum scilicet capillis quærunt per incendia colorem.
Atenim Pindaro et Anacreonti aliter visum; Musas
ille nigris dicit esse capillis, hic dominam; ille Thebanus,
hic Teius: verisimile est Thebanis æstimatum
esse, et Teiis; Teium urbs sita in media Ionia.
Qui pluris apud cives suos fiebat, Musis dignum
putavit Thebanus olor; et eundem commendavit
Teius lyricus in domina, quam vult in illa cantilena
formosissimam depingi. At vero ferrugineus inter
flavum nigrumque medius est, utriusque particeps,
sed nigro quam flavo proximior. Puellam, cui capilli
præ nimia cura deciderant, consolatur Naso.
Nihil dicit speciosius fuisse:

   | Nec tamen ater erat, nec erat color aureus illis,
   |   Sed quamvis neuter, mistus uterque color.

Similes ait illis fuisse

   |         ... quos quondam nuda Dione
   | Pingitur humenti sustinuisse manu.

*Octavia.* De oculis diserto fudit multa suo ore et
acuta Alphonsus. Sed erudita es, Tullia; nihil præ
te omnino, quæ etiam soles erudite nugari.

*Tullia.* Perfidiosæ, sed deliciosæ, latent amoris
insidiæ in oculis. Chryseidi, compendioso Achillis
[pg 232]
furori, nigelli erant oculi; et Latinitatis deliciæ, Catullus,
nescio quam irridet, quod scilicet sit

   | Nec bello pede nec nigris ocellis.

Minervæ tamen cæsios laudant oculos Poetæ, quibus
libertas summa Diis adfingendi, quæ vulgo æstimari
nossent et amari. Sed latos et magnos habent
in honore: sydera vocant. Bovinos Græci appellant,
quales Junoni, et Veneri, et Harmoniæ Amphiarai
uxori. Sui immo parvis non desunt amatores.

*Octavia.* Ut in bello sagittarii, quo certius feriant,
semiclusis collimant oculis, ita et parvis nec late
apertis Amor certius sagittam mittit, certius ferit.
Reginæ Isabellæ ocelli erant, non oculi; sed innumera
exsiliebant fulgetra, a quibus quæ tuta spectantium
corda? Nemo te vidit unquam, Tullia, quin
amarit. Nam, quo minores tibi oculi, eo vivaciores,
et incautis infestiores incendiarii. De vultus totiusque
corporis colore variæ sententiæ. Sunt qui candidas,
sunt qui subfuscas præstare putent. Lacteum
eum colorem sane laudant, qualis erat Cydippes,

   | Candida cum misto sublucent ora rubore.

In candido colore præcipua dignitas. Lucem verius
dixeris, aut certe et luce lucidiorem emanationem;
sed pugnaciores subfuscæ, tactuique etiam gratiores.
Candidæ non ita annos ferunt, nec diuturniorem
clinopales laborem. Diffluunt illico velut solutis
lumbis. Cito flaccescunt, et immarcescunt. Illis
juventa senectuti vicina, immo mista.

*Tullia.* Antonina, Isabellæ soror, lactis et lilii
[pg 233]
candorem superat candore suo mirabili; Isabella
subfusca.

*Octavia.* Narrabo (nunquid vis?) cuique quid
prima nuptiarum nocte contigerit. Illi molesta Veneris
jactatio; huic grata et commoda.

*Tullia.* Sed absolvamus pulchræ mulieris picturam.
De ore, labiis, dentibus inter nos fere convenit.
Os parvum aiunt esse Amoris miracula fundentis
mirabilem sedem. Sed et cui parvum os, eidem
etiam puellæ concham esse haud admodum hiantem,
et minimo patere ostio inferius hoc Veneris
delubrum, omnium hominum opinio est.

*Octavia.* Falsa tamen; nam conquestus est Fernandus
Gusmanus se ita esse deceptum. Duxit Fulviam
parvissimi oris laude commendatam: at invenit
in ea non ostiolum, quo ingrederetur ad dulcia
Veneris enitens, sed patentem specum, qua declivi
in paludem quandam Stygiam detrusa est adsilientis
mentula.—«O pulchrum,» ait Fernandus osculum
figens, «sed tam mendax quam pulchrum os!
Fac saltem, Fulvia mea, ceteris in rebus mihi non
æque mentiatur, credulo amatori.» Respondit
illa:—«Scio sane non esse mentitum, sed quod
forte vasa invexeris in ædes meas minutissima.
Impingis mihi vitium, quod tuum est.» Risit Fernandus,
et perfecit.

*Tullia.* Optime. Rosea et protuberantia molliter
labella, ut sunt tibi, Octavia, arcum dixeris, hac in
superiori Venerei cœli regione, basiis prægnantem
et pugnantem. Dentes albi, lucidi, micantes, velut
pretiosæ circa linguam gemmæ, ex ordine compositæ,
[pg 234]
tuitioni sunt et ornatui. Nam linguam, flexibilitate
et verborum volubilitate, quis non miretur tantæ
innumerabilium cogitationum, quæ agitantur
animo, varietati sufficere unam, et ut ornatius et
melius explicentur, quam excogitando conceptæ
sunt? Sed et in suaviis scis, Octavia, et sciunt
amantes non deliri, quam mellitas pariat petulca
lingua delicias. Nihilo tamen minus, id demum
maxime verum, quod cuique pulchrum videatur,
cuique vere esse pulchrum. Tibi vero, Octavia, os
non parvum, et tamen places. Ita et puellis aliis
multis depressa labia, dentes nec bene ordinati, nec
eburnei, lingua blæsa rancidulum loquens nescio
quid: et tamen placent. Sunt qui et luscas amant;
nam et luscus Priapus, et lusca mentula, humani
generis procreatrix et voluptas.

*Octavia.* Ut delectat ferventis linguæ assultus,
cum se extra valli sepem ipsa impetu evibrat in
occursum cupiti suavii! Sane cum osculamur alter
alterum, ego et Caviceus, tantum non gaudio emorimur,
bilinguem si sentio me, si ille se. Est animorum
et spirituum, in summo ore, coitio, cum incredibili
voluptate, ut alia est corporum in hoc imo,
quæ sexum nectit sexui. Dicebat Eleonora, Sarmatarum
regina, basium esse Amoris cibum; in os mitti
debere, quo vere pascatur puer, aut pueri ludificari
querulæ fami, ut de Tantalo fabulantur. Sic et ludit
pruriginosæ spem virginis, qui extimis summæ labiis
vulvæ mentulam, vulvæ cibum, appellit, non introrsum
impellit incubans. Benevola avertat a me Venus
hanc amentiam! Nam amori certa hæc est pestis, et
[pg 235]
lethalis morbus, pertingi, non intingi optata voluptatis
saliva.

*Tullia.* Sed etiam exsanguis reviviscit amans ad
aspectum papillarum. Visu exsurgit ad vitam lætus
et florens, si duræ, si candidæ, si parvæ. Præstabant
tamen inter Phrygias, tumidæ, et quæ, ut loquitur
Naso, pectus omne habebant; sed pulchriores duræ
et stantes, quas adstringens, ait alius, una claudet
manus. Demum absolutæ est pulchritudinis, inter
ingeniosos, qui hanc effinxere tabulam, ac ab omni
eam parte beatam jactant, cui has singulorum membrorum
dotes, quas eximias putant, uni contulerit
alma molitrix rerum vis Natura. Scilicet, ut sint
cutis, dentes, ungues candidi; nigri capilli, oculi,
supercilia; rubore tincta roseo labra, genæ, et subtus
ungues; promissi capilli, longæ manus, et altum
corpus; rursus breves dentes, auriculæ, venter:
sed frons magna et lata, lati armi, dissidentia aliquanto
inter se spatio supercilia; demum gracile
corpus, os parvum, modice hiscens ad exspectatum
concha rorem; labia, nates, crura crassiuscula;
teretes et graciles digiti, item et nasus, et qui certent
cum aranearum filis capilli; parvum caput,
mammæ, et pedes. Amant et crines ingenio suo
flexos, frontem haud latam, quæ radices capillorum
retro flexerit, nares paulo inflexas. Suus, Octavia,
cuique gustus ratio. Sed gustus ipse sibi ratio est:
aliam nemo præterea quæsierit rationis particeps.

*Octavia.* Scis præcipuas numerari inter Lucretiæ
dotes, marmoreas et tumentes nates; scilicet incubanti
[pg 236]
dulce pulvinar Cupidini, et eidem humanam
procudenti sobolem aptam incudem.

*Tullia.* Depygem vocat Horatius, cui nates nullo
eminent tumore:

   | Depygis, nasuta, brevi latere, ac pede longo est.

Inclaruere apud Græcos quæ _`Callipyges` dictæ sunt,
a pulchris natibus. Nihil natæ parentibus, locupletes
et nobiles nactæ sunt, eo solum nomine, maritos.
Nates pro dote habuere; hac satis dote placuerunt.

*Octavia.* Si apto mammæ, altera ab altera, intervallo
distent, pluris scio fieri; mihi vero conjunctæ,
ut vides, cohærent. Nec ideo minoris Caviceus æstimat.
Cum sit et hæc et illa non ignobilis venustatis,
alba, dura, dicit, inter lusus et gaudia fescennina,
sibi videri minus mirum, alteram alterius amore
captam mutuas sibi et continuas figere basiationes.

*Tullia.* Et præterea nihil?

*Octavia.* Dispeream, ni te meis plus oculis amem!

*Tullia.* Et ego ni te plus meis, et ipsis sole et
luna, Naturæ oculis! Sed et est interdum papillarum
non pœnitendus in amore usus, dum æstuans
furit libido. Subrides: habeo confitentem, Octavia
mea; et experta es, anima mea.

*Octavia.* Per Veneris concham utramque! pudore
suffundi me sentio. Pudet meminisse id mammarum
mearum interstitium viam factum esse ad Venerem,
tam aut fœdæ aut liberæ mihi libidinis consciam.
Pergula est in ædibus nostris, quæ amœnissimas (et
nosti) hortorum spectat areas omni florum consitas
genere. In ea spatiabamur ego et Caviceus, amplexabatur,
[pg 237]
suaviabatur, labella appetebat morsiunculis,
forebat. Demittit in sinum lævam. «Molior,»
infit, «improbum quid. Depone vestes, corculum.»
Quid facerem? depono. Defigit in nudum
pectus oculos. «Video,» subjicit, «tuas inter papillas
dormientem Venerem. Vis excitem?» Projicit,
dicens, supinam in torum. Mentulam fervidam,
flammescentem (arrigebat præclarissime)
interserit mammis. Qui me hinc eximerem impotentiæ?
Ferenda erant ultro citroque omnia, et
sciebam contingere solitos in amore fatales quosdam
et dies et casus, a quibus ipsa ne quidem se
expediat virtus. Et cum illo hoste, ut jam manu
conserta et utero recusso depugnaram, postulabat
dura necessitas ut et mammis pugnarem.

*Tullia.* Hostem mutinum vocas, tam amicum tibi
tuisque desideriis cupidineis?

*Octavia.* Molli manuum nisu utramque conjungens
urgebat mammam, quo scilicet lata minus via procurreret
sibi nervus ad voluptatem hanc novam.
Quid plura? Conspersit attonitam insolenti ridiculæ
Veneris imagine, calendi perfudit rore; perfecit.
Tunc ille: «Haudquaquam ingratum tibi,
columbula mea, fuerit quod mihi amore tuo insanienti
longe fuit gratissimum. Num scis, ut hac
inferiori hiulca» (digito monstrabat), «hac etiam
te esse sublimiori parte fœminam? Igitur et juris
mei est, si libido incesserit ex humiliori illo fundo libidinis
hos in monticulos tollendæ, id libere facere;
unde scilicet Veneri gratior datur prospectus.»

*Tullia.* Altius quoque se tollet, si summa petet.

[pg 238]
*Octavia.* Irrumare, morigerari ore, Lesbiari, Phœnicissare,
et fellare, id scilicet vocas summa petere?
Quot, bona Venus, quæve nequissimi nebulones
mentulis suis diversoria et stabula quæsierunt in corporibus
nostris, et invenerunt! Atenim vero qui
frugi et castus fuerit, hac se fœdari rei tam turpis
cogitatione exhorrescet. Absit scelus a voluptate,
gratior erit.

*Tullia.* Honestatem qui quærit in voluptate, tenebras
et quærat in luce. Libidini nihil inhonestum,
cum æstuat et spumosos agit spiritus. Delicias Phædoni
faciens et Alcibiadi Socrates, secedebat a Socrate
choreas ducente cum tam pulchris amasiis. Qui
sunt sapientissimi, non ideo hominem exuerunt et
ingenitos abjecerunt humanitatis affectus; nec possent,
ut maxime vellent. Sed sensus est humanitatis
nullus in homine, sine voluptatis gustu, nisi
hebes et corruptus. Is vere est sapiens qui norit
dulce esse desipere in loco, et locum et tempus
delegerit ad desipiendum. Reliquis sapias semper, et
tibi frequenter desipias, ut bene et beate agas. Nam
sunt qui amoris incensi œstro, quia sui non sunt
juris, dissimulant, Curios et Catones simulant. Palam
damnant furiosi, quæ ipsi secum concupiscunt, tremula
Veneris gaudia. Prurit et illis mens irrequieta;
fatentur ipsi sibi lævo se genio natos, nos dextro et
plaudentibus Diis et syderibus. Si sol æternum occidet,
quid fiet de Natura rerum parente? Si nulla
voluptatis lux riserit mortalibus, quid de homine
fiet, qui rerum est summus in Natura apex? Miser et
veternosus erit ipse sibi pro sepulcro. Vivus, nec
[pg 239]
vivus; mortuus, nec mortuus: propior erit morti
quam vitæ, in ipsa vita. Demum, qui præstigiosa
hæc jactant documenta, num vere dixeris oris infamia
laborare?

*Octavia.* Belle ludis in vocabulo. Nam et Philosophi
hi morticini dicuntur hircum ore mulgere.

*Tullia.* Mira patrandi facultate pollent, nulla
sciendi. In altero omnia læta, in altero multa subtristia.
Hic ipse est tuus Theodorus; num nosti,
Theodora?

*Octavia.* Quid me, fatua, Theodoram vocas, quæ
Octavia sum, quæ immo Tullia? Vis narrationem
prosequar?

*Tullia.* Volo; sed et volo nocturnum illum Antoninæ
et Isabellæ pugilatum; rem comicam.

*Octavia.* Consobrina tua Antonina, non admodum
juvenis, nam annos novem supra decem nata, Maphæo
nupsit annorum triginta juveni, et invicti
roboris. Isabella annorum quindecim, Remundo
annorum quinque et viginti, robusto, vegeto, impigro.
Candore illa suo nivem obscurat; hæc subnigra
Tunetanis certat mulieribus. Dispares illis prima
nuptiarum nocte in clinopale vires, sors dispar.
Maritis traditæ, Veneri fecerunt dispari laude. Ad
quartam ulla sine ægritudine pervenit Antonina
concubitus lauream, primo mulier facta; post non
voluptas, sed fastidienti animo et corpori molesta
lassitudo; postremum sub lucem, cum adacto calcare
impelleret equiso alacer, deficit longum passa animi
deliquium. Nonus erat cursori in Cupidineo agone
impetus. E lecto sub meridiem egressa, visa est ac
[pg 240]
si e tumulo educeretur, pallida, exsanguis, emortua.
At Isabella subfusca, sed cujus putes in venis liquidos
ignis perfluere rivos, melius habebat. Tenelli artus illi
et lumbi. Omni se tamen nuptiarum labori præstitit
parem imperterrita. Indefessi athletæ crudas indefessa
sustinuit vires, et fregit. Inertem sorori ridens
exprobrabat ignaviam. Insultabat saliens. «Apage,»
dicebat, «ego te junior, nec habilior, fortius tamen
feci. Vivo, tu vero exstincta es. Vivis? Primo in
conflictu, et fateor, non leviter certe vulnerata
sum, sed tamen feci hoc ne se jactarit diu vulnere,
qui intulerat. Per Junonem! e summa aggeris mei
crepidine repugnantem avertit virginitatem in
interius vallum victor. Vastavit instar turbinis
omnia. Florem pudicitiæ decerptum delevit. At
dum redintegrat pugnam, animos dedit irrumpentis
proterva audacia. Conatui restiti masculo.
Mox victoriam sibi sensit elabi e coleis. Meum
ecce Herculem, Amazon nova, feci quod spernerem,
victoria obrutum sua et mea. Macte animo,
soror.—Quid vis?» reponit Antonina. «Non
levem, ut tu, in principio pugnæ, soror, dolorem
tuli, sed qui vix ferri posset, acutum, acrem,
lacerantem. Dein, renovato sæpius prælio, tam
grave stupidæ cujusdam lassitudinis pondus in
oppressos incubuit artus, ut crediderim factos esse
plumbeos. Aliquot petebam horarum inducias; negavit
Alcides insultans. Itaque somnum non vidi.—Nec
vidi ego,» refert Isabella. «Quid de somno
loqueris? quid quereris? Nihil habet dulcius somnus
vanis illis quidem, sed jucundis Veneris imaginibus,
[pg 241]
quibus fallit. Audes præsenti et colludenti
Veneri nobiscum et in nobis, somnum anteponere,
quo fallente, videmur nobis a nobis abesse?—Sed
et capit omnium rerum fastidiens satietas,
etiam qui maxime amant,» replicat Antonina.
«Nolim ego, nec tu velis, ingurgitari, sine fine,
nectare, Deorum cibo.—Infelicem vero patientiam
tuam,» subjicit Isabella, «et voluptatem
sterilem! Impleta es bonis hymenæi; nam hæc
vera bona sunt, non bonorum umbra. Id forte
malum vocabis, soror? Absit! næ fabula fies, si
feceris.» Ad hæc Antonina:—«Tecum, soror,
nolim contra disputare. Illa es in opinione excellentis
ingenii Herois; ei, scio, acceptam refert
opinioni perpetuitatem suam humanum genus.
Quicquid id est, ad tertiam, quartamve, una nocte,
palæstram suffecerint mihi vires. Fortiter faciet juventa
mea, et juventæ spiritus, et libido. A quinta
cœpi, sub Marte meo effræno, sensim sine sensu
male habere nauseans. Me sexta, a me velut alienam,
et mente motam, proluit et polluit. Abfuit
voluptas, doluit cor, cum venit ad octavam, animam
ægre reciprocanti. Me mei ad nonam cepit
oblivio; perfecit. Nec gemebam, nec objurgabam.
Deliquio animi defeceram. Quid demum actum sit,
nosti, soror. Præsagit animus infeliciter cessuras
has nuptias. Avertat omen Juno! Innuptam vero
nolim me, vel si contingat in medio exstingui
opere.—Postquam animum recepisti,» ait Isabella,
«dic, soror, ut tecum rediit in gratiam
Maphæus? Nam quis ignoscat duorum criminum
[pg 242]
reo, cæsæ virginitatis et virginis?—Dulcibus
dictis,» reponit Antonina, «momento abstulit
facti acerbitatem. Rem ridiculam! Quo pacto
necem intulisse videbatur, revocavit ad vitam.
Semel atque iterum usus est mariti jure; nec ulla
insequuta est obsequentem pernicies. Ita est, soror:
quæ in amore nocent vulnera, eadem et
juvant.»

*Tullia.* Illa nocte tyrocinium fecit et deposuit.
Nam egregiam nunc esse bellatricem scit Jacobus
Ximenes.

*Octavia.* Dixeris facilem, nec minus pudicam;
huic pudicitia virtus non est, vitium est. Venusti vidit
adolescentis misere vexari animum amore suo:
miserta est. Vidit torrentem mentulam; audiit opem
obtestantem suam, et miserta est. Non tam Antoninæ
castæ et teneræ has dixeris esse fututiones,
quam Pietatis, pereunte juvene.

*Tullia.* Non dissimiliter et tu Theodori miserta es,
non impudica, sed pia. Honesta sane, impellente
virtute, fututio!

*Octavia.* Pudet et pœnitet. _`Postquam` abiit in provinciam
Tarraconensem Caviceus meus, ante hunc
(ut scis) mensem, me Stoicus convenit Theodorus.
«Adsum,» inquit, «particeps ægritudinum tuarum.
Doleo relictam te viduam, relictam longo mœrori.
Nam ut animi, sic et vitæ dimidium tuæ
abstulit secum Caviceus. Nimium, heu! nimiumque
felix Caviceus!» Sed, ita est, Tullia, pudet
et pœnitet.

*Tullia.* Perge, perge, ineptis. Amplius nihil habeo
[pg 243]
quidem quod æque ac ego cognitum non habeas: et
times induci me in intima conscientiæ tuæ arcana?

*Octavia.* Exciderunt aliquot lacrymæ ex oculis
ad Cavicei nomen.—«Dolore meo,» repono,
«sicut verius nihil, ita et nihil acerbius. Egeo, nec
nego, consolatione, quæ fugientem post Caviceum
sistat animam et spiritum.—Sistam ego,» subjicit
Theodorus, «et insanos istos componam motus,
si vis dicto esse audiens.—Ero, per luctus
meos!» refero, «et, ut voles ero; nam honestatis
quicquid in me est, curis id omne tuis refero acceptum.—Eris?»
reponit, «eris? Sed ex animo?
Præceptis, et si res postulet, jussis obtemperabis?
Morigera mihi morem geres?—Faciam,» adjicio.
Tunc ille:—«Si feceris, bonum factum.
Post paulo non senties abesse tibi Caviceum. Non
erit quod in absentem desideria mittas, et cupiditates
convertas.» Ut iterum contestata sum
ejus me obsecuturam voluntati, et pollicita sum servitutem
servituram, quam vellet:—«Id primum
volo,» inquit, «ut jures præstituram quam spondes
obedientiam jussis meis, nec abjecturam.»
Quid plura? Sacramento, ut voluit, conceptis verbis,
obstrinxi fidem timida. Necti me passa sum religione,
adversus religionem.

*Tullia.* Intelligo. Cum tenuit jurisjurandi nexu
servam factam, pessumdatum est tibi omne jus ingenuitatis.

*Octavia.* Nec mora. Summo extulit se in me imperio:
ut perduellem minatus est habiturum, et
ulturum perduellionem, ni se jubente obirem omnes
[pg 244]
ultro servitutis operas. «Hactenus,» ait, «immiti
me usa es, in hoc severioris disciplinæ stadio,
agonotheta; vapulasti, cæsa es. Sæpe sæpius
labores tuos, et constantiæ heroicas vires miratus
sum stupens. Nunc facescant dura illa et graviora;
quam merebatur castigationem pulchritudo
ista cœlestis, insons tulisti; abeant Semproniæ,
matris tuæ, doli illi mali, et fraudulenta ludibria!
Inter dumeta, et abruptos calles, et spinis
obsitos sentes errabas. Quid misera in fata deliquisti?
Nunc demum, duce me, viam ingredere
facilem et amœnam, qua eas ad felicitatem. Accipe:
nos sane homines sumus ut tuus est Caviceus,
sed et cautiores quam reliqui, et judicii
acrioris, sapientiæ summo sedemus in fastigio.
Itaque et nullam famæ jacturam, quæ puella nobiscum
luserit indulgens genio, si sapit, timeat;
et nullam admisisse flagitii in se labem illaudati
credula putet. Omnia, crede mihi, nobis licent,
quæ in tuto licent. Decent sapientes, quæ juvant.
Ad summam veræ sapientiæ sedem et lucem provecto
si gratificeris, deposito pudore, jam non libido
id erit, jam non voluptas: pars officii erit,
pars boni et æqui.»

*Tullia.* Acute et argute dicebat. Quid tu ad hæc?

*Octavia.* |nbs| —«Me tibi quid vis gratificer?» subjicio.
«Mortalis puella, obsequar mortali numini?»
Nec, per Venerem! Tullia, quo hæc spectaret oratio,
assequebar. Tunc ille:—«Ego, quem vides
ore tetrico, oculis in lethi mœrore natantibus,
veste detrita et lacera, corpore toto tenebricosum,
[pg 245]
quædam sum venerandæ Philosophiæ machina,
quidam superstitiosæ Architectonices
ludus. Sed me, si velis, ab hac ultro evolverim
machina, novus tibi Mercurius. Alter ero et idem.
Vis hanc deponam personam? Depone et tu timores
tuos. Redde Octaviam puram et putam
Octaviæ. Vide errorum nebulas: ipsa te tibi abscondis,
lates tibi, nec percipis. Alia es quam videris
tibi. Æmulare tot nobiles fœminas, quæ
nobis de se, de existimatione sua, de rebus omnibus,
ut tibi de suis oculis, confidunt, hominum
generi confidentissimo. Spes omnes suas et gaudia
in solertia mirabili nostra reposita habent. Id
inter nos longe utilissimum et celeberrimum
Philosophiæ effatum: Gaudere quo quisque maxime
potuerit, sed clandestino gaudio, et frui vitæ
bonis, ut opportunitas cuique dederit, sed in
sinu, nec palam, prudentis id esse et docti. Palam
vero gaudere, palam frui, insipientis, stulti,
et furentis. Qui caute fecerit, laudandus; qui imprudenter,
nec lucem fugerit, in eum acerrime
advertendum. Venustis, ut tu es, Octavia mea,
puellis eundum eadem via ad bonam beatamque
vitam. Non cavent tibi a malevolorum insidiis socordes?
Pereant quas omnium perire interest ad
exemplum! Vivant, vivant quæ, sagaces, quid sit
vivere didicere! Vivant sui similes, stultarum dissimiles,
et sua arte et aliarum exemplis! Æmulare
Semproniam, matrem tuam.» Tunc de matre
mea, ut, usa Chrysogoni consiliis et nervis, lætos et
felices duceret vitæ dies, narravit.

[pg 246]
*Tullia.* Chrysogonum novi etiam Stoicum, nec
esse Theodoro amicissimum mihi id mirum: similitudo
utique morum hanc peperit necessitudinem.
Non similius ovo ovum, ac Chrysogono Theodorus;
sed hic ætate paulo, aiunt, inferior.

*Octavia.* Prehenderat manu Chrysogonus matrem,
et in ejus ambo intrarant cubiculum, relicto mecum
Theodoro.—«Quid putas,» ait Theodorus, «id
temporis rei esse Chrysogono cum matre tua? Id
omnino quod tibi cum Caviceo, quod mihi mox,
mox, erit tecum. Nam (tua te haud fallat opinio)
omnium tibi bonorum, virtutum, et, per Genium
tuum! laudum fons ero, ut honestæ tu mihi voluptatis.
Enimvero qui videri possit inhonestum,
quod a te tam proba, tam honesta veniet, qualecunque
illud sit, mihi tam frugi, tam venerabili?»
Cum hæc diceret, visus est mihi, fateor, mea Tullia,
in alium, nescio quem, sed gratiorem, sed venustiorem,
commutatus. Hujus aspectu calere cœpi,
cujus antea contremiscebam præ metu. Risit ille Venereum
et molle quid, risi et ego; risit et Venus,
risere Amores. Audaciorem reddidi, facta audacior.
«Ecce tibi,» inquit, «novas nuptias. Ecce mihi
novam nuptam.» Sub hæc vidi vestem identidem,
qua virile latet spiculum, in tumorem exsurgere, subinde
sublevari. Nec a cachinno temperare potui.

*Tullia.* Nec a pruritu?

*Octavia.* Ego sum furore correpta, ut parum abfuerit,
nec dissimulem tecum, quin in ejus ultro
amplexus volarem, stuprum rogarem. Commotior
ille: «Sane,» inquit, «videor mihi conjicere quis
[pg 247]
sit corporis tui futurus mihi usus, dea mea;
haud certo scio. Nam annos quinque supra decem
natus, huic me sectæ addixi. Ante annum
oculos in mulierem non fixi, et præterea nihil. Audacior
essem suasit Chrysogonus, et verbis, et factis:
superstitio vetabat, piaculum fuisset pio Stoico.
Nullum ab illa die mihi commercium cum muliere,
ut nunc tecum est, mulierum formosissima;
summo studio puram servavi et intaminatam
mentem, et mentulam. Ope et opera mea
præposuere collegæ antistitem sibi Chrysogonum.
Tanto obligatus beneficio, antequam venimus
ad vos, ingenue de rebus suis multa fando
explicuit. Dixit in Semproniæ amplexibus invenisse
veram felicitatem, quam quærimus cœlestium
inanes. Suasit experiar et ego quid autoritas superciliosa,
quid sermo blandus, pro me apud te
possent adolescentulam et procacem. Et speravit
tam juventam tuam, quam absentiam Cavicei,
meis lenocituram desideriis et precibus. Cæterum
jussit nervis ne parcerem. Nam, ait, incredibilia
sperant a lumbis nostris. Id sumus genus hominum,
qui Herculei omnes in Venere sumus. Quo
quis diuturniores cum Venere exercuit inimicitias,
eo intemperantius et fortius, cum in gratiam redit
pacta pace, facit. Habebis igitur, Octavia, Venus
mea, amatorem qui officio non deerit impar, nec
tuæ cupidini; athletam quem sibi optent reginæ.»
Dicens osculum impegit.—«Quid vero
istud est?» dicebam. «Quid tibi vis? Hæccine
est sapientia tua? hæc tetricitas?—Quid immo
[pg 248]
tibi vis, insulsa?» reponebat; «vis tuum tibi perjurio
contaminari spiritum, contemptrix religionum?—Nolo,»
inquam.—«Et agam quod
ago,» refert, «et bellissime agam. Te præliaturum
vita deficiat prius quam vires!» Sub hæc impellit
in lectum male repugnantem.

*Tullia.* Euge!

*Octavia.* Vestem festinus revolvit resupinæ, dextera
trepidanti. «Quam commoda,» ait, «dehiscit
tibi rimæ cymba!» Vide, Tullia, œstri furorem.
In genua accidit, osculatur...

*Tullia.* Quid osculatur? Ohe! ohe!

*Octavia.* «O sacrarium Reginæ Deorum et hominum!»
dicebat lambens mediam, «ad limina tua
supplex accedo. Te veneror. Osculis interea et ore
liceat litare. Audi, bona Venus, et fave.» Tollit
se in pedes, dicens, et, o monstrum! Tullia mea,
Tullia mea, e carceribus mentulam mittit, mentulam!
reginam mentularum! Talem nec ipsa Venus
in Marte, nec Lampsacenæ matronæ in Priapo, nec
Omphale in Hercule viderunt. Et Cavicei, et Calliæ
mentulas, si conferas, caudis leonum crassis et rapidis
compares murium exiles caudas. Non mentior.

*Tullia.* Huic hominum generi, cum membra decrescunt
reliqua, hoc increscit. Ita, cum aliis hominibus
lien crescit, reliquæ corporis partes minuuntur.

*Octavia.* Theodoro maciem objicis?

*Tullia.* Non negaris de Chrysogono.

*Octavia.* Theodori laudem, suos apud Stoicos,
nulla ullius laus æquat. Omnes longo post se intervallo
[pg 249]
reliquit, et mentis et mentulæ gloria. Sed Chrysogonum
odi, et non ita æstimat Theodorus. Omnes
cogitationes suas, voluptates et gaudia, alter cum
altero communicant. Sic dicendo, aiunt, renovant
fruitionum grata momenta; sic fluxas et uno caducas
momento voluptates, læti et beati per dies noctesve
continuant. Væ impurato! matris meæ illudit
impotens capiti.

*Tullia.* Irrumat miseram miser? fellat illa morigerans?
Cunnum in se quæri patitur Sempronia ubi non
est, et inveniri? Impuri oris et spiritus facta est mulier?
De Claudia olim dictum, nobili scorto, Coam esse
in triclinio, in lecto Nolanam. Hoc infamabat libidinis
genus Nolanas, et Oscas, et Lesbias. Tertia
pœna autore *Priapeiorum* Ovidio vocatur. Corvos
dicunt ore coire, et huic rei hoc alluditur disticho
non ineleganti:

   | Corve salutator, quare fellator haberis,
   |   Cum caput intrarit mentula nulla tuum?

Quæ primum nata est in Lesbo obscœnitas, omnes
fere terras et homines pervasit. Pronior ad hanc erat
_`libidinem` Tiberius Augustus natura et ætate. Qui
semel usi sunt, perdite amant. Nam ætate provectis
non obsequitur mentula, ut, in meliori ætate,
vegetis:

   | Crede mihi, non est mentula quod digitus.

Summa petunt! illic vivit anus mentula; quod negat
os alterum, dat os alterum. Exsugi, effœtæ et
languenti suave mentulæ. Sed si contus ille pedalis
[pg 250]
Theodori tui intumuerit, timeo tibi ne buccam offendat,
quæ tibi, scilicet, parvissima est: sic etiam illusum
pulcherrimis Heroidum. Non se abstinuit ab
ore Atalantæ Meleagri voluptas. Pinxit Parrhasius
Atalantam Meleagro morigerantem. Eam Tiberius
dedicavit tabellam in cubiculo suo, in Larario...

*Octavia.* Dedicavit sed libidini, et impudentiæ
impotenti.

*Tullia.* Ideo movent tibi stomachum libido et impudentia
Chrysogoni in parente tua. Miror delapsam
esse ad id contumeliæ. Miror silentium. Mecum de
his ne quidem verbum.

*Octavia.* Omnem turpitudinis modum prætergressa
est hæc turpitudo. Venit nudiustertius Chrysogonus
ad matrem pomeridianis horis. Silebant et
tuta erant omnia. Ut ludit, ut furit: «Hodie mane,»
inquit, «novum didici voluptatis genus. E proceribus
nostris quidam, nec pœnitens facti, dixit nihil
fœdius sibi, nihil impurius videri infima mulieris
suæ parte, qua mulier est (et mulierem duxit
pulcherrimam); Stymphalidas in illa habitare sentina
purulentas: in hac meram Venerem, meros
Amores» (ori dabat osculum Chrysogonus.) «Igitur
specum fugit illam et odit, quæ exhalat mephitim:
purum os amat, et illecebrosum caput. Uni
fidit, uni arrigit. Uxor illi tam est ingeniosa quam
formosa, sed magis obsequens. Hæc voluptatem
agnoscit nullam, quæ non sit mariti; bene sibi
est, cum illi; omnibus assentitur mariti libidinibus
et paret; ore præstat obsequium. Quid vero tu
facies, Sempronia, si rogaverim? Nam si negaveris,
[pg 251]
negabo et ipse promissi meminisse et fidei
datæ. Demum non te fugit pulchrum venustæ fœminæ
corpus aliud esse nihil quam vivum quemdam,
ut dicere solebat Socrates, libidinum thesaurum,
ubi suas homines condant et quærant
voluptates, in quem libidinis suæ calidos derivent
fluctus. Utrum hoc puro» (osculabatur), «an illo
scelesto» (imam digito designabat alvum) «id canali
fiat, quid, amabo, interest? Si officii habebis
rationem, delectationis, quæ forte nulla erit, non
habebis.» Persuasit, cui jubendi jus erat quod
ipsa in se constituerat.—«Heus tu,» inquit subridens,
ut surgentem exceptura erat mentulam, «quos
et quali tibia modos facere me jubes, in his ludis!»
Post mucronem spiculi primoribus capit labiis, lingua
involvit, novas subeunti sedes delicias mentulæ
facit novas. Præsensit illa affluentes gari Venerei impetu
rivos; exhorruit, refugitque. Et hæc, quæ
supersunt dicenda, æterno potius tegenda erant
silentio. O horribile secretum!—«Non vis, puto,
intingi me tanto flagitio,» dicebat mater. «Liquidum
ego bibam hominem?»

*Tullia.* Nam in semine homo est.

*Octavia.* Dixerat, et vestes deciduus imber multa
corrupit copia. Ille subirasci:—«Ausa es,» inquit,
«insana, tam egregium opus perdere?—Ignosce,»
inquit illa, «habebis obsequentiorem; sin minus,
ut voles excrucia. Si tibi meum quid erit voluptati,
utere; satis erit mihi voluptatis, vel in ipsa
nausea.»

[pg 252]
*Tullia.* Stetit promissis, et liquidos bibit homines?
Salsam rem! nam salsa seminis vis.

*Octavia.* Dixisti. Cubavi cum Eleonora nocte hac
proxime acta. Facetiarum nidus Eleonoræ lectus.
Quam meretricia dixit et fecit! Osculum dedit et
gratulata est ori suo, quod in labellis meis legisset
cœleste donum, suavium. «Sed quis scit,» ait, «an
malæ sint olim servitura libidini? Vereor ne alio
fungantur officio, furente Venere, quam suo.
Nupsit Mancia, cognata mea, Marino Neapolitano:
sulphureis Stygiisque nequissimarum libidinum
incendiis torretur Marino pectus. Fœminam vecors
quærit in Mancia etiam supra papillas, qua
incipit desinitve fœmina. Buccam petit, quasi in
eam puellæ fugerit cunnus, aut ipsa sibi bucca in
quadam sit cum cunno societate ad participandos
Veneris ludos. Objurgabam, quod hanc sibi sexuique
fieri pateretur injuriam.—Quid vis? respondit.
Abstinet se Marinus ab hac turpitudine?
nihil est quod dicam; occupat oris aream libidinibus
suis? occupat, et quæ volebam dicere. Non
facit? non est quod queri velim; facit? nec queri
possum.—Mariti hoc uno placemus nomine,
quod fœminæ sumus. Quæ quacunque petetur,
se probabit fœminam, hæc omnium maxime placebit.
En, Octavia mea, Alphonsi furores,» addebat
Eleonora. «Ante hos dies, postquam bis terve
telum misit vere militans, et ori applicuit.—Huic,
aio, ostio verberando, Alphonse, ista non est apta
catapulta. Furis, et me vis furere.—Te furere
velim, me nolim, reponit Alphonsus; nam quod
[pg 253]
me amas, favori tuo debeo, nullo debeo merito
meo. Si furere incipio, honorem, quem tibi debeo,
forte obliviscar, qui mori malim, quam tibi non
vivere.—His movit durum pectus, flexit ad ludibria.
Adsilientem appetii libens, semihiulco suavio,
flammescentem nervum. Nihil ultra, nam eo
mox sponte reversa est erudita mentula unde aberrarat.
Cocytium fas nefasve in media perfecit regione,
quod in hac superiori aggressa erat impudens.»

*Tullia.* Non esset Eleonora Mellioniæ castas imitata
iras; non esset, per salacitatem tuam! Huic se
ut probro eximeret, ad Tiberium perducta ferro
sibi pectus transegit. Maluit adacto gladio viam aperire
letho, quam os olidi senis molli alutæ. Castitatis
laudem non auro, ut multæ, sed ferro emit. Elvira
et Theodosia (puellas nosti) aiunt se in bucca diverticulum
spatienti mutino, amico suo, habere; et
gaudent. Unde hæc insania? accipe. Finxerat hominem
Prometheus; deerat penis: finxit et hanc meliorem
partem e puriori luto. Antequam applicaret,
fonte lavit. Dein fœmineum corpus finxit; utrique
infudit vitam. Sitiit mulier; eidem labra fonti admovit,
et bibit: hinc penis cum fœminæ bucca nata
affinitas. Narrant Gonsalvum Cordubensem, imperatorem
magnum, cum insenuisset, hoc voluptatis
delectatum genere; erat et liguritor, provectæ, nam
aliud mihi nihil persuaserint, ætatis vitio. Inserviebat
vero libidini formosa viginti annorum puella.
Cum vellet mediam lambere, se velle dicebat ire in
Liguriam; at in Orientem, cum summa petere, et
[pg 254]
ori illudere. Sic, cum juventa juveret, si puerum
(nam et pædico erat acerrimus) prurienti cuperet
peni, dicebat Aversam se cogitare, celebrem urbem:
ad nullam sane fervet adeo iter hominibus nostris.

*Octavia.* Libere loquar. Virtutem plerunque vocant,
quod animi non tam constantia est, quam contumax
ferocitas; non tam optio, quam illusio;
cæcus quidam impetus, non securæ mentis rectum
judicium.

*Tullia.* Ut fuit Elisabethæ. Erat Franco centurioni
nuptura. Audiit Chrysogonum tuum, nescio quæ
portentosa magis quam magna in nuptias stoice nugantem.
Mutato consilio, et quasi ipsa in aliam momento
esset mutata, omnes extemplo de nuptiis
longe egit cogitationes. Nec obstinatam amantis lacrymæ
moverunt, nec matris preces, non affinium
obtestationes; ad Vestales non suo transiit passu,
sed rapido aquilæ volatu. Attamen, unum alterumve
post annum, pœnituit. Quo se resque suas non
viderat oculo, vidit, se miseram vidit, et beatas vidit
quæ venirent in hominum amplexus. Ut spes potiundæ
primum centurionem inflammarat, demum desperatio
acriori incendit desiderio. Sororis tandem ope,
fruendæ habet Elisabethæ copiam; prægnans fit. Inter
eos convenit; raptam abducit. Egregiam vero pietatem!
Facta est concubina, cui per pietatem noluit uxor
dari. Egregiam Chrysogoni laudem! Eripuit marito
quam raptori dono daret. Nomini comparando student
hi homines apud vulgum; non ita laudi promerendæ
apud sapientes et graves viros, quibus non
est facile fucum facere. Majorem numerum anteponunt
[pg 255]
meliori, ægrotarum multitudinem sanis mentibus.

*Octavia.* Circumfertur de Livia fabula non illepida.
Castitatis laude florebat Livia, antequam Alexandro
Borgiæ nuberet, et floruit postquam nupsit. Quoniam
ille vi morbi decessit e vivis, decessit et illa
ex hominum conspectu. Quo clariori fulgeret fama,
in tenebras demens Vestalium fugit. Reliquit mortalium
nugas cæcis (sic loquebatur); ipsa veras divitias,
contemptis divitiis et honoribus, petiit. Viva
sepulta est, ducente funus Chrysogono. Sed paucos
post menses sensit se reviviscere. Eduxit funeratam
Chrysogonus ipse e tumulo. Piæ et probæ primus
vitium obtulit et intulit; oppressit tantus vir tantam
virtutem. Alterius virtus permista est in vasis Veneris
alterius virtuti.

*Tullia.* Uno verbo, virtus virtutem futuit.

*Octavia.* Degebat in cœlibe domo juvenis venustus,
robustus, membris optime compactis. Operas
locaverat hortis colendis. Multa erat cum adolescente
Livia adolescens, et hac consuetudine delectabatur.
Rumor fuit, sub id tempus, viciniores
ædes pestilentia esse afflatas. Diffugere Vestales timidæ;
Angela, Brigitta et Livia mansere ædium custodiæ,
et cum iis Maxima Vestalis, omnium antistes.
Magna in urbe solitudo; turpis rerum facies. Sentiebat
Livia se amare Petrum (hortulano id vocabulum),
nec pudebat: nec etiam nesciebat juvenis se
amari, et triumphabat. Occasio non deerat, sed occasioni
locus. Longa non fuit exspectatio. Decidens
forte Maxima e summa graduum scala, secum et
[pg 256]
Brigittam in perniciem traxit præceps casu. Illisæ,
vix tandem valetudini bonæ, post longos dies, sunt
restitutæ, et recreatæ vires. Interea omnium quæ
vellet, libera Liviæ potestas. In Petro magna puellarum
spes et confidentia, quod egregiam operam in
obsequiis ægrotarum poneret indefessus. Pomeridianis
horis urente sole, sodales omnes somnus,
quem nocte non viderant, tenebat amicabiliter illapsus.
Sola obambulabat in interiori conclavi Livia,
multa secum de Petro, de suo amore, de sua infelicitate
meditans. Obviam fit Petrus; excipit expansis
ulnis advolantem procax Livia. Uterque de utroque
cepere voluptatem quæ summa est. Sequenti luce,
insidiatur Angelæ Petrus, conscia Livia et participe.
Maturæ virginitatis Angela, nam annorum quinque
supra viginti, Venerem spirabat et inspirabat, quam
oderat. Nec prompta, nec facilis victoria; victa tamen:
omnia vincit amor. Bis cum nolente volente
conflixit Petrus; at in altero conflictu acriter pugnatum.
Peracta re, intervenit Livia: non ausa est suspicere
ad eam Angela, pudore effusa, quæ pudorem
amiserat; subinde risit nescio quid illecebrosum et
petulans. Demum, facta nocte, jussit post cœnam
Maxima curarent omnes corpora, somno reficerent.
Quid factum? Cum iis medius concubuit Petrus, et
sic procurarunt corpora. Cecidit et Brigitta, ut ceciderant;
et, quam cum Maxima casus obtriverat,
beavit casus cum Petro.

*Tullia.* Quæ te etiam fors manet, bona Maxima?
Futuere, futuere. Is debetur tibi honestæ matronæ
honos.

[pg 257]
*Octavia.* Recreatis utcunque viribus, nihilo tamen
minus querebatur Maxima, ingemiscens ad pristinam
sibi valetudinem viæ multum superesse. Aderat
Livia. «Vis, domina,» inquit, «veloci emetiri cursu
quicquid id est viæ?—Velim maxime,» reponit;
«quid facto opus?—Primum,» subjicit Livia,
«gaude; postea gaude; et postquam omnibus gavisa
fueris gaudiis, gaude iterum, et sine fine
summo gaude gaudio. Qui luctui datur dies adimitur
vitæ.» Persuaderi passa sibi est Maxima;
et sua intererat. Qui cœlos Deorum proci sibi
optant, non ideo terras oderunt. Commendant illico
omnes Petri alacritatem et festivitatem. Cantus suavitate
dicunt placere, et saltationis agilitate, tremulaque
lumborum actitatione. Jubet advocari; adest,
cantillat, placet.—«Nunc salta,» ait Maxima;
«nam saltator es eximius et concinnus. Laudant hæ
puellæ.—Sed, domina, quem tibi debeo honos
obtundit nervos. Non ausim,» reponit Petrus.—«Puta
me,» subjicit Maxima, «ex illarum numero
unam: proba te.—Et mihi fiet,» refert
Petrus, «nec, credo, pœnitebit saltationis: subagitatricem
vocant.—Quæ hæc est saltatio, Petre?
non novi,» ait Maxima; «cum fugi res mortales,
non audieram de ea; forte non erat in usu.—Erat,
sed non saltaras,» infit Petrus. «Qualis
vero illa sit non audies, non videbis, sed senties.
Saltabis et tu mecum mobili lumbo.» Hæc dum
dicerentur, evaserant omnes e cubiculo. Erat Maxima
annorum triginta, corpore pollucibili, ingenio micanti.
Sedebat in lecto; ut se solam vidit, insidias
[pg 258]
vidit. Quid faceret? Insilit Petrus in sedentem, dat
basium, alteram in sinum, alteram mittit manum
sub stolam. Obniti illa, repugnare, vocem altius
tollere; sed surda et muta circum omnia: improba
mentula vim audet impudenter inferre venerabili
vulvæ. Ferocientem Maximæ iram prima hæc mitigavit
utcunque insitio; flevit tamen, et erupit in
ejulatus.—«Quid tu,» dicebat, «homo nihili,
ausus es?» Risit ille.—«Per umbilicum Veneris
et tuum! cum scies,» dixit, «hunc cui irasceris Petrum
virum esse patricium et tibi affinem, detumescent,
et scio, iræ tuæ omnes hi fluctus. Sed
faciam pacatior sis, antequam scias. Istum exige
modo pudorem, qui voluptates enecat tuas et
meas. Res acta est; nec facies quin factum sit,
quod factum est. Commenda si sapis, _`quidquid` id
est, silentio.»

*Tullia.* Optime.

*Octavia.* Summum post paulo a Maxima cepit
gaudium, non extorsit. Pugnavit in medio projecta
thoro commodiori situ. Candentem immergit in viscera
pugionem Petrus, nec temperavit sibi illa impotens.
Spissis terebat basiis subagitantem, fervidis
invehebatur succussibus in concutientem. Mox titillantibus
prolui se Dionæi fluenti sensit deliciis et
ebullientibus amoris rivis. Adstiterunt ad spondam
tremuli lecti Livia, Angela et Brigitta, Fescenninos
canentes.

*Tullia.* Quis vero is est Petrus?

*Octavia.* De Ponciorum gente, apud Lusitanos
nobili et clara. Amabat Rodericus Pontius Margarim
[pg 259]
Meneziam; Margaris Rodericum pari amore. Aristippus,
eadem e philosophorum secta, invidebat Roderico
tam pulchram felicitatem. Ardebat miser,
sperabat nihil. Quod solent mali, constituit apud
animum suum a Roderici avellere puellam amplexibus.
Vocanti negat hymenæo; bona multa dolo
malo prætexit. Mollem et teneram mentem fascinat
præstigiis simulationum. Vestalem induit, Margarim
exuit. Eadem invadit febris Rodericum. Ab Aristippo
in quam ceciderat ipse scrobem perducitur:
huic dat sapientiæ et sectæ nomen. Vide, Tullia, et
ride. Annus nondum præterierat; pœnitet facti, plaudente
bona mente et amicis; repetit domum et suos.
Interea miserant, quibus potestas erat, Margarim in
hanc urbem ad Clementiam materteram. Id olim
Maximæ nomen, dum viveret.

*Tullia.* Ah! ah! ah! Non ergo vivit quæ futuit?
Ah! ah! Sed sic loquuntur. Bibunt, edunt, futuunt
Stoici, et se negant esse in animantum sæculo. Ah!
ah! rem lepidam! Se negant vivere\ |...|\ |...|

.. class:: center

| |desunt|
|
| (Desunt quædam in autographo.)
|
| |desunt|


*Octavia....* Nam quam Liviam vocant, illa est Margaris, mutato, ut
fieri solet, nomine. Hac fraude recepit Margarim, et abditis
puellarum pastinandis et runcandis insudavit hortis, solers et
vegetus cunnicola.

*Tullia.* Sic Theodorus tuo. Nam reliquisti, ad
[pg 260]
horti irrigui tui ostium, ligonem Priapo dignum olitore
lactantem. Quid, otii impatiens, cessas? quid
cessas? Admitte.

*Octavia.* Et admisi. Pertunda Dea, fer opem! Exsultabat
gigas mentula. «Putas me juvencam, non
puellam,» dicebam. «Quæ posset puella pati?
Non patiar.—Macte animo,» reponebat ille,
«patiere. Quæ vitulum tulisti, taurum feres. Agedum,
dea mea; nihil postea supererit, quod Veneri,
quod Junoni invideas.» Dicens incumbit
rapido nisu in mollem libidinis sinum. Lenius me
vulnerarat Caviceus devirginans. Gemitum dedi.—«Sile,»
increpat. Compressi vocem; ille me. O
clavam Herculeam! Nam tredecim pollices longa,
et crassa ut sibi brachium est: mali loco esse possit
in laxa Veneris cymba.

*Tullia.* Ut cuique brachium puellæ est, pati posse
aiunt, sine magno incommodo suo, ejusdem magnitudinis
in tubere suo telum. Nosti Clementiam, quæ
nudiustertius Remundo marchioni nupsit in nostra
vicinia?

*Octavia.* Novi: cui et forma elegans et exile
corpus.

*Tullia.* Curta Remundo suppellex; quinque ille
pollices non excedit igneus caudex. Ea est crassitudo
quæ fidem superet. Qui sciebant male actum iri cum
delicata virgine, miserescebant; parem esse posse
bellatori negabant, cui portentosa machina. Natæ
timebat et mater; sed Remundo magnæ divitiæ, summum
ingenium. Clementiæ angusta res domi, et erat
matura viro, viginti annos nata. Quid consilii caperet
[pg 261]
mater? Communicat cum Anna Gusmana, _`sorore`,
timorem; hæc cum Clementia. «Non te fugit,
Clementia mea,» inquit (nam secesserat mater),
«quæ tuæ sint futuræ partes, cum Remundo nupseris,
id ætatis et ingenii puellam? Sui erit officii,
tui et muneris, parte ut tua utatur et abutatur, ut
voluerit. Hæ tuæ erunt partes.—Quæ vero erunt,»
reponit puella subridens, «suspicor id equidem.—Sed
qui tibi jam imminet, Remundus, longo et
crasso mulus est ramali. Sua tamen illi Veneris
via eundum, per prurientem sexus tui venam, ad
plenam voluptatem. Nec id fiet absque diro cruciatu,
nec forte fiet. Vide animo tuo, quid tibi
animi sit.» Illa timenti similis:—«Scis, matertera
mea dulcissima,» inquit, «paupertatem
larium nostrorum, et quam sint res angustæ afflictis?—Scio,»
reponit Anna, «sed et volo scire,
tuaque interest sciam, quam sint tibi angustæ sub
stola. Nam suæ si non invenerit Veneri aptam,
peribis, et illi et tibi diremetur nuptiarum fœdus.
Aiunt vulgo nulla unquam cum fœmina habuisse
rem pleno coitu. Patientiam præstare noluerunt,
quæ sui erant juris, ceventi et conanti. Tu cogeris.—Et
præstabo,» subjicit Clementia, «alacri
animo. Sufficiet vires et animos Amor. Amo
efflictim; forte lethum non oppetam.—Sed age,»
refert Anna, «videam ut tibi Venerei campi æquor
patet ad prælium.» Dicens mittebat procacem sub
stolam manum.—«Hei, hei! nimio plus,» dicebat
puella, «quam honestæ licet, verecundiam fatigas.—O
ineptum pudorem!» reponit Anna; ac molli
[pg 262]
et crispa obnuptam lanugine partem attrectat, cadurda
diducit, digitum inducit. Fremere puella, furere
non noto pruritu.—«Quid id vero rei est,
matertera gratissima?» dicebat; «moves me ad
libidinem, quam nescio. Excitas in medullis ignes,
quos odi. Desine vexare puram.—Leve id quidem
specimen est,» inquit Anna, «licentiæ conjugalis.
Sunt artus tibi, et locus ille, qualem fingeret
filiabus suis aut optaret Venus, libidinis
capax, non hebes. Habebunt se bene et feliciter
omnia. Probe es ad pugnam comparata. Fer modo
fortiter, nam et fortiter feriet. Tibi utique satius
sit laniari in lecto, quam misere vivere in hac hominum
luce.» Addit et alia, sed nihil ad rem.
Quid te moror, Octavia? Sequenti nocte sex passa
est adsultus. Laniata est, nec tamen vocem misit.
Tertio penetravit se totum in tenerum corpus Herculeæ
clavæ truncus: mulier facta est, belle proluta
igneo Veneris imbre. At mane facto carnificinæ
imago varia: lintea cruore infecta in eo quem
tenuerat loco, cum perfinditur virgo; discissa ipsa,
ultra quam alia quævis tulisset constanter. Vix stare
in pedes, vix gradum facere.

*Octavia.* Micturio, per pruritus tuos! cum illius
memini voluptatis, qua perfudere sensus meos decidui
e Theodori tubo in libidinis mea intima incendiarii
rores. Persequar narrationem. Supina ad extimam
jacebam thori spondam, non opportuno situ;
magna vi truditur incoctus Herois ramus: transadigit
nihil contra conantem. At vero superexstabat
pollices quatuor: ligabam digitorum complexu;
[pg 263]
ulterius non subibat. O bona Venus! post diffluere
cœpit. Putavi omnes undequaque, quæ sunt, quæ
fuerunt eruntque in annis, confluere hanc in meam
partem bonam voluptates; omnes convenire Veneres,
hæc ut mea esset Venus gratior, lætior et amœnior.
Putavi cœlestes dulcedines potiorum deliciarum,
quas creat Venus, depluere mea in præcordia
e Veneris cœlo. Feriebant liquescentem liquida
Amoris fulmina; combibebam calidas guttas ardens
in abdita sede. Abscessit jam nihili. Vidi fugitivam
mentulam: jam pars sui erat effœta; jam ex heroide
pannucea.

*Tullia.* Tu de Theodoro triumphabas victrix.
Num et de Chrysogono Sempronia parens tua optima?

*Octavia.* O rem, per facetias nostras, non infacetam!
Ridebis.—«Vis nunc videamus,» ego ad
Theodorum, «ut lætentur Chrysogonus et mater,
ut luctentur?—Volo,» inquit, osculum figens.
«Nego tamen Chrysogoni felicitatem, ut maxima
sit, cum mea conferri posse. Incredibilem inveni,
regina mea, dea mea, in complexu tuo, in suaviis
nectareis.—Sequere,» repono, «sed suspenso
gradu.» Dissilierat ex asseribus unus de summa
contignatione, quæ cubiculum operit in quo ludebant.
Ea ex rima, apte diducta, facilis in cubiculum
adspectus et in genialem parentis lectum. Hic est
campus illis Martius et Venereus.

*Tullia.* _`Vel perspicacissimas fugiunt` sæpe plurima,
quæ exitio sunt. Omnia timeas, nihil ut timeas. Periit
iisdem petita insidiis Lucia, Manrici Fonsecæ
[pg 264]
uxor: nam, quæ serva facta est alienæ voluptatis, et
sui timoris, num vero periit? Amabat Joannem, qui
illi e servis unus, lepidissimum caput. Amabat et una
ex ancillis, trucis animi puella. Hæc e superiori cubiculo
lateribus strato, laterem movet unum atque alterum.
Tabulas e contignatione variis perforat in locis
terebello, unde prospiceret in heræ cubiculum. Die,
nocte, quod se sperni a Joanne videret, quasi e specula
quid in Luciæ fieret cubiculo, unde iras aleret,
oculis legebat curiosis amans et amens. Accidit non
ita mane evocari ad Luciam Joannem; nam Manricus
venatum ierat prima luce, alter Meleager. Audiit
excetra, evolat ad speculum: videt Luciam recubantem
in lecto, et ita involutam linteo, ut non dubitares
quin vellet videri nuda et non videri. Pectus,
papillæ, femora, quasi non ex composito, nuda;
venter et uteri potior pars latebat. Audi servæ truculentæ
tetrum scelus. Procurrit ad Juditham, Manrici
sororem, Luciæ dotibus et laudibus infensam;
spectare jubet quæ intro fierent. Joannes rogabat
dominam miseresceret tam certi amoris, quo urebatur
miser. Offerebat vitium, urgebat: illa negabat;
pugnabat.—«Te a me vere amari, mi Joannes, sit
id tibi operæ pretium. Nunquam vero patiar fœdari
me adulteris complexibus: non si reges ament.
Quod unum possum, cedo libens. Obtuere ut
voles omnes meas dotes; oculi et manus tuæ
meis, ut poteris, fruantur solertes bonis. Nihil
præterea tenta; operam et oleum perdideris.—Intelligo,
domina; quæ tot condonas amori meo,»
dicebat Joannes, «omnia negas. Sed et intelligo,
[pg 265]
perdo operam infelix; saltem opera tua adblandienti
perdiderim et oleum.—Faciam si quidem
vis,» subjicit Lucia; «ecce lævam meam, utere.»
Arrigebat non admodum laute mutoniatus, puer
equidem annorum sexdecim. Rogat prehendat mutonem;
prehendit ridens.—«Vide,» subjicit,
«quam bona et liberalis tibi sim domina: servitutem
servio tuæ voluptati.» Papillis ille Luciæ,
post bonæ parti dexteram admovet. Corripiens Lucia
commulgebat hircum. Nugabatur hic in cadurdis
ridicula digitorum micatione, rectus ad lecti interiorem
spondam.—«O manus tua alba et teres,»
dicebat, «ut mirabili mihi est pro cunno favens! ut
te bearem et implerem felicitate! Urge, urge!»
Renidens Lucia irrequieto gnavæ ancillabatur mentulæ
obsequio. Ad hæc momento in objectum evomit
linteum genialis humoris magnam copiam. Nec
iners fuit cum pueri dextera Luciæ congressus. In
Venereo gurgite anhelanti puellæ medii digiti fervebat
opus; subabat amoris œstro percita; eodem se sensit
remitti temporis puncto.—«Agedum, agedum!»
dicebat æstuans. Os dicenti præclusit puer spissis suaviis.
Excreta mobilibus e lumbis albi et præcocti
veneni vis, suavi demulsit titillatione castam adulteram.
Gaudiis luctus confinium: sic voluit fati inclementia.
Exsultare Juditha et superbire.—«Habeo,»
inquit, «vincula tibi et catastam, Lucia. Regnabo,
servies. Sequere, Mancia» (id servæ nomen). «Recta
eamus ad pellicem; ni consenserit, morietur.»
Moverunt Manciam ad pietatem hæ minæ, movente
amore.—«Non nego, domina,» inquit, «mereri
[pg 266]
utrumque aliquantum supplicii. Insanæ quicquid
id est adolescentiæ ludus fuit, non affectæ vitio et
sceleris contagio grave flagitium.—Videbimus,»
reponit, «at tu, sequere. Cum vero ingressa fuerim
in id pellicis lupanar, obsera diligenter fores; si
feceris, magnum a te abegeris infortunium.» Secuta
sunt tum tristia et amara, quum læta et dulcia,
scitu digna multa. Interim redi tu ad Theodorum.

*Octavia.* Ut pervenimus ad speculam, videmus
Chrysogonum lectum versus, qui in angulo erat,
divam suam, nam sic loquebatur, manu ducentem.—«Quid,
diva mea,» dicebat, «nunc putas esse rei
Theodoro cum Octavia?—Scio,» inquit illa,
«nam audivi vocem, ac si vim pateretur, ingemiscentis.
Puellam docet difficili via ire ad gloriam,
et gaudeo.—Haudquaquam,» reponit Chrysogonus;
«conto cubitali miseram discindit. Hinc clamor.
Conjecissem etiam fidum sodalem in amplexus
tuos: amor non admisit cogitationem, qui
in te est meus. Marito irascor tuo et invideo, quod
gaudiorum habeam participem. Suasi puellam insidiis
petat, sciebam repulsam non laturum.»
Dicens projecit thoro corpus resupinum. «O cœleste
delicium meum!» dicebat, «osculis instilla
amanti amoris furores. Irrita nequitias in me tuas
ingeniosa et petulans.—Male sit isti vesti detritæ,»
respondebat mater, «quæ desideriis negat
amatum pectus, quæ vili segmentata centone,
Philosophica caligine tot involvit venustates! Discutiam
ego has nebulas, quæ te, lucem meam,
mihi obscurant. Quam altius potero stolam istam
[pg 267]
revolvam muliebrem. Male sit sartori! Quo vestes
hæ fluxæ et longæ pacto philosophum decent,
quæ hominem non decent? Qui vere homo sit,
longa mentula decet, non longa vestis.» Assurgentem
viri nervum levibus appetit talitris, miscens
suavia. «En,» dicebat, «insultantem pudicitiæ salacitatem;
en superbam illam imperatricem mentularum!
En, ignava et vecors languet. Ecce
vero, o veternosa mentula, cunnum qui te provocat
ad duellum: læva hac mea feciali bellum
indicit.—Denuda pectus, regina mea,»
refert Chrysogonus; «et potes, quandoquidem
fluido illo præcinxisti artus supparo. Expedi papillarum
lacteos orbes; et cycladem, si vis ab omni
parte esse beatum, dejice. Pulchrior te pulchra
eris, si nuda eris. Ornatior es propriis dotibus,
quam ut mundo ornatuve egeas.» Obsequitur:
deponit supparum et cycladem; interius supererat
indusium. Jussit deponi Chrysogonus: defluxit ad
pedes, et purpureo pudore suffusæ sunt genæ honestæ
matronæ.—«Quo majori cumules ignominia,»
inquit, «quid præterea imperabis, o here,
cui vendidisse videor animam?» Corpus mecastor
illi pulchrum et nitens.

*Tullia.* Scio.

*Octavia.* Impatiens moræ Chrysogonus: «Exuisti
vestes,» inquit; «nunc figuram illam, Sempronia
mea, qua nosti tantopere delectari me, indue.»
Exsilit in supinum, et sedens observat spiculum
candens; divaricatis femoribus vibrat ipsa in se sua
manu. Tunc Theodorus.—«Hæc me rei imago,»
[pg 268]
inquit, «implet amore et furore. Abeamus, Octavia
mea, res acturi nostras, non saxei.» Abimus;
conjicit in lectum, et opportuniori, quam fueram in
prima coitione, collocat situ. «Vide, Octavia,
quicquid id est» (pilum librabat læva): «cum
videris, non invidebis matri Chrysogonum suum.—At
subit,» refero, «curiosa libido. Cedo, emetiar.»
Credes, Tullia? Tredecim ad summum mucronem
pollices longum, minabatur crucem miseræ,
crispanti actitatione.—«Metuo vehementer,» aio,
«hæc ut ne trabes, ut longa, ut crassa est, mitti
possit in contignationem meam. Experiar; sed,
per Venerem! subi, non perfringe; illabere, non
irrumpe; lude, non lania.» Ostio admoverat catapultam;
jam in oppugnatione erat arcis meæ. Tollo
femina, impellit balistam: nec tamen movi. Incumbit
totis viribus: nec tamen movi. Disjecta, discissa
et perfracta intro sunt omnia. Intimus uteri sinus
dire pulsabatur, et, enixa vi adacti caudicis, concreta
solvebatur arcis compages. Revello pilum a vulnere:
vix ligabam ferocientem digitorum vinculo,

   | Tantæ molis erat!...

Comprimo actutum, magnoque depluit opobalsami
imbre; affectum crudo vulnere læsæ vulvæ sinum
suavissime demulsit. Mota ad libidinem, incredibili
cum titillatione remissa sum. Nunquam, mecastor,
addidit mihi, majori cum voluptate, sitiens vulva
Veneream ambrosiam. Ut juvit esse, ut est, bibulam!

[pg 269]
Ego vero, dato osculo, jam inutile excutio pondus;
me læta subduco. Barbam viri ridens fervida
capio manu.—«Hac displices libidini meæ,» inquam.
«Cedo, agedum, hanc demetam longam,
hircinam, aheneam barbam;» et admoveo forcipem.—«Cave
sit,» exclamat, «nec feceris; si
demeteres, et laudem demeres. Ne feceris, fatua.
Nam hæc sapientia nostra maxime in barba consistit,
non ita in moribus; barbato hac æquamur
Jovi et Consentibus Diis. Nam Medioxumi, et
plebs deorum imberbis est. Et decet barba viros
graves et excellentes. Decet imperatores hæc
barbæ longæ et hispidæ dignitas. Vidi olim,
Archimandritæ Sandionysiani ostendente vicario,
Dionysii Areopagitæ (nam jactitant) Græce scriptas
commentationes ab Emanuele Byzantino Imperatore,
ad Carolum Calvum missas dono. Depictus
est Emanuel in fronte libri, cum conjuge
et gnatis. Sed Emanueli longa barba, et ad medium
pertingens pectus. Compactus præstanti arte liber
gemmis olim et auro opertus erat; probi monachi
aurum et gemmas detraxere, barbam Emanueli
non detraxere: aurea non erat. Non defuisset,
apud Dionysianos, barbæ aureæ suus
Dionysius, ut Apollini Syracusis non defuit.»
Hæc Theodorus.—«Nec ego,» inquam, «hunc
tibi violabo barbæ honorem. Habeto per me
salvum, qui pauper et inops tot me bonis
locupletasti, tot Veneris bonæ crispantibus
opibus.»

*Tullia.* Nec capere, inepta, poteras totam felicitatem
[pg 270]
tuam. Sed arrigit tibi ad undecim pollices
Caviceus.

*Octavia.* Nugæ! novem non superat. Quid id ad
Chrysogonum?

*Tullia.* Pertunda mea! Cur tam bellæ non contingere
dotes, vel Calliæ, vel Lampridio! Fruerer,
fruerer!

*Octavia.* Enim vero conferre dicebas ad mulieris
pulchritudinem, illi ut modice hiet ad rorem
concha. Crassioris igitur nulla mentulæ laus, per
quam sua cunno laus servari non potest. Utcunque
angustum sit id iter, quo ad voluptatem descenditur;
res Veneris gratiores nunquam, quam cum
sunt in angustiis. Hinc facete dictum a Joanne
principe, qui et mastupratorum princeps, in sua sibi
manu qualem vellet invenire cunnum, nec laxum,
nec salgama exhalantem.

*Tullia.* Et præterea commendant Veneres, qui
non omnino inter femina delitescat conditus; novem
decemve distet tantum pollices ab umbilico.
Demissa plerisque puellis ita fugit pubes, ut aversa
videatur ad Venerem via. Difficiles cum illis concubitus.
Non potuit Theodora Aspilcueta, nisi posito
pectore et sublatis in genua lumbis, devirginari.
Frustra supinæ vir insudarat superfusus: operam
luserat, oleum perdiderat. Demum sub elato aliquantum
colle subsidat, velut sub promontorio,
cymba. Hæc si conveniant, quæ pulchra videtur
spectanti, et pulchra sentietur ab ineunte. Sed et
interdum laborat vitio, quæ arcta est. Nam audivi
jureconsultos dicere mulierem ita arctam, ut mulier
[pg 271]
fieri non possit (sic loquuntur), sanam non videri.
Quibus virginale consertum concretumve fuerit,
infausti id esse ominis plerumque solet. De Cornelia
ferunt adeo arcta genitalium compage natam
esse, ut difficillime mulier facta sit. Necatis
Gracchis, infelicior visa est, quam felicior visa erat
editis. Quæ de obsignata dixere virgine, ea falsa omnia
et perniciosæ ad imposturam artes.

*Octavia.* Etiam aiunt os superius testem esse inferiori.
Cui enim os parvum loquenti, et esse jactitant
os parvum futuenti.

*Tullia.* Nugæ! Et nugæ quæ hi garriunt Amoris
geometræ: medium cujusque pedem puellæ mensuram
aiunt esse ostii, quo scilicet itur ad divæ virginitatis
sacrarium. Nugæ! novi cui parvum os, parvus
pes; grande et araneosum jacet spelæum atra
inter inguina. Certa nulla constat ratio. Hæc constat:
cuique uni probe machæræ convenit hæc vagina;
ita Natura est comparatum. Si tenuis machæra,
comprimit ultro se vagina laxior; si rudis et
immanis (Durandaliam aut Flambergiam adhibe),
dilatatis hæc vagina fibris excipit gratulantem gratulans
hospitem hospes.

*Octavia.* Se res sic habet, et experior. Statui certe
nihil potest, per Priapi coleos! Si roborascenti terribiles
ramo omnibus non sunt apti mulieribus, sunt
uni et alteri. Habuit prominentissimi penis domesticum
Heliogabalus. Onon vocabat. Apud Pygmæos
ad pedum pertingit malleolos. Si nostris ad genua
hominibus propenderet, nullum putas fore hujus
balistæ usum? Erras. Sed enim multo major est
[pg 272]
hominum numerus, quibus ultra octo septemve
pollices non excurrit: hic communior modus. Quid
faceres? nec etiam sunt nihili, et nulla in gratia
apud Venerem. Aliqua florent, quibus id non est
peculii, et hos commendat Hymenæo sua laus. Dux
Ferrandus et Vastius marchio magni sunt nominis
viri, nec magnæ tamen mentulæ, qua parte viri
sunt. Illis conjuges et liberi. Vastio uxor formosa
et ardens bello, liberi venusti et summæ spei. Ea
crassa est satis mentula et longa, quæ amantis et
amati peculium. Ab eo omnia placent, qui vere
placet. Maluerim mea in cymba ab amico infigi aciculam,
quam ab alio trabalem clavum. Experior
etiam ego, Tullia: nam pulchrum in sinu foveo columbulum
Dionæum. Puer, cui fingendo Venus et
Gratiæ posuere operam, silente nocte ludit in sinu
meo: et penis illi nec longus, nec crassus. A nullo
tamen majores cepi voluptates; illi sum voluptatis
cumulus, et ille est mihi.

*Tullia.* Quis ille est? quid narras?

*Octavia.* A matre accepi dono, pulchros delectum
inter pueros. Parens illi Manilia, soror nutricis meæ.
Quartum supra decimum annum, a die mensis Septembris
vigesima, complevit; ephœbus quem forma
præferas Phœbo.

*Tullia.* Vidi formosissimum puerum. Educandum
Sempronia dedit Academicis: doctis viris, quæ
magna laus est; et probis, quæ plurima.

*Octavia.* Nihil, Tullia mea, te celabo. Nam cum
exsudantia e suis corporibus infundunt in nostra
amatores libidinum momenta, dicunt se frui nobis.
[pg 273]
Ita et ego, cum secretissimas animæ cogitationes in
tuam instillo, fruor anima tua et te. O dulcem fruitionem!
O delinificam spiritui meo Venerem, in
hac animorum conjunctione!

*Tullia.* Te credidi, voluptas mea, non alteram
esse me, sed unam me. Effudi tuos ante oculos
meas omnes libidines, nec puduit. Induxi te in intimas
pectoris fibras, nec pœnitet; loquere.

*Octavia.* Audies suo loco. Postquam de pulchritudine
amœna dixisset multa Alphonsus, surrexit in
pedes Aloisia:—«Vultis,» inquit, «dicam ego
quæ censeo? Os ingenuum, nescium fraudis pectus,
cunnum nec dantem, nec negantem, mobiles
lumbos, ingeniumve versatile, id veram esse pulchritudinem
censeo. Censebit et mecum pruriens
Socrates.» Cum diceret et rideremus, pultant ad
fores. Dii boni!

*Tullia.* Qui pultant?

*Octavia.* Cum Chrysogono Theodorus. Ut vidi,
ut perii. Salutavere Eleonoram. Ad me limis Theodorus
respexit oculis, et salutavit connivens. Advolat
in amplexum Chrysogoni Alphonsus. Me Theodorus,
sermonem de sermone serens, perducit in
hortos. Laudat formam et juvenile decus; majorem
in me spargit florum copiam, quam in hortis erat.—«Cum
te video,» dicebat, «amor meus novos
concipit ignes. Te misereat mei. Nam beati et
læti Chrysogonus equidem et Eleonora res suas
agunt; agamus et nos nostras.—Ut valet Sempronia
mater?» repono, «nihil habes ab ea dicere?—Jussit,»
ait, «commendem tuam tibi
[pg 274]
valetudinem. Puerum pectabat et comebat. Næ
felices, quæ cum illo tam lepido, tam formoso
cubabunt!» _`Tullia mea`, hoc me incendit verbum
torrente flamma. Sensi intimas uri medullas,
et injecto salacine œstro furere mihi Veneris venam;
nam ante hos duos menses actos, cum Roberto
consuevi. «Exspectat vero mater,» subjicit
Theodorus, «e cognatis tuis nescio quam de genere
Ponciorum. Robertus rogavit dicerem diligentem
esse sibi curam passeris tui, quem commendasti;
pipilare uni tibi, et tuum irrequieto quærere
sinum volatu. Sed te mei pietas capiat,
Octavia. Amore emorior. Quis immunis esse possit
qui te viderit, ab hoc vectigali, quod omnipotenti
omnes libidini pendimus?» Dum ambulamus,
accurrit e familia Eleonoræ servus. Affert
litteras. Dicit esse curru ex urbe advectos qui me
conventam vellent. Sequor præeuntem, et lego in
via litteras. Hæc scribebat mater: «\ *Mitto, nata,
amorem tuum pulcherrimum ad te, amores suos.
Extorsit id a me precibus et lacrymis. Nostrum
vero transfugit in sexum, sumpta stola, sexui nostro
nova lux. Puellam credent qui viderint, et laudabunt:
velim nec tu sentias puerum esse. Parce tamen
pueri artubus. Quicquid id erit, gaudebo te beate
agere. Cetera disces a nutrice. Fruere, et me ama.*»
Quæ me gaudia, dicebam apud animum meum, tollent
in cælestes! O me felicem, et hoc matris beneficio
parem Deabus! Ut vero ingredior interius in
conclave, reperio puellam forma divina, comptam,
ornatam, in sella sedentem. Sola erat; et vultu mirabiliter
[pg 275]
ad modestiam composito, salutat prope
factam, genibus inflexis, ut nos solemus. Resaluto.
Curiosius vultum cœlestem oculis lego: hæreo,
puto, nec puto esse Robertum. Quo propior accedo,
eo dubito magis. Nam altior longe videbatur,
et nescio quid spirabat in vultu virgineum.—«Multi
præteriere dies,» ego ad eam, «o Dea,
num de cœlo descendisti?» Illa subridet, et in
risu Robertum video. Injicit collo brachia, osculatur;
osculor et ego: sed quibus, Venus bona! osculis
illum ego, ille me! Advolat nutrix:—«Cavete»
inquit, «servorum, qui circumvolitant,
malignam perspicacitatem. Mandat mater dicas
esse e cognatis tuis unam de gente Poncia, et peregre
profectam, religionis causa. Reliqua audies
quæ habeo in mandatis. Interim, cavete ne quid
excidat vobis, quod utrique pesti sit.—Partes
meas,» ait Robertus, «belle exsequar in hac fabula.»
Colloquentibus ecce superveniunt Aloisia et
Isabella, cum Alphonso et Theodoro. Diana Poncia
(id attulerat nomen Robertus ex urbe) mirabili gratia
salutavit omnes virgineo more. Puellam mirantur;
aiunt esse summæ pulchritudinis, non mortale
numen.—«Prima luce,» inquit, «ad urbem appuli,
et continuandum mihi cras iter etiam summo
mane. At dulce fuit cognatæ conspectu et sermone
aliquot frui per horas. Hæc mihi voluptas
pro viatico erit, et facitis, per humanitatem vestram,
duplo major videri ut possit hæc felicitas.»
Fraudem nemo suspicatus est; et ne quis suspicioni
locus esset, ad Eleonoram dico currere me, tantæ
[pg 276]
ne diutius visu pulchritudinis careat. Sequitur Theodorus.
Ad Eleonoram imus. Obductæ vero cubiculi
erant fores. Nondum se ab Chrysogoni expedierat
rabiosis compressionibus. Qua seræ inseritur clavis
adhibeo oculos.

*Tullia.* Quid vides? nam et rides.

*Octavia.* Sedebat in sella Eleonora, divaricatis
feminibus, revoluta veste. Superequitabat Chrysogonus,
et trepidanti subagitabat clune. Inspexit et
Theodorus.—«Nunc, o spes mea, misereat meæ
te tentiginis, quæ me excruciat. Talis me enecat
voluptatis imago.» Ego vero nolebam. Certum
erat castam servare me amori meo, et lucidæ nocti.—«Non
possum,» refero, «fluor infestat menstruus
libidinis sedem. Sufficiet Eleonora tibi et
sodali, et jam nunc peregit.» Venit ecce ad nos
alacri vultu. Illa ad me:—«Ut tibi, Octavia, risit
Venus?—Nec me vidit,» repono, «nec ab octo
diebus blandita est ægræ spes amoris. Sed est
quod abs te petam, et enixe petam.—Quid id
est?» refert, «jam impetrasti. Quid tibi negem,
dulcis Octavia?—Bene est,» repono. «Volo
commodes mihi veredum tuum et agiles lumbos.—Nugaris,
inepta,» inquit. «Quis veredi tibi
mei usus, quæ calcar non habes?—Si Theodoro
commodaris,» respondeo, «mihi esse commodatum
habe persuasum.» Preces miscuit
Chrysogonus; rogando vicimus.—«Ergo abite,»
ait ridens, «in malam crucem, qui me huic iterum
datis permolendam libidini!» Abimus. Theodorus
vero his Eleonoram aggreditur verbis complexans:—«Sane
[pg 277]
cara es Philosophiæ numini sancto,
cui hæc contigit una die laus philosophicis duabus
mentulis esse opitulatam. Referant tibi et faventes
stellæ gratias, quas habemus sapienti tuo
et liberali cunno. Continuos, ac qui finem non
capiant, voluptatum illi rivos et deliciarum rores
Amor depluat, et Venus. Nec finis gaudiorum tibi
sit, nec modus!» Dein deturbat in lectum, et in
bene unctam Veneris patellam tucetum crassum et
succulentum e sua devehit penu incumbens. «Nacta
es in me, Domina,» dicebat, «Priapos Lampsacenos
tres, Hercules quatuor. Utere: nam tibi
non stupent lumbi, et sapit Cherson.—Utar,»
respondet Eleonora; et dicenti fascinum immane ut
agit in abdita penetralia: «Me enecas, carnifex!»
exclamabat Eleonora. Acerrimis ille subagitationibus
litabat: mox explosit catapultam. «Non est id
Venerem exercere, sed lacerare perditissime,»
dicebat Eleonora. «Lethum misisti in corpus meum,
non moly plantam.» Advolo ego, amplector,
osculor. Exire sodales. Urbem repetunt, stipe, quam
ex philosophico instituto rogaverant, collata, læti
ultra quam dici possit. Deponit lecto Eleonora fessos
artus, et reliquum in lusibus et jocis consumimus
diem. Diana, et cum interrogat et cum respondet,
mirabiliter satisfecit; pulchritudinem laudabat
ejus Alphonsus, laudabat et Eleonora:—«Quid
me,» respondet, «qualemcunque ob hanc laudatis
pulchritudinem, donum fluxum et caducum?
Non laudatis, quod tam excellens nata sit mihi
cognata, quæ Virtuti pro virtute ipsi est. Hoc quo
[pg 278]
me bearunt Superi, præstantius multo donum
est.» Reposui pauca, sed apta. Placuit vero vehementer
hæc dicens, et novis crevit incendium ignibus.
Sed volo, Tullia, hanc ab origine fabulam exsequi,
si velis.

*Tullia.* Ni tuus esset Robertus, meum vellem.

*Octavia.* Nostris eram in hortis cum matre, ante
sex menses. Multa de suo in me amore et studio
dixit, repetitis a prima pueritia exemplis. «Nunc
vero munus concinno tibi,» subjicit subridens,
«quod omnium longe rerum superet pretium.»
Gratias egi. Paucos post dies, accersit in ædes Robertum.
Jubet nobiscum prandere, convertebat
nostros in se oculos tot venustatum avidos. Mirabar;
nec scienti, nec percipienti mihi gliscebat
amor. «Libere colloquere: scio te præstare ingenio.—Quandoquidem,
domina, jubes, parum a
reverentia quam tibi debeo et ab officio secedam
meo, ne inobediens videar, qui sum obsequentissimus,
et esse debeo.—Ingeniose respondet,»
repono.—«Atenim,» ait, «ingenii quæ credis
esse aliquid in me, inspira ex tuo, et erit. Nam
in te dextro convenit Jove pulchritudo corporis et
præstantia ingenii.—Ergo, Roberte, quæ se suis
non probat, pulchra tuis videtur oculis Octavia?»
refert mater.—«Videtur, per omnes Deos, per
omnes Deas! pulcherrima, et est. Diis amorem,
et Deabus invidiam creare possit.—Quid si consentiret
amori tuo Octavia,» subjicit mater,
«amares?—Amabo,» ait, «quanquam et non
consentiat. Nam nihili sum puer: qui tandem fiet
[pg 279]
ut consentire posset amori meo? Sed locuples est
illa et Naturæ, et Fortunæ, et virtutum donis: qui
fieri potest ut non amem?—Gratum sane erit,»
respondeo, «me abs te amari tam amabili puero.
Vis mihi alter esse maritus?—Dedecores mariti
nomen,» reponit, «mihi si indideris; servi et
vernulæ relinque: studiis erga te meis, ut potero,
honestabo.» Finitis epulis rediit ad Academicos,
et sensi, cum abiit, aliquam meæ mihi animæ
partem deesse. Tunc mater ad me:—«Quid de
puero judicas, nata?» Esse respondeo ex Amoribus
unum, eumque pulcherrimum, qui ex Veneris
gremio evolavit ad nos.—«Num dices,» adjicit
mater, «fore beatas quarum in amplexus veniet?—Sane
ut futuræ sint infelices,» respondeo, «non
video. Hunc sibi reginæ generum velint.» Dein
cæcum alebam venis vulnus, Tullia mea. Tandem
post mensem, nascenti amori favit mater optima.
Jubet venire Robertum; liberam dat confabulandi
mecum potestatem. Ingeniosus est Amor, quem
fata instillant. Puer per ætatem nec par amori, nec
satis aptus, amore arsit, cujus usum nesciebat. Interea
contigit matrem diro conflictari meam morbo.
Ut bonam recepit valetudinem: «Ingrata sim,»
inquit, «Octavia mea, si, quæ ope et opera tua erepta
sum letho, tuis in me benefactis non respondeam
meis in te. Tanti pretii sum tibi pollicita
munus, quod omne pretium superet; meministi?—Memini,
mater,» inquam; «et quicquid a te
mihi venerit summo erit in pretio.» At illa osculum
ferens:\ _`—«Robertum,» reponit, «volo tibi`
[pg 280]
dono dare, quem et Juno optet sibi dari. Erubescis?
Novi abs te amari.—Non nego, mater,»
refero.—«Hunc tibi educo,» ait, «et servo;
volo, dignus ut sit benevolentia tua, excoli diligenter
omni virtutum et disciplinarum genere.
Hunc tuos in amplexus conjiciam. Sed tener est;
de ejus tantum pulchritudine et vita detraxeris,
quantum acrius indulseris voluptati. Id fac ne
obliviscaris.—Non sum oblitura,» dixi. Tertio
post die, quæsivit, inter prandendum, an domi reliqua
die futura essem. Respondit in animo esse domi
manere. Post laudavit domesticam vestem, qua
induta eram libera et fluxa, e subtilissimo lino.—«Nec
ista,» inquit, «invidet oculis tuas vestis dotes,
nec objicit. Mirifice in ea places: ne mutes.»
Dixi non mutaturam.

*Tullia.* Quæ cogitabas cum animo tuo, cum amore
tuo?

*Octavia.* Non cogitabam adfuturam tam cito mihi
tantam felicitatem. Nescio quid non absolutum dat
in manus Attalici operis mater. «Acu pinge quæ
desunt, quæ egregia es artifex,» ait. Recessi in
cubiculum. Is erat dies vigesimus Maii. Sedeo humili
in lecto, sericeo strato vellere. In variis cogitationum
nebulis mihi mens ludebat; dubius inter
vigiliam et somnum allabitur sopor. Ecce hoc momento
intrat Manilia, puerum ad me perducens.
Affixæ humeris alas, et pendens pharetra; arcum
læva, sagittam dextra gestabat. Cupidinem dixisses,
et vere erat.—«Parens me mittit Venus ad te,»
ait voce blanda puer, «quod scit a te vinci se pulchritudine:
[pg 281]
vult serviam tibi Amorum reginæ.—Non
servies,» repono, «pulcherrime Amorum;
esse si velis ex animo meus, regnabis.—At
enim,» subjicit Manilia, «dies fabulis vobis perdenda
non est. Secede paulum, formose Amor.»
Ut secessit: «Ego et mater tua mancipio tibi
nexuique, nata,» inquit, «hunc puerum damus;
sed tener est et debili lumbo. Utere, sed parca
voluptate; sin aliter feceris, defluet, ut solent
flores quos carpsit gelida hyems.—Depereo,»
aio, «puerum misera, et abunde erit voluptatis cupidæ
et amanti, si sciero vere esse meum.—Parce
puero,» dicebat nutrix; «hac hora satisfactum
crede voluptati tuæ, si puero eripueris
virginitatem, quod ejus sine dolore non fiet.
Nam illi mentula obducta præputio est, nec
aperiet impune tibi caput reginæ suæ. Promisit
se fortiter facturum; quo volueris habere inspira
animos, venustatum tuarum et voluptatum ostentatione.»
Post alas Amori puero demebat. «Nam
volo te,» dicebat, «constantem esse; nolo ab
ejus unquam evoles latere.» Tollit pharetram et
sagittas. «Nunc,» inquit, «opus sunt alia tibi
tela, aliis pugnandum armis.—Intelligo,» ait
ille, «et esse telum mihi sentiet dea mea, quo
secum pugnem.» Abiit nutrix, et fores occlusit.

*Tullia.*

   | Dicite: Io, Pæan, et Io bis dicite: Pæan!
   |   Decidit in casses præda petita meos.

*Octavia.* Delibutus gaudio puer exsilit ad me. «Domina,
[pg 282]
domina,» loquit, «meæ me nunc pudet
ætatis. Quam turpe sit esse puerum, vere sentio.
Impar ero felicitati meæ.—Impar non eris,»
repeto, «si respondes amori meo, qui tua erit felicitas,
tuo amore, qui mea erit. Nihil ultra a te
mihi opto.—Sed est,» inquit, «aliquando præterea
amatorium. Non bene incipiam tyro, nec
graviter perficiam puer.» Consedimus in lecto;
tum ego osculor: incendia mittebant, non scintillas
oculi mei. Demisit ille manum in sinum.—«Quid
tibi vis?» dicebam; «liberius sane agis quam
deceat.» Tractat papillas, suaviatur, incalescit;
non potui quin amplecterer, ita lepide et festive
agebat omnia. Tunc infert sub stolam dexteram.—«Euge,»
inquam, «quid hac quæris?—Uxorem
meam quæro,» respondet; «isthic habitat.»
Risi:—«Sed non patiar id inhonestum,» aio,
«si honesta sim.—Tuum quicquam potest esse
inhonestum?» refert. «Noli maritum tuum repugnans
fatigare. Amori cede.—Cedam,» aio,
«tam bello, tam ingenioso Amori. Tua sum, mi
Amor; nec amplius mea sum; tibi vivo.» Errabat
interea puerilis manus, non docta Veneris viam.
Paulo supra genua hæsit; post femora pererravit, et
nates læves, Tullia, et molliter tumentes. Nec ultra
audebat; pueriliter omnia.—«Scis usum,» ego
ad illum, «mi Cupido, corporis tui et mei?—Videor
mihi scire,» infit, «sed pro certo non habeo,
an certo sciam. Vidi in tabulis pictis Veneris
histrioniam.—Dignus eras,» subjicio, «pulchriori
quam ego sum. Cape quæ voles, utere,
[pg 283]
fruere; age maritum.» Educit e carceribus mentulam.
«Quid de hac re tam lepida fieri speras?»
inquam.—«Quid jubebis id fiet,» reponit. Præludebat,
inflammescebat. Sensit sibi facem Veneream
ardere et turgere libidine. Genibus accidit;
rogat ignoscam, si quid inepte fecerit nec satis urbane.
Læva mox resupinæ revolvit ad pectus tunicam,
et citus manum admovet pubi. Primoribus digitis
tractat lanuginem, scalpit rimam, metitur
igneam.—«Dic, sodes, mi amor,» inquam, «quid
quærit hic sibi passerculus?» Nam arrigebat.—«Puto,»
respondet, «nidum quærere, quem teneo
manu.—Sine,» repono, «sine hic evolet.—Et
ecce,» ait, «evolat;» et alacri se cursu feminibus
inserit meis divaricatis. Ah! ah! ah! ostendebam
milvio pullum.

*Tullia.* Per Genium meum! prurit insolitum quid
ingeniosa hæc narratio. Mira es nugarum artifex:

   | In tenui labor, at tenuis non gloria.

*Octavia.* Adhibet anhelans puer pugionem vaginæ.

*Tullia.* Mutinum crassum, longum?

*Octavia.* Crassum ut habes pollicem; longum sex
pollices. Fidem habe mihi: convenimus belle alter
alteri.—«A regia aberras voluptatis via,» dicebam.
Manum porrigo cæco passeri, auspex et dux.
Init libidinis viam tenebricosam.—«Nunc fortiter
percute, mergere, cæde, macta,» subjicio. «Sic
[pg 284]
hæc res agitur.» Tunc adegit ensem suo nisu,
excepi meo; peni favebam susurro.—«Me læsum,»
inquit, «intus sentio; quid vero id est?» Pressit
suspirium, et momento subagitare ille, comprimere,
concutere. Cevebant trepidanti oculi et mens. Ego
succutere, contra niti; sed et subabant mihi, intra
pectus, cordis intimæ fibræ. Adulabatur hæc cogitatio
voluptati, venisse Amorem in amplexus meos.
Innectebam ulnis incubantis marmoreas nates, et
micantibus urgebam suavium alaparum velitationibus.
Audivi Hymenæum ex fervidis lumborum anfractibus
cachinnantem, et anhelantem Venerem.
Resoluta sum in effluvium; nondum puer: nec
calida suavia et humida, nec blæsa murmura, nec
spissas compressiones, nec innumerabiles in una
voluptate voluptates satis tibi, mea Tullia, fando
explicem. Cogita Psyches cum Cupidine concubitum:
is fuit meus cum Roberto. Illi ego pro Anima:
is ipse meus est Amor. Tandem connivere puero
oculi, attolli, circumagi, deficere deliquio; patranti
subsiliebat intro cauda; nova exagitabatur intemperie;
intremiscebant comprimenti celeres lumbi; extra
se ponebatur, inopina mentis vertigine. «O domina,
o regina,» inquit, «elabor e vita! quid id
novi?» aiebat. Impingit osculum et momento
colliquescit. Postquam perfecit, foveo languidum in
sinu. Oscula osculis, suspiria miscemus suspiriis.—«Fuit
tibi quicquam meum dulce, marite dulcissime?»
dicebam.—«In hac voluptate,» respondet,
«omnes sensi voluptates. Vivus es, Octavia,
summi boni fons.—Velim tibi esse,» inquam,
[pg 285]
«sic et mihi egomet ero. Recrea vero exhaustas
vires brevi somno. Qui nos viderit, me Cypridem
credet, te Cupidinem in matris dormientem
gremio.—Non opus illi somno,» reponit reversa
Manilia. «Basiorum, sine fine, odoros purpureis
tuis in labellis flores legat. Id illi opus est.»
Post egregium par perducit ad matrem. Advolat
mater in complexus pudore offusæ.—«Quæ hæc
est,» ait, «mœroris species? Te pueri piget, Octavia,
tam venusti? Pudet, Roberte, libere lusisse
in puella tam formosa? Infeliciter cessere hæ
nuptiæ? Abfuit Hymenæus? Non favit Cupidini
Venus?—Quin imo,» reponit Manilia, «feliciter
acta sunt omnia, quæ fieri oportuit nuptias
facientibus. Bellissime præliatus est in virgine tua
Robertus meus; habes generum, et hic uxorem.—Bene
est,» inquit mater; et repetit adulans suavia.
«Laudo,» subjicit, «athletas fortes et pugnaces.
Cessit utrique victoria.—Sane victum me
fateor,» refert Robertus; «Martem pugnando
vinceret.—Sile, tam nugax quam pulcher; sile,»
aio, «qui prælii refers vulnera, sed honesta.—Sed
ipse proprio mucrone,» infit puer, «vulneratus
sum, et tuo balsamo oblitum et curatum vulnus.»
Ridebat mater; affertur lauta gustatio. Propinavit
mater amantibus et salaciæ; Robertus Junoni reginæ
suæ Semproniæ, et Hebæ Junonis filiæ. Id
dices, Tullia, a schola ductum, sed et ductum ab
amore. Rogavit mater an bene haberet.—«Roga
Octaviam,» respondet, «nam, me si ex animo
amat, bene habeo.—Bene habes,» repono,
[pg 286]
«plurimam places.—Per te, dea, veræ subii voluptatis
delubrum. Ingressus sum ad vitam, quæ
illic condita delitescebat.—Et sane,» ait mater,
desiisti puer esse, vir factus es: vexit te momento
Octavia ad virilem ætatem. Male, male illis sit
qui Verticordiam dictam Venerem, quod ad pessima
quæque hominum convertat mentes, mentiuntur!
A nugis vertit ad seria; e puellarum et
puerorum manibus bullas excutit et puppas, concutiendo,
et succutiendo.» Tunc demisit puerum
ad Academicos. «Ut in Venere ante annos venit
sagacitas, sic veniunt et cani. Nolo puerum,»
mater ad me, «ante mensem videas. Nolo corrumpi
et insenescere in amplexibus tuis; post id temporis,
cubabit tecum. Gaudiis tuis tota nocte potiore.
Sed contumax illi spiritus, nec regi facilis; pulcher
est, sed etiam ferus. Succensui ante hos dies,
quod terræ filius, nihili puer, auderet nobilibus,
apud Academicos, pueris æqualem putare se et
gerere.—Erras, Domina, respondit; qui carus
Octaviæ sum, sum jam nobilis, jam comes, jam
marchio, jam sum et dux et princeps.—Jubeo
venerari in Larario Superos:—Nullo amplius
egeo, dixit, Superum beneficio; superest nihil
quod ab iis petam, quem amat Octavia.—Hortamur
incumbat assiduus et solers litteris. Respondet
scire se abs te amari, præterea velle scire nihil;
qui sciat tibi se placere satis doctum esse.»
Ad hæc ego.—«Facio nocentem, mater, et per
me veniam consequatur.» Ergo advocatus est
domum præstituta die Robertus. Cœnavit nobiscum.
[pg 287]
Finitis epulis:—«Cubabis,» mater ad puerum,
«hac nocte cum Octavia. Sed hanc dico legem:
caste et pudice agitetis noctem. Legem accipis,
Octavia?—Accipio,» inquam; «sed lex hæc stat
in ancipiti.—Interpretem agam,» reponit Robertus.—«Et
volo agas ut commodum tibi erit,»
ait mater, «dum tamen, ut fit, interpretando non
corrumpas, non aboleas legem.» Cœnavimus
opipare, et magna matri cura in cœna optimis muniri
dapibus Roberti armamentarium: nam a Cerere
et Baccho Veneris arma. Procuratis corporibus, itum
ad quietem.

*Tullia.* Item ad pugnam. Sed disputat de _`opportuno`
Veneri tempore Cheronæus, ut ne vires
infringat. Cum lungo refectæ sint somno vires, indulgeri
posse Veneri ait, experrectis anima et sensibus.
Sed stulte facere opinor barbatos illos philosophos,
qui prurientibus audent mentulis leges
scribere et cunnis, uno decumbentibus in lecto.
Scribant et de sistenda cœlorum vertigine: nam ut
cæca mentula, sic et surda est. Nec illi dantur
verba. Socrates aut Zeno qui non riserit, suos si
inter discipulos arrectas viderit stare mentulas, arrectis
auribus, si viderit Priapum et Conisalum diva
Philosophiæ præcepta aperto auscultare capite?
Præclarum spectaculum! Ut cyathos numerant pueris
nutrices et bibere ultra vetant, sic et inepti suas
mentulis fututiones et ultra vetant. Cur et non leges
in medium posuere miseris mortalibus, et despuendi
et scabendi? Num satis infelix hominum vita sævis
visa mentibus, nisi rigidæ induerent catastæ sensus
[pg 288]
et animam? Fatuis, Octavia, irascor homuncionibus.
Nam si audaciam effrontem ademeris et gravitatis
falsam speciem superbientibus, nihil præterea invenies
quod lixæ non sit, et mediastini in lutulenta
plebecula. Illis nec genius nec ingenium, sed audax
stoliditas et irrequieta ignavia.

*Octavia.* Aloisiæ maritus, suadente Pelagio, id
consilii ab hinc quatuor cepit menses, quod sanus
laudarit nemo.

*Tullia.* Quid consilii cepit?

*Octavia.* Decima tantum nocte salacem init et
libidinosam, reliquas cœlibes in lecto agit; vidua
prurit, cui non vivit maritus. Et superstitiosus factus
est Caviceus: mecum est infrequentior, nec
impune tulit. Sitienti si non dederit bibere, cui id
muneris erat, probro quis verterit sibi dedisse ipsum,
aut a quovis cepisse dante, sitientem?

*Tullia.* Marina Genovefa Pimentelia, alieno ære
merso opibus clara, Federico Mendozio nupsit. Induxit
hæc in animum, annis et specie florens, semel
atque iterum corporis sui singulis facere mensibus
copiam juveni. Nec movit adolescens amore ardens
puellæ animum. Quos tulit virtus inepta fructus?
Scelera peperit. Omnes, intra mensem, uxoris
ancillas quinque numero corrupit Federicus: utero
gerunt. Quid Genovefæ Lionella mater? «Tu ipsa,»
dixit, «lenam egisti infelicibus puellis; tuo periere
lenocinio. Virtus hæc tua tetrum desinit in scelus:
pietatem credebas amens, lenocinium erat.»
Vim timens sibi Galliena a Luitprando marito, subligaculo
corpus nocte induebat, ita consuto, ut
[pg 289]
nulla pervium parte esset, nec peti posset. Similiter
domum implevit libidinibus adulteris. Age nunc, o
supina et inconsulta sapientia, illude incautæ facilitati!
Quos edis ludos pollens dolis? Sed hæc ad
mores pertinent, quæ hominum figmenta sunt. Natura
ad Venerem alii proclives, alii segnes. Quorundam
vix sedarit taurus famem, ut de Milone
Crotoniata ferunt; satis aliis est mica panis. Aliis
cyathus sitim exstinguit; aliis ne quidem triental.
Eodem jure, sive edant, sive bibant, omnes conseri
homines, quid injustius, quid stultius? Ita sunt quibus
ad decem dies infringit libidinis nervos coitus
unus; aliorum vero ardet, nocteque dieque, in medullis
invicta libido: uno irritatur coitu, non mansuescit.
Hæc pendenda erant ea in trutina, et libranda
ab hoc examine. Ætatis et habitudinis habenda erat
ab his pecudibus ratio; sed ratione duci non solent.
Medici fatentur certas nullas posse induci leges.
Naturæ tamen convenire putant primum valetudinis
curam non negligi. Bona sine valetudine, vita sepulchrum
vitæ est. Igitur damnant Epicuri sententiam,
morosi hominis, ad vitam Venerem non pertinere,
nec felicitati conducere. Noxiam tamen aiunt pueris
et puellis, qui ad perfectam ætatem non pervenere,
et provectæ ætatis senibus, qui jam a vita decedunt,
si sit frequentior. Uno quoque mense et his et illis
colenda semel Venus in illa ascendente, et in hac
labente ætate. At cum floret ætas, vigent nervi, firma
sunt latera, ad quartum quintumve duellum descendi,
sine ulla valetudinis læsione, potest. Apud Lacedæmonios
lege cautum, quisque ut vir ostenderet quinquies
[pg 290]
se per mensem uxori virum esse, quinque militaret
uxori congressibus. Nam ducebant etiam uxores, qui
non adoleverant, nec tamen ab hoc immunes vectigali.
At enim ignavus est et impius, qui altero quoque
die Veneri non facit, si nihil ultra lumbis et lateribus
exspectet ab annis. Uxorem duxisti, o tu quisquis
es; debitor factus es uxori: solve, malæ vir fidei,
solve quod debes. Solve, aut cede bonis, et bonorum
potior pars uxor. Duriora excogitavit marcescentium
Philosophorum amens meditatio, sedula
stultitia. Ride, Octavia: leges tulit quibus rite et
honeste, ah! ah! ah! subent et ceveant. Vetant veternosi
rapidos cieri motus; vetant novas indui
figuras. Castam et honestam negant esse posse

   |     ... ingemente quæ thoro,
   | Juvante verset arte mobilem natem.

O graves et sapientes legislatores! Audisti de mulierum
Senatu Romæ? Vocabant Senatulum. Claræ
nobilitate et usu rerum matronæ senatorio fungebantur
munere. Conveniebant, disceptabant de rebus
nostris. Erant earum judicia ac si sancita essent jure
publico. De lumborum officio, de figurarum varietate,
de vegeta inertive libidine, consultæ venerabiles
matronæ a Messalina Claudii imperatoris et
omnium uxore, sic censuerunt:
[pg 291]
«\ *Quandoquidem
constarent intima et extima in homine omnia septenario
numero, et homo fingeretur coitu; si ad septimum
una nocte eatur coitum, id jure fieri, nec ultra
peti posse. Qui velit mulierem non moveri, Venerem
mortuam velle: mutuos motus Veneri esse pro
anima. Figuram quæ cuique commoda esset, probari.
Id jus in omni Amoris regione, quod amor mutuus
constituisset, servari debere. Summum in amore imperium
ad voluptatis numen pertinere; illius esse
leges condere, et conditas interpretari.*» Id fuit Senatus
consultum, Octavia. Itaque plures, una nocte,
peragebat Messalina viros indefessa. A nullo unquam
exegit stipendium, quod sponte quisque non inferret.
Die facto, quatuor supra viginti e myrto et
rosis corollas Priapo, Marsyæ et aliis ridiculis Diis
dedicabat victrix: erant singulæ parta victoriarum
præmia. Theodora, Sigismundi imperatoris uxor,
Messalina altera, lumbos et artus heroum suæ ætatis
frangebat in hac palæstra: uno hippubinos et lastauros
hauriebat, vorabat succussu. Sempronia,
mater tua, duodecim cum Chrysogono confecit
vehens curricula, uno spiritu. Palæstritas tenera ego
fortes confeci quatuor intra paucas horas. Sed ita
est, Octavia, hebescit et stupet, post sex septemve
pugnas, si acriter pugnatum sit, exhausta Venus.
Ultra honesta non vivit libido. Similes dicebat Victoria,
consobrina mea, eas fœminas quas nulla caperet
Veneris satietas, vinosis illis ganeonibus, quos
musto non madidos, quos nulla siccos videt dies:
ut his in Baccho nulla, sic illis nulla in Venere voluptas.
Pessimæ assuetudinis et hos et illas misere
vertigo agit. Ideo putres non commoventur; acri
attamen hilarescit motu Venus. Ceventis concussu,
subantis successu, eliciuntur calentes ex utriusque
[pg 292]
corpore igniculi; si absint, friget Venus. Sic superest
libido sibi, sic læta reddita letho.

*Octavia.* Cui bellum videri possit cum marmorea
rem habere Phidiæ Venere? Cui imbellis placebit
Venus, et id placebit.

*Tullia.* Nugantur, nescio qui inepti, in umbilico
sitam esse et sedem habere libidinem. Utrique sane
et viro et mulieri, in motitatione, subagitatione,
frictu, concussu et succussu, vere consistit. Sed sua
est ars et ratio his commotionibus: ut principio
lente surgant, post ferveant, demum desidant, ut,
pacatis post tempestatem ventis, commoti desinunt
fluctus. Sunt hæc tua, cujus in agilibus lumbis laus
micat mirificæ mobilitatis. Nec Thais, Octavia,
hanc præripuerit tibi laudem. Sed quod ad figuras,
censeo ego quidem liberam cuique esse figuræ facultatem,
quæ concinnior videbitur. Nemo narrando
dixerit figuras omnes, nec posuerit ob oculos pingendo.
Mutari amat Proteus Amor. Rabiosi illi
Solones de his sermonem haberi, tabulas pingi
inhonestum latrant; damnant. Sed de omnibus
duelli et pugnæ figuris disputari non damnant.
Quibus itur ad perniciem humani generis, non stomachantur;
quibus ad procreationem, irascuntur.
O feras bestias! malunt interire variis artibus humanum
genus, quam nasci. Laverniones luctum amant
et lethum; lucem odere et vitam. Quæ dementia!
quæ impotentia! Sapientiores Lesbii erant, inter
Græcos ingeniosissimi. Nam Sappho Lesbia fuit,
decima Musa. Varias, etiam non suetas, in Venere
figuras insculpebant nummis, quos publice cudebant.
[pg 293]
Publicum id erat authoramentum. Vidi ego
Romæ, in domo Ursinæ, nummos duos, alterum
ex ære, alterum ex argento, in insula Lesbo, ut
dicebat, cusos. In altero Sappho nuda, cum nuda
puella, tribadico confligebat duello. Vir nudus in
altero, dextro nixus genu, puellam sustentabat
nudam, et pilo figebat, divaricatis femoribus faventem.

*Octavia.* Ille, genu flexus, Veneri supplex faciebat.

*Tullia.* Hæc lumborum nisu petebat cœlos, sublata
in aera. Per nummum oblongum Venereum
tuum! Octavia, his ex nummis ars petita talium figurarum,
ut ex appensis tabulis in Æsculapi et Apollinis
templis ars medica. Hos præ oculis, mea me
si non fallit opinio, habebant, et in manibus, Elephantis
Milesia, Philænis, Hermogenes Tarsensis,
qui scripsere his de nugis eruditos libellos.

*Octavia.* Aiunt vero Elephantida apud Milesios
probam et pudicam fuisse matronam; sed quod
ingeniosum, inter litteratos, cepisset inimicum,
hunc impudicum perscripsisse libellum, et matronæ
nihil tale cogitanti adscripsisse supposititium partum.

*Tullia.* Sanus non est, qui cum eruditis exercet
inimicitias. Ulcisci suas possunt injurias, per omnem
ætatum æternitatem. Quas pingunt tabulas, annos
illæ ferent quos Zeuxidis et Apellis non tulere; ab
annis vires capient et dignitatem. Sed et est Italos
inter homines divini vir ingenii, qui his de
ludicris amœna conscripsit Colloquia. Demum, ut
[pg 294]
ex omni terrarum parte itur in cœlos, sic ex omnibus
muliebris corporis partibus et inflexionibus summam
itur ad voluptatem, Veneris cœlum: non una via
itur. Labella rosea, papillæ niveæ, manus lubricæ,
nates læves et teretes via sunt ad meliorem partem;
et posticæ qui Veneri faciunt, in anticam veniunt
litatum ædem.

*Octavia.* Apage, apage his a spurcitiis. O cœnosam
libidinem!

*Tullia.* Nec Oceani aquæ eluant, nec Phlegethontis
ignes. Non, si terra miscebitur Tartaro, satis
supplicii scelerati ferent pædicatores. Portentum!
Rem ausus est clari vir ingenii, Joannes Casa, pulchro
libello tam fœdam commendare. O tempora!
o mores! Nam Italis fœcunda est facetiarum seges
in hac libidine. «Sunt variæ rerum species.» Alii
puellam quærunt in puero; alii puerum in puella:
alterum in altero sexum. Male pereant perditi! «Vir
nubit in fœminam; Venus mutatur in alteram formam.»
Scantinia jam lege id apud Romanos turpitudinis
erat damnatum. Sed pæderastas mutari
post fata aiunt Pithagoræi in scarabæos. «Honesti
Colei Lanuvini; Cliternini inhonesti.» Vetus id
adagium. Male pereant qui amoris arma malis his
artibus in Amorem converterunt, qui Venerem perdidere
per Venerem! Cotytto his Dea, Opici his
magistri. Omnia inter animalia homo solus illudi
corpori suo patitur; tantum non publice prostat.
Audi Plinium: «Uni animantum luctus est datus;
uni luxuria, et quidem innumerabilibus modis, ac
per singula membra.» Et alio in loco: «In hominum
[pg 295]
genere diverticula maribus excogitata; omnia
scelera Naturæ.»

*Octavia.* Et crescit novo scelere indignatio mea.
Accipe insidias. Formæ florentis difficilis tuitio.

*Tullia.* De Roberto intelligis?

*Octavia.* Finita, ut dicebam, cœna, voluit mater
Robertus et ego libere colloqueremur. Secessit; consedimus.
Tunc ille:—«Ecce me, Dea mea, alieni
spiritus afflatu contaminatum. Parum abfuit quin
reciperem me ad te uxor factus.» Vultus dicenti
rubore suffunditur. «Amat me Joannes Ludovicus
Vives. Quintilianum vocant. Amant Academici
reliqui; nihil præterea dicunt in vita esse quod
ament. Varium est et dolis aptum amoris ingenium.
Jacebam pronus in lecto, nocte concubia.
Invadit Ludovicus; palpabat nates, somno solvor.—O
quales optet, dicebat, mœchus Ganymedi
Jupiter! Tales nec in Hyla arsit Hercules, nec in
Antinoo Adrianus. Tales erudita præferat libido
Hebes niveis mammis et pectori. O si commodentur
Veneri meæ! malim quam ipsam Venerem.—Suspirium
duxit, osculum impegit. Offerebat
stuprum; repuli; minatus sum conquestum in
me intentatam injuriam.—Sed, pupule, adjicit,
Margaris meos non sprevit æstus, sodalis tui, sub
his tectis, Roderici marchionis soror, pulchra,
nobilis, ingeniosa, litterarum amans, sexdecim
dea annorum. Hæc non sprevit amores meos.—Basium
dedit, veniam petiit, abscessit.»

*Tullia.* Homo est venustus Ludovicus Vives, urbanus,
doctus, nec ætatis provectæ. Scies quid factum
[pg 296]
sit cum nobili virgine, et ridebis. Qui odio
indicto aversi fugiunt à puellis, velint nolint, fugiunt
ad pueros. Genuit Amori Amor homines et fœminas;
genuit sibi. Amore per Amorem sati, Amori nascimur.
Infunditur Amor cum sanguine in venas. Tolle
Amorem e rebus, et res e Natura tolles. Amamus
vel inviti, ut amamur. Hinc fit, ut qui nolint amare
quod licet, ament præcipites quod amare turpe est.
Nosti Justinam Gomeziam, magni inter Vestales
nominis? Amat perdite Alphonsinam Albuquerquiam,
Joannam Meneziam, et Antoniam Castrensem,
eodem in contubernio. Ut amat, amari se non negavit.
«Hæc adyta,» dicebat nudiustertius, «quæ
credunt consecrata pudicitiæ, pulso Amore, pervadit
alia sub forma Amor. Obnubimur velo:
obnubitur nobiscum Amor. Fallit oculos, nec
videtur. Vivit in medullis, latet in venis. Perfluit
venas sanguis, in nostra nec est potestate quin
perfluat. Incendit Amor venas, nec nostra est in
potestate quin inflammante calefiant Amore venæ.
Quandoquidem ultra non licet, amamus inter nos,
et amamur. Animæ cibus Amor. Sunt qui sitim
ut sedarent, lotium ipsi suum biberunt: sunt
qui, adurgente fame, sua ipsa membra morsu
laniarunt. Non dissimiliter, si fœmina viro, si vir
negatur fœminæ, ardebit vir in virum, fœmina in
fœminam. Qui Natura ferebatur Amor in alterum
sexum, interclusa via suum incestabit. Exoneranda
est tibi vesica: vetant? meies tamen. Vestes
fœdabis, si desit matula. Et mulier matula est.
Micturit tibi amor: scelus est micturire? nihilo
[pg 297]
tibi minus meiet Amor. Quot insaniunt in hac
libidine pudicitiæ, quam avari aut erroribus ebrii
probant, Natura non probat! Venustis illis et
aureis temporibus, rari erant iique affecta ætate,
qui hoc profiterentur sapientiæ genus. Morum
habebatur ratio. Rem ridiculam! A sene effœto
et marcido qui adolescentis operas et pensum
exiget, non sapiet: qui juventa velit florentem et
viribus pigra mersum videri senectæ hyeme, sapiet?»
Sed perge dicere, Octavia, meliori nata
sub sidere.

*Octavia.* «Per oculos tuos, mea sidera!» dicebat
Robertus, «cavebo diligenter ne quid admittam
in me flagitii. Novam mihi nova virtute creabo
laudem. Tuus merebor videri.»

*Tullia.* Clamant multi nitentibus ad virtutem adolescentibus
obicem esse consuetudinem cum puellis.
Næ cæcutientes errant. Vidi quos honestarum, ut
sumus, usus ad meliorem convertit frugem, cupidinarios,
aleones. Invenerunt, cum voluptate, veram
honestatem. Quod ipsa non fecisset per se virtus,
hoc fecit auxilio. Placuit virtus qua se noverant
placituros. Erant corruptissimi in urbe vicina adolescentium
mores. Damnavit mulcta indicta Senatus
meretricias libidines, lenonum artes; sed facilius
sine aeris quam fœminarum usu vixerint adolescentes.
Convertunt ingenuas in puellas oculos et
amores. Excipiebant, parentum jussu, læto vultu
qui ad honesta tenderent; contemptui habebant qui
mutari nollent. Ingeniosæ mulieris suadent illecebræ,
quod Plato non suaderet. Annus nondum,
[pg 298]
præterierat; mutatis repente moribus evasere in
masculam virtutem, Epicuri de grege porci. Prælucente
spe, quam ocyus concipit qui amat, quo non
sequetur virtutem, vel ad dumeta ducentem, vel e
scopulis vocantem? Alter per alterum mitigandus
sexus, non alter semovendus ab altero. Præeuntes
sequentur viri fœminas, vi Naturæ ducti. Si sint
bonæ, duces erunt ad laudem; si malæ, auspices
erunt ad turpia. Nunc sequere orationis filum.

*Octavia.* «Enimvero amore emorior,» dicebat
Robertus. «Cur tandiu meam mihi invidet
Sempronia felicitatem?» Audiit mater.—«Non
equidem invideo,» reponit, «sed delectatur mora
Venus. Amoris voluptates mora crescunt. Volo
vobiscum liberaliter agere. Ite cubitum, ite.» Et
subrisit.

*Tullia.* Intelligo. «Ite ad coitum,» dixit; «ite
ad vitam.» Classicum canit ad pugnam.

*Octavia.* Utrumque osculata est. Dein duxit Manilia
ad pugilatum. Veste exuit, nudam collocat in
lecto. Insilit Robertus. «En mihi,» loquit amplexans,
«summum bonum, omne bonum.—Et
bene sit,» ait Manilia, «beatis amantibus! Nec
hos exstinguo cereos, Roberte; triumpho non
deerit tuo lux quæ debetur.—Et sane,» reponit
Robertus, «tenerum formosæ puellæ corpus currus
est triumphalis Amoris. Hoc ego tuo vectus curru,
Octavia, ibo tenebricosum istud per iter» (pubem
vellicabat), «ibo ad gloriam.» Uterum, femina,
pectus pererrabat inspectans curiose. Demum intumuit
puero nervus. «Fave,» inquit, «fave, Venus
[pg 299]
mea.» Suavium dedit.—«Favebo,» inquam,
«et ut voles favebo. Servire tibi instar regni erit.
Qualem me cupies, talem habebis.—O nugacem!»
clamat advolans Manilia; «facto opus est,
non dicto. Volo utrique præstare operam, et ope
mea voluptati vestræ accrescere delicias novas.
Belle arrigis, Roberte; agedum, candidum hoc in
Octaviæ pectus libidines et te effunde.—O
mater,» respondeo, «vis huic meæ adesse ignominiæ?
Abi, amabo.—Te ineptam!» refert,
«non fidis nutrici, alumna? Pugna, Roberte, sed
heroica pugna fortitudine heroidi tuæ incomparabili.»
Dicente Manilia, supervolat Robertus;
balista ferit uterum: at exerrantem et resilientem
intercipit caudam Manilia, officiosam insinuans manum.
«Veni, fugitiva, tuum id in ergastulum Dionæum:
huc te vocant,» dicebat, «quas dominæ
debes operæ.» Post impacta in pueri lumbos
manu, impellit: momento voro puerum, absorbeo
surgentem. Vetat commoveri me Manilia. «Tolle id
femur lævum, Octavia,» inquit, «contende alterum.»
Fit. «Tu, Roberte, leni et spissa concute
amores tuos subagitatione. At tu, Octavia, osculare,
nec move.» Fit. «Cum senseritis alter et
alter,» adjicit, «e libidinis vena exsilire vobis
prurientes salaciæ spumas, tu, Octavia, mitte suspirium;
tu, Roberte, morsiunculis Octaviam
pete.» Subagitat ille vegeta, sed molli et lenta
concussione. Amplector, osculor, nec moveo. O
bona Venus! o bona Tullia! sentio me remitti. Suspirium
mitto. «Nunc, nunc, Roberte,» ingeminat
[pg 300]
nutrix lena, «fave, fave Octaviæ. Rapidi tibi ferveant
lumbi.» Ille urgere, permolere. Mox collum
appetit dente, cutem carpsit; gemitum dedi.
«Nunc, nunc,» repetit Manilia, «crissanti fave
Roberto succussu. Tolle lumbos, succute pernix.
Bene est, alumna. Non ita, puto, lumborum placuit
flexibilitate et mobilitate Lais.» Cœpit colliquescere
dulcis puer, et ego intimos amoris sentio
mihi sinus liquido exundare incendio. Nec lateribus
peperci, nec animæ. Celeriori nunquam itum cursu
ad Veneris metam. Altera manu Manilia mulcebat
mihi nates, altera Roberto. Apprehensa identidem
summis digitis cadurda stringebat, comprimebat, et
incubantis testiculos, molli emulgens compressione,
exprimebat. Defecit puer; et refugit nutrix, plaudens
manibus, acta fabula. Basiationes projecto propter
latus meum puero ingerebam innumerabiles.—«Ut
me amas?» dicebam. «Ut meæ tibi Veneris dona
placuerunt? Nunquid piget? Nunquid mei piget?—Interroga,
domina,» respondet, «an pigeat in
cœlis fuisse cum Jove et Junone, et magnis Diis.—Nam,»
repono, «ruunt homines in amplexus
puellarum præcipites, postea piget.—Non tu
puella es,» inquit, «ut puellæ sunt hæ nostræ.
Dea es voluptatis. In te si me ceperit satietas, et
ceperit felicitatis in cœlis, et Deorum epulis».

.. class:: center

| |desunt|
|
| |desunt|
|
| (Desunt folia aliquot in codice m. s.)
|
| |desunt|


[pg 301]
...—«Insomnem egi noctem. Perstrepebat contignatio
vi concussa: cubiculi timui casum. Fabulam
egitis, nec dubito; hæc tibi Diana sagittifer
fuit Apollo. Configebat tibi, noli erubescere,
Octavia mea, configebat tuum Pythonem. Hodie
mane, cum vale abiens dixit, junxi pectori pectus,
nullo Dianæ tuæ exsurgere sinum mammarum
tumore sensi, nullo vidi. Et fœmineo suavius dedit
suavium. Non is vividus et micans oris color, qui
heri erat; impallescebat nocturno labore.—Erras,
Eleonora, repono. Virum non habui in viduo
thoro. Sed lucta, et pudet fateri, lusimus Cupidinea,
Sappho et Andromede. O videres, Eleonora,
nascentes mammarum orbes! arderes. O
videres non vere cunnum, sed cunniculum! fureres.
Placui maritus, placuit uxor, tribadico furore
et sudore.»

*Tullia.* Erat Enemonda forma excellens, Fernando
Portio soror. Et Enemondæ erat amica Francisca
Bellina, etiam forma præstans. Nesciebant inter se
quæ magis amaret, quæ magis amaretur. Cubabant
frequenter una in domo Fernandi. Secretis petebat,
quales amat Venus, insidiis, Franciscam Fernandus;
se peti sciebat puella, et gratulabatur suæ formæ.
Surrexerat impatiens libidinis, surgente Aurora, e
lecto adolescens; frigido aeris halitu mitigabat ignes,
in pergula. Tremula strepebat argutatione, proximo
in cubiculo, sororis lectus. Patebat vero ostium: hanc
amanti commodarat puellarum negligentiam Venus
favens. Intrat, nec vident libidine cæcæ, libidine
ebriæ. Superequitabat Francisca; Enemondam impellebat
[pg 302]
ad cursum, nuda nudam. «Ambiunt,» dicebat
Francisca, «meam quotidie pudicitiam nobiliores
et salaciores mentulæ. Pulchriorem ex iis,
amica, legam ego, sed tibi. Sic volo indulgere
genio tuo, et meo.» Dicens, subagitabat acerrime.
Conjicit Fernandus se in lectum nudus. Territæ
puellæ, nec fugere ausæ sunt; amplexu Franciscam
ligat cursu fessam, osculatur.—«Audes tu, improba,
vitiare sororem meam,» ait, «tam sanctam, tam
castam? Pœnas dabis. Domus ulciscar meæ injurias.
Patiere furores meos, ut illa tuos.—Frater
mi, frater mi,» respondit Enemonda, «ignosce
amantibus; noli nos traduci ludibrio.—Nemo
sciet,» inquit; «faveat hæc mihi cunno, favebo
ego utrique lingua. Nemo sciet.»

.. class:: center

| |desunt|
|
| (Desunt multa in m. s.)
|
| |desunt|


*Octavia...* Nudos pingi vetant novi sapientes, novi
Catones, qui, si e cœlo ceciderunt, sane e cœlo
Lunæ ceciderunt.

*Tullia.* Quo quisque est inter homines stolidior
et vecordior, eo et superbior est. In eis si judicium
quæres, si eruditionem, operam luseris. Nam Naturæ
rerum parens finxit nudos. Nec sartor, nec cerdo
Deus. Propulsandis aeris et tempestatum injuriis inventus
vestium usus, non quod quicquam corporibus
desit nostris ad pulchritudinis laudem; non quod
quicquam inhonestum et turpe e tanti molitoris
[pg 303]
manibus exierit, quod tegi deceat. Consistit corporum
pulchritudo in recta membrorum compositione;
nulla est, Hercle! in vestium ornatu.
Æternæ mentis maximum est opus corpus humanum.
Quis neget? Hoc se uno ars conditoris
maxime jactat specimine. Qui tegit, damnat. Si
videri noluisset, deerat facultas? Deerat ars? Expectasset,
putas, tam mirabili perficiendo operi, artes
nostras et curas? Insanit qui sic obloquitur. Maxima
pars orbis terrarum alit nudos, ut creat. Et sunt
plagæ in quibus usum vetat vestium cœli et aeris
torrens æstus. Videant hi lynces. Regnantis vis
Naturæ nudos ostentat hominum artus et lumbos.
Nulla illi pudenda membra, iis in regionibus, partes
turpes nullæ; nudum esse probro non est. Volet et
eadem vis Naturæ in aliis abscondi terris, ut propudia,
et tegi, quædam ut sua scelera, nullius tenax
consilii? Volet, si videantur probro esse? Viderint
hi lynces. Græci, artibus et ingenio clari, pingebant
nudos heroas, et heroidas nudas. Alexandri vidi
Romæ statuam, Praxitelis opus: Hercule satus altero
sustinet brachio leonis exuvias, cetera nudus. Qui
videt picta in tabula Carolum Imperatorem, Alexandro
æmulum, vultum principis et manus videt, nihil
præterea videt, quod sit principis. Hæ sunt vestium
picturæ, non hominum. Inepte dixerit te vidisse,
Octavia, qui nunquam viderit nudam. Ita sua excidere
a dignitate sculptura et pictura. Nunc sunt sculptores
et pictores scientiarum et artium rudes, si unum aut
alterum demas; nebulones, ebriosi, nullius artis in
arte sua. Pictura descivit a pictura, ars ab arte. Sed
[pg 304]
periculum est, aiunt, si nudos nudasve pingant, id
ne sit præstigiosum quoddam ad flagitia incentivum.
Nugæ! Qui degunt, ex nostris hominibus, in India
et America, ubi libere patent puellarum partes, nulla
tamen moventur libidine. Visu assuescunt, et hebescit
assuetudine libido. Crede mihi, Octavia.
Avaris nos tuemur ipsæ curis, oculis negamus dotes
nostras sollicitæ, et id maxime hominum corda
inflammat. Majora opinione concipiunt, quam postea
vident. Postquam copiam nostri fecimus, non ita
ardent. Obsolescunt momento venustates, quas nudiustertius
adorabant non visas. Vetat lex? illecebras
vetitis addit. Castiores essent plerique omnes, si
liberiores. Fluat, ut aqua in rivis, vinum: ebriosos
vix investigabis, unum alterumve. Ambulent nudæ:
se tot, ut fit, non inflammabit nequitiis Amor. Quibus
sunt virgines nudæ in tabulis pictis, hoc non tanguntur
visu, non moventur, marmorei usu facti
diuturno. Stulti illi sapientes rem ex sua præjudicant
conscientia. Pronæ ad terram mentes ad quæque se
sentiunt flagitia proclives. Nec studio bonarum
artium, quæ in eis nulla sunt, naturæ malignitas aut
corrigitur, aut temperatur. Bonis et doctis aliæ..

.. class:: center

| |desunt|
|
| (Desunt multa in m. s.)
|
| |desunt|


..... «Accipis?—Legem quidem accipio,» respondet
subridens, «omen non capio; nam te
[pg 305]
amicam, soror, non inimicam, capere volo. Ad
quam flexit me scurrilitatem amentia pueri, flagitium
vocas. Ludus est. Ut ut sit, accipio legem.
Sed iram averte omnem a puero; in me converte.—Videro,»
reponit Juditha. «Consobrino natus
e concubina, venusta puella, odio mihi esse non
debet; nec aheneum mihi pectus. Id unum jubeo,
jubenti ut præstes obsequium, mihi, quicquid
tandem in mentem venerit.—Præstabo,» inquit
Lucia.\ _`—«Curabo omnia,» subjicit Juditha; «nec`
tibi time a marito. Sylvas amat, non nuptias. Impigro
venatori Cephalo non multus, scio, Procris
suæ usus. Fibulam volo induas.» Uberes ad rem
manarunt ex puellæ oculis fletus, et mitescere sibi
sensit Juditha ferum animum. Dejicit, lymphata,
lintea. Ut vero apertas vidit opimas juvenilis corporis
venustates: «O Venus aurea!» exclamat; nec plura.
Post paulo vocem recepit. «Sospitabit miseræ
Juno,» ait.—«Ignosce, soror,» dicebat Lucia,
«linque meo me sexui. Quæ fœmina sum, nisi cum
fibulæ visum erit, fœmina non ero? Ignosce, bona
soror.» Abscesserat Mancia, et puer.—«Quam
bella es cum tuo mœrore, Lucia soror mea,
et Hebes soror!» ait Juditha. «Vis mea
esse? Si eris, et mea non ero.—Volo,»
reponit Lucia, «sed infelicitatem meam novi et
tuam duritiem.» Osculum flenti fixit Juditha.—«Molliisti,»
inquit, «saxeum pectus. Hac ex caute
non igniculos procudisti, sed amoris incendia.»
Impegit osculum, et novos hausit calores. «Hoc
solum rogo,» subjicit, «ut me ames, et Joannem
[pg 306]
habeas odio. Servi mihi servitutem: servitute hac
tibi emeris regnum.» Promisit Lucia se facturam
quæcunque vellet fieri. «Et hac tecum nocte cubabo,»
ait Juditha. «Vir tibi ero novæ nuptæ.»

*Octavia.* Ah! ah! ah!

*Tullia.* Et tota nocte puellæ lectum suis implevit
furoribus; mille millies suavia dedit, subagitavit
indefessa, et incestis vexavit tenera membra manuum
deliriis; sub lucem excessit. Sequentibus diebus,
Joanni non visa est irasci, sed misero vetitum ad
dominam ire. Igitur dolore conficiebatur, et peribat.
Convenit Manciam. «O Mancia,» inquit, «insaniebam;
verum te amo.» Veniunt in amplexus, et
hi via fuere Joanni ad Luciæ complexus. «Me,
Mancia, mea lux, ira enecat, emorior. Me igitur
ingrata illa et perfida pessumdederit, et peribo
inultus? Non peribo si voles, vivam tibi.—Favebo,»
reponit Mancia, «sed quid agitas consilii?
quid paras?—Volo superbam habere in
potestate, calcare male in luto.—Non satis
intelligo,» inquit Mancia, «quid id sit quod
excogitas. Vis forte calcare in lecto, non in luto?—Malim,»
reponit Joannes, «cum Tisiphone, cui
lutea inter inguina Stygius hiat bufo, concumbere,
cum Charonte rem habere.—Jura ergo,» ait
illa.—«Juro,» infit, «per omnes Deos, per
omnes Deas, per te etiam juro, quæ dea mihi eris
maxima, si faveris.—Favebo, nec dubites.
Operam laudabis meam fidelem et industriam.
Scio; si quid in te est animi, per Venerem! odisse
[pg 307]
heram audebis, quæ te temnit tam male animata.»

.. class:: center

| |desunt|
|
| (Desunt quædam.)
|
| |desunt|


.....—«Artem elusi arte, hera. Obliqua mihi eundum
erat via ad felicitatem.—Ingeniose, mel
meum,» reponit Lucia; «me quidem amat Juditha
et excruciat, quam odi, scelesto amore. Furit, sed
operam perdit. Colubris potius velim bene.»
Arrigebat incensa tentigine puer, arrigebat liberaliter.
Vidit Lucia devoranti oculo. «Fugit anima mea a
me, mi anime,» inquit, «fugit ad te;» osculis
puerum petebat.—«Et ego emorior, domina; in
tuto sumus,» ait Joannes. Rubore offusus est
puellæ vultus; cœpit intremiscere et pavere.—«Exige
a te,» infit Joannes, «pudorem hunc ridiculum.
Patere id monstri pilo configam.» Subrisit
Lucia. Finge tibi cum Adonide Venerem\ |...|

.. class:: center

| |desunt|
|
| (Desunt multa in m. s.)
|
| |desunt|
|
| |desunt|


*Octavia...* Nupsit Margaris, ante hos dies, comiti
Emanueli, divinæ indolis et formæ puella. Digna
erat quam amaret Robertus, et ignovissem, puto,
si amasset.

*Tullia.* Et si læsi scirent ignoscere Amores.

[pg 308]
*Octavia.* Incredibili superat sagacitate et solertia
matronas omnes, vel ætate provectiores et æquales
pulchritudine, vel celeberrimas forma. Sed ea est
humanitas, affabilitas, bonitas, in magna fortuna, in
eo splendore, ut omnium ore laudetur. Has, Hercle!
Ludovicus Vives, dicendo et docendo virtutes, ut et
primas patrando voluptates, instillavit teneræ. O natam
feliciter, vestris sub stellis, o Apollo! o Venus!
Margaridi et Roderico multus litterarum amor; et favit
genio et ingenio, magna cum cura, Catharis Herrera
mater. Erudiendos credidit hominum nostrorum
longe doctissimo Ludovico. Placuit præceptori vehementer
puella, et efflictim amavit. Pudebat virum
magnum, sed et juvabat; et nolebat et volebat. Quid
faceret? Amant etiam qui nolunt, immo quas nolunt:
libera non est amoris optio. Aberat mater; timebat
nihil natæ, nec a Ludovico cavebat. Solam domi reliquerat
soli, et in ea regnabat domo venerabilis vir
miraculo litterarum. De humani corporis structura
forte edisserebat; incidit ut de corde doceret. «Hæc
est,» dicebat, «hominibus mirabilis omnium
sedes affectuum; hic amor nascitur, hic odium.
Hinc originem ducunt mala et bona; hinc strages
et cædes, quibus humanum, ante diem, genus
vi perit illata; hinc sexuum, per amorem, affinitas,
qua crescit et propagando sobolescit. Præstare
putas amorem odio, Margari?—Nec sane odii,»
respondet, «ad hanc diem, nec amoris agi me sensi
malesuadis consiliis, quæ bona et pura sum.—Sed
ad eam,» refert Ludovicus, «pervenisti
ætatem, in qua profecto cæco incalescunt igne
[pg 309]
venæ bene valentibus. Atqui optime vales. Et
amas, noli erubescere, Emanuelem comitem,
adolescentem suavissimum. Amas, Margari, amas,
et gaudeo.—Amo,» reponit, «quem mihi
mater optima legit maritum; si negem, mentiar,
quod alienissimum a moribus, quos infudisti,
meis.—Enimvero,» subjicit Ludovicus, «amabis
præterea nihil, odio me habebis?—Non habebo,»
ait illa, «et amo te vehementer; ingrata
sim, ni amem.—Ergo si et ego te tam pulchram,
tam ingeniosam vehementer amem,» infit Ludovicus,
«probro non vertes?—Non vertam,» respondet,
«gratias agam, et olim, faveant Superi! referam
diligenter.» Dum diceret, supervenit Rodericus;
mutat sermonem Ludovicus.—«Affectuum
(passiones vulgo vocant),» inquit, «in
corde quædam velut est officina, et in medio cerebro
mens sedem habet. Pars est compacta;
glandulam pinealem dicunt. Omnia mirabiliter.
Evolant perpetuo illuc e corde subtiliores sanguinis
scintillæ: spiritus vocant, et sensuum ope et
opera, ut e re est, consulta mente agitant et movent.
Quos temperat mens affectus, probat virtus
et honestas; rebellantes et perduelles damnat virtus
et honestas. Quis damnet bonus, odio haberi
a quibus injuriis afficimur et contumeliis? quis
non laudet, laudari et amari, a quibus amamur et
augemur beneficiis?—Intelligo,» reponit Margaris
subridens; «nec erit quod merito jure ingrati
unquam animi vitio insimuler, si mea me spes
non fallit.» Postera die cordis et cerebri, atque
[pg 310]
pectoris extima et intima, velut ob oculos eruditæ
puellæ, longa narratione, posuit.—«Sed, quæ
tam prope abes a nuptiis,» inquit, «divina Margari,
tua, per Venerem! interest, situm, figuram,
et munus partium nosse, quarum præcipuus et
suavissimus in sacris Hymenæi usus mortales
æquat Immortalibus. Nam et viri et fœminæ, voluptate,
quasi mercede objecta, impelluntur ad
nuptias.» Libere exsequutus est, prurienti sermone,
pruriginosam hostiam. In propatulo vidit
nudum Margaris Hymenæum et arsit. Urebatur
puellæ pectus nova libidine. Agnovit Ludovicus virginis
amentiam, et ipse insaniit. «Qui tibi,» dicebat,
«heros heroidi virginitatem eripiet, excutiet,
næ, Margari, Jove mihi videbitur beatior. Quo
pretio veniisti, Dea, mortali? Quæ merces in
terris tanti boni? Me infelicem!—Melius Dii et
ego,» refert illa, «favebunt Superi, et favebo.—Fave
tu, Margari,» ait Ludovicus; «si faveris,
favebunt Superi, vel nolentes.» Erubuit virgo,
et obmutuit. «Nempe, quæ nequidem vis verbum
dare, quid a te sperem miser?» subjicit Ludovicus.—«Verba
non dabo,» reponit Margaris;
«sed quid vis me facere?» O forma! o juventæ
flos! suspirium misit.—«Me Superis æquas,»
infit Ludovicus. Silebat puella, et oculos tenebat
solo fixos. Eburneos tegebat humeros amiculum
bombycinum aurea innexum fibula; præter indusium
interius, nihil erat vestimenti. Liberum pectus,
libera ad mammas via. Veneris œstro percitus, et
hanc et illam prehendit impotens parvam, marmoream,
[pg 311]
micantem: hymenæo libat basio.—«Quid
id vero est?» ingemit virgo; et uberes rigarunt
lacrymæ ora.—«At enim odio tibi sum, dea
mea,» dicebat Ludovicus.—«Non es,» respondet,
«sed nolo dare.—Non tamen pugnabas,»
subjicit Ludovicus.—«Nolo etiam negare,» ait
illa.—«Quid tibi vis, cara virgo?» dicebat Ludovicus;
«nec dare vis, nec negare; negas sane, si
nec vis dare.» Et æstuantibus verbis calidas miscebat
basiationes.—«Nam si dederim,» inquit
Margaris, «meretricium id erit obsequium; si negaverim,
improbe ingrata sim.—Intelligo, intelligo,»
exclamat Ludovicus; «vis, si vir sim, vim
inferam; non vis, quæ casta es, vitium offeram.—Ad
hanc diem,» reponit Margaris, «ne turpis
quidem cogitationis umbra animum meum attigit.
Non puriores solis radii, quam mihi mens et
anima.—Scio,» ait Ludovicus, «purissima es
puritas.» Dicens amiculum et castulam, solutis
fibulis, amovet; male pudorem, quæ supererat,
tuebatur interula linea, nubecula. Flebat Margaris:
nihil contra conabatur. Erat in angulo lectus, humilis,
unius capax, sericeo opertus vellere nigro.
Abigit illuc, pedo minax Venereo, oviculam intremiscentem
Ludovicus. Dianæ carior non ita fuit
pastor ille ab Amphryso.—«Ergo sede in lecto,
dea mea,» ait. Sedit. Post collocat resupinam in
mediis castris (sic thorum vocabat); «nam hoc modo
bellum geritur, conseritur pugna,» dicebat.—«Me
miseram!» ait Margaris. «Parce pudicitiæ;
si amas, parce pudori. Quid feci infelix? Quid tu
[pg 312]
vero non facies? Vere perii.—Faciam sane,»
respondet Ludovicus, «Superum ut invenias vitam
in amplexibus meis, ego in tuis.» Interim revolverat
interulam ad summum pectus. Patuere sexcentæ
venustates, apparuere libidine furenti mille
Veneres. Ad miraculum pectus, alvus, femina, pulchra
quæque. Intumescebat molliter libidinis agger.
Rimam, qua iter ad cœlos, non videres: lineam
diceres Apellis ductam penicillo, qua Protogenem
vicit. «Nunc cernendum bello,» ait Ludovicus,
«cui dederint Amores imperium hujus arcis. Et
ecce produco e castris meas omnes copias.» Demittit
subligaculum, et arma intentat virilia prætrepidæ
virgini: scilicet arrigebat magnifice ad pollices
novem; sed crassitudine exsuperat.—«O mater!»
exclamat Margaris, «me putasses, cara mater, huic
fati obnoxiam indignationi? Me consceleratam!
Jam nulla sum.—Nugæ! meræ nugæ!» inquit
Ludovicus. «Macte animo, dea; laudabis, scio, et
triumphabis, gaudio delibuta summo.» Miratur
femina, potiorem et sacram libidinis partem. Attrectat
pubem, crispam, sericeam, quam videbatur
ipsa sibi Venus suis nevisse manibus. Discidit bibentibus
Venerem oculis; diducit cadurda, igneam
tentat solers rimam micanti digito. «Suo sub purpureo
flore,» inquit, «recubantem video pulchram
virginitatem. Euge, virginitas! Quid enim
vero sedes istic, iners et otiosa? Apage, inter
ineptos laus inepta! Quid heram fatigas meam,
hostis generis humani, violatrix perpetuitatis, fraudatrix
amorum? Moriere, cæsam mactabo.» Nec
[pg 313]
mora: effusus in gremium puellæ, nervos contendit,
spiculum vi mittit. Diffinditur tenera et delicata;
infremit, suspiriumque dat altum et clamorem
sonorum. Nam irrumpit impetu, non leni irrepit
illapsu in adyta Cupidinis fervidus Hymenæus. Læta
gestit intro Cotytto, et salaciam movet. Quid plura?
Virgo cæditur pulchra, reviviscit pulchrior mulier:
facta est uxor. Subagitabat acerrime Ludovicus;
illa nec commovebatur, nec quicquam conabatur.
Diutius tamen temperare non potuit sibi a favore.
Subinde mittit gemitus, sed quales amat cevens
Amor, crebros, anhelos; patrantes attollit oculos, et
marmoreas vibrat nates amens. «Deficio,» inquit;
«quid id est intemperiarum? exeo ex me.» Dum
dicit, longo resolvitur effluvio. Sensit resolvi Ludovicus,
et favit. Venus bona! cum cogito, mea Tullia,
tot voluptates, accenduntur cæco mihi æstu intimæ
medullæ. Nunquid et tibi?

*Tullia.* Insanio, inepta; perge dicere. Places mirifice
hac fabula.

*Octavia.* Concussiones redintegrat spissas et rapidas,
indulgens læto operi maritus. At post paulo
colliquescit ipse, et delinificis libidinis rivis puellam
mulcet in abdita pruritus vena. Furit Margaris; restagnanti
mergitur pudor omnis voluptate. Osculatur,
amplectitur; hac illac brachia, crura, tibias, lumbos
jactat impotens: sic solent quos adurit febris in
lecto ægros. Nam, qui cevent et subant amantes in
lecto sani, ardent et febri, o Amor! sed tua irrequieta
et tamen placida. Uno omnia verbo, Tullia.
Voluptatem alteri creavit alter, quæ summa est
[pg 314]
etiam Jovi et Junoni Diis summis. Optime Ludovico
cessit: non melios Senecæ navanti Agrippinæ operam,
non melius Nasoni Juliam Augusti subigenti.
Quid rides? immo non melius unquam Lampridio
tibi anhelanti et sudanti.—«Hoc præludio initiata
es, Margari, nuptialibus sacris,» dicebat Ludovicus.
«Nam crastina die, pactis nuptiis, confliget
Manuel tecum, nova nupta, vero duello. Nunc
sane hominem tulisti, cara Margari; asellum vero
feres. Adolescentem, cetera optimum et suavissimum,
vocare equidem solitus est Onosandrum
Rodericus patruus. Arrigenti increscit mutinus ad
pollices quatuor supra decem, monstrum! et intumescit
ut mulis videmus.—Monstrum scio,»
ait Margaris, «et monuit periculi Justina. Cruciabor,
sed et dixit successuram cruci duplo majorem
voluptatem. Videbo.—Et bene se res habebunt,»
reponit Ludovicus, «nam habilissimum tibi corpus.
Sed animo fer forti et constanti ferendum quicquid
erit.—Et feram,» ait, «nam sororem Justina
esse dixit sibi exilem et gracilem, nupsisse
tamen viro membrosiori» (ut dicere solita es,
Tullia) «æquo et equo. Sed tu mihi, Ludovice,
mirifice placuisti; non ita placebit Manuel, ne
dubites.—Et places unice mihi, regina mea,»
refert Ludovicus. «_`Nihil præterea habeo` in vita
quod cupiam, si te habeo.—Habebis, dum
vixero,» reponit Margaris; «præoccupasti amores
meos: auferet nullus homo, nulla ætas.—O me
beatum!» ait ille. «Absint bona omnia, desit
favens fortunæ aura: adsis tu sola, mihi satis erit
[pg 315]
opum, satis bonorum.» Suaviis dicens lacessebat
repetitis puellam; pugnabat et redditis puella basiis.
Concurrebant et hinc et illinc resurgentes ad libidinem
animi. «At enim volo qualis esse debeas
mihi, _`qualis marito,» ait Ludovicus, «nescia` ne
sis, Venus mea, felicitas mea. Coronis id erit
aurea monitum multifariæ eruditionis. Principio,
suasum habeas tuo in te repositam esse, marito
suam felicitatem; tuam tibi in me. Si suasum
habebis, feres mariti amorem; optabis, ardebis
meum. Libera sint inter nos voluptatum commercia,
joci, lusus, libidines. Exige pudorem cum
mecum eris, pelle metum. Sed colludenti cum
marito summa sit pudoris, qualem matronas decet,
cura; sciat pudere te patientiæ, pudere obsequii.
Pudeat atque adeo et mariti. Metu et pudore
coerce motos sensus, et frena libidines. Sentiat
cui omnia in te fera licent connubii lege, vere
nihil per te licere. Sed si me amas, non sines,
prima alterave nocte, cupidum beari juvenem
pleno gaudio: id mihi erit instar pleni gaudii.»
Addidit et alia multa, et basiationes innumerabiles.
Incaluere. «Viden,» dixit, «mea Margari?» penem
jactabat rigide tensum. Offusus est rubore puellæ
vultus, et quid subrisit pruriginosum. «Eloquere,
Hercle! quid judicet amicæ mens Margaridis de
amica fieri mentula? Eloquere, sed libere, sed
meretricie.—Volo,» reponit cachinnans, «quæ
coram puella tua tam insolenter gerit se, et pudori
facit injuriam virgineo lasciviens, tenebricosum
trudi in carcerem.» Tollit cachinnum.—«Enim
[pg 316]
vero trudetur,» reponit Ludovicus. Acquiescit
ultro pulchra mentula sententiæ, amore
pœnæ. «Veni in carcerem, superba mentula, veni,
serva pœnæ.» Volens subit illa suoque nisu in
cæcum cæci amoris carcerem. Cetera quis nescit?
Lassi requievere ambo.—«Moriar,» dicebat libidine
Margaris amens, «ni te ipso plus Amore
amem! Nempe tam pulchra in rerum natura edocuisti,
quo laudatior fierem; et nunc usum edoces
vitæ, usum mei, quo sim beatior. Nollem participem
fieri unquam Manuelem tuæ voluptatis, si
quam a me cepisti. Uni vellem addici tibi, nulli
præterea homini. Sed omnium quæ mandasti,
faciam scias fuisse memorem.» Rem facete inficetam!
Cum perducta est ad genialem thalamum,
dixit caput sibi dolere.—«Sane,» refert mater
ridens, «et dolebit ante horam, mea ni me spes
fallit, pars ludicra vero dolore. Nam quid fictum
prætexis dolorem amentiæ tuæ, nata? Petiisti a
marito hanc condonet timori tuo noctem? Te
stultam! sed enim quid times, vecors? Discindet,
non occidet. Junior eram quam es, quum passa
sum graviora quam feres. Duodecimum non
excesseram annum; bene habui. Obsequere marito,
bene habebis.» His dictis, reliquit nudam in
lecto. Sed sericeum induerat sibi subligar, et ab
omni consuerat parte, ne qua ad se via esset hymenæo.
Venit Manuel, osculum dedit indignanti:
manabant lacrymæ.—«Quid fles, mea libido?»
ait. «Invides mihi meam felicitatem?» Jubet servos
abscedere, cereos vetat exstingui; post expansis
[pg 317]
puellam ulnis complectitur resupinam. Pugnat illa
et refugit. Arrigebat exutis adolescens vestibus; vidit
puella, vidit et lethum. Horruit. «Nam intimos,»
dicebat apud se sibi, «transadegisset vulvæ sinus;
perfregisset viscera! sed in tuto sum.» Subinde
attrectat Manuel mammas, quales optasset sibi
Venus e concha nascens. Repugnabat. Post interfemineum
et femina petit: loricata invenit. Miratur,
indignatur, subirascitur. Quid faceret? consilium
capit ab ira.—«Quid vero sperabas opis ab hoc,»
ait, «genere munimenti?» Et momento perfringit;
nec vi multa opus: fefellerat Justina dominæ ineptam
malevolentiam. Conqueri Margaris, et succensere;
conscendit Manuel.—«Quid me vexas,»
aiebat illa; «vitam adimes priusquam pudicitiam.»
Pugnis petebat anhelantem; nihilo tamen minus
urgebat opus, amantis furore. Et aperuerat, post
concertationem, ad summum bonum viam: prope
aberat a victoria. Mentis impos illa, cum sensit
deficere vires, unguibus impactis impetum facit in
ora incubantis, et fœdat vulnere. Tunc ad rixam et
ad iras ventum. Exscendit e puellæ veredo indignans
adolescens; fugit e lecto puella. Alter alteri
infensus. Audiit mater et accurrit ira sævientibus.
Vidit in angulo sub aulæo latitantem natam, et ad
thori interius latus inspectantem in speculo læsam
faciem generum, et frigida lavantem. «Bona Venus!»
exclamat, «quæ hæc est hymenæi facies?
quæ sunt intemperiæ? Siccine, o fili! o nata!
nuptias facitis, et amatis alter alterum? Quid
video?—Non uxorem dedisti, dulcis mater,»
[pg 318]
refert Manuel, «tigridem dedisti. O Hymen! qua
fati libidine, quæ ante horam puellarum flos erat
delibutus, mutata repente est in sævam tigridem?
Certe nullo meo facto. Vide, mater, quibus faciem
notis inscripsit.» Excandescit matrona:—«Agedum,
excetra,» ait; «ubi natam deposuisti meam,
dulcem, obsequentem, bonam? Certe non es. Sed
impune non feres; pœnas dabis.—Natæ ignosce,
mater,» inquit Manuel; «ignosco ego uxori vir.
Malim emori, quam ab ea si quicquam exegeris
pœnæ, quæ anima mea est, quam perdite amo,
vel ingratam.—Quid vero ais, improba et vesana?»
refert mater. «Quid respondes?—Peccasse
fateor, mater, et vehementer pœnitet,»
infit Margaris. «Veniam peto supplex. Ignoscite
huic furori, qui meus non fuit, sed fati.—Et
ignosco,» subjicit Manuel. «Sed quis ego sum
qui ignosco reginæ meæ? Si vero quid ego deliqui
in te, nollem dictum, nollem factum.» Fregit
protervam liberalis sermo Margaridis contumaciam.—«Sine,
mater,» inquit, «reconcilier cum
marito mea opera, non tua. Placabo, spero; redibo
in gratiam. Abi, amabo, cara mater. Vis prostem
nuda oculis tuis? Obsequar jussis tuis, obsequar
mariti aut libidini, aut amori.\ _`—Ergo exeo,
nata,» reponit mater. «At tuo` vide fungare officio,
ut conjugem juvat, ut honestam decet.» Illico
in complexum mariti, ut erat nuda, volat ingenuæ
puella indolis. Osculatur, veniam petit.—«Agedum,»
inquit, «quam voles ultionem cape a rea,
dulcissime Manuel; nullam deprecor.» Fovet ille
[pg 319]
suspirantem in sinu.—«Quam vero,» ait, «si melior
sim quam fuisti, capere velim, præter oscula
et florem juventæ?» Demum sistit ad marginem
lecti amantem et amentem. Omnes legit oculis
omnium venustates membrorum. Laudat, miratur,
stupet. Invenisset in una Zeuxis, quam in pluribus
quæsiit, summam pulchritudinem, et Venere dignam.
Attrectat mammas, pectus, femora. Lubrica nates
manu tentat, et bonam partem. Consentiebat Margaris;
nihil negabat, et tantum non dabat. Incalescit
aspectu adolescens, incenditur tactu. Omnia delectant
et gaudiis implent, quæ qualia sint non assequatur
excogitando qui non amat aut non amavit.
Surgit interim mentula ad præcipitanda gaudia.
Moræ impatiens, exsiliebat, subsiliebat. Admoverat
Manuel puellæ lævam: impalluit, et gemitum misit.
«Hæc te assurgens, ut vides, suavissima Margari,
et inflammescens,» ait Manuel, «de meo in te
amore, cui nihil potest adjici quo major fiat, mox,
mox, hera mea, faciet certiorem in intimis præcordiis.
Depluet omnes tibi voluptates: post
paulo amabis, nec dubites, et Venerem et me.
Certe hac somnum nocte non videbis, sed Jovem
videbis. Multam ad lucem saltabimus hilari tripudio,
cum Venere et Hymenæo, choream ducente
Priapo. Res vero agetur intro festiva in spelæo
insontis vulvæ» (medium induerat digitum). «At,
cara Margaris, cor meum, lux mea, mitte te in
lectum et compone duello. Fave Veneri, tibi ut
faveat.» Erubuit virgo et suspirium dedit. Momento
resupinam occupat, telum vibrans quale Omphalem
[pg 320]
Hercules, contentis, ut maxime potuit, nervis,
in teneram adigit. Nec compages resistit, vi
arietis disrupta est impacti. Alte infixum est telum,
et hæsit. Clamorem edidit virgo. Erat ad thalami
fores mater: ut audiit, ut sibi placuit! «Perge, mi
gener, perge,» inclamat alta voce. «Ulciscere injurias.
Nulla te tangat miseratio; scias te maritum,
sentiat se uxorem.» Repetit Manuel hoc animosior
classico pugnam; repetit et vociferationem puella.
Demum in misellæ viscera, diro fulminans nisu,
telum abdidit.—«O mater!» clamat Margaris, «o
mater! fer opem. Ecce emorior, mater!» Nequicquam
fletibus miscebat querelas. Amoris fervebat
opus adolescenti; fervebant motitatione celeri et
spissa crispantes et ceventes nates. Ejulabat puella.
Manabant ex oculis lacrymarum rivi. Comprimitur,
permolitur egregie. Subinde sensit e subagitantis
mobilibus lumbis ferri impetu in sitientem vulvæ
lacum torrentes libidinis rivos. Summa vi irruens
adigit ille altius telum; incusso contremuit vulnere
puella. Gemendo vocem sustulit; nec hilum mota
est ad libidinem. Defecit adolescens. Intrat cum
Justina ancilla mater: senserat resedisse furores;
silebat Margaris, lectus non perstrepebat, silebat.
«Nunc agnosco, Margari,» ait, «prolem meam. Reddidisti
mihi natam, cum uxorem viro: gaudeo.—O
mater!» inquit Margaris, «virum non dedisti.
Hominem putabas, mater, cui noveras partem
esse aselli?» Risit mater, risit et Manuel.—«Et
hæc aselli pars,» respondet Catharis, «apte,
nata, convenit puellæ parti. Spera: caro emenda
[pg 321]
tibi erat (sic Amores voluere) voluptas summa.»
Tunc duas virgini dedit nuces saccharo conditas,
quatuor Manueli. «Nam tibi, mi gener,» inquit,
«reficiendæ vires; et nervis opus habes.» Componebat
interim lintea disjecta et turbata. Justina ingemiscit.—«Quid
ingemis?» ait Catharis. «Quæ
hæc est pernicies?—Vide, domina,» inquit Justina,
«crudelem virginis tuæ cædem.» Multo videt
sanguine conspersum linteum.—«In virgine rubra,»
inquit, «video virginem meam castam et
puram. Et melius in cæsæ virginitatis strage natam
agnosco.—O mater,» ait Margaris, «pollicita
eras nuptias, et mihi et tibi sperabas nuptias:
laniena fuit.» Osculum dedit mater.—«Forti,»
ait, «sis animo, et eris, quæ memor officii eris. Et tu,
mi gener, fortiter feri, et feries fortiter, qui amas
et juvenili polles robore.» Post exiit. Complexu
puellam fovet Manuel.—«Da veniam, hera,»
inquit. «Pugnandum sic fuit heroi tuo, tecum heroide
sua, et in castris tuis pugnanti.—Et do,»
respondet. «Dolorem intulisti per amorem. Non
ita, si minus amares, graviter præliatus esses. Sed
et habeo quo me consoler:

   | »Referemus ambo nocturni vulnera prælii.»

_`—«Coiverant ante in nobis,»` respondet Manuel,
«animi quam corpora. Sed, uxor mea dulcissima, si
me amas.....—Dubitas te amari?» interrumpit
Margaris, «marite suavissime? Si dubitas, enecas.—Enimvero,
si me amas, quicquid voluero,» reponit,
[pg 322]
«accommoda desideria tua meis libidinibus:
accommoda et corpus istud Dionæum, pulchrum,
vegetum.—Faciam,» respondet, «et gratificabor
voluptati tuæ.» Sic ictum fœdus.

*Tullia.* Per Venerem Adonidi subantem! sedes est
Amori regia genialis lectus, in quo vir et mulier
cubant. Regnat in ea sede summo Amor imperio.
Nam, cum arrectam intercepit manu mentulam, et
pro sceptro candentem jactat, et minio rubentem,
omnia parent; etiam dissidentium corda parent.

*Octavia.* Roseis in labellis legebat suavians odoros
Manuel ambrosiæ rores. Sic, in Hymetti montis,
thymo et floribus circumvolitantes legunt apiculæ
mel et favos, cœlestia dona. Exsugebat mammarum
suaveolentia fraga. Marmoreas et micantes levibus
mulcebat alapis nates. Cunnum, inducto indice, sollicitabat
subactum, et pavido indicebat bellum. Novos
ebibebat ignes. Ignescere cœpit et Margaris. Intumescit
generosa mentula, et subsultat. Impulit in
puellam, ac si eburnea esset, rigidam; ac si fulmen e
cœlo missum, candentem. Risit Margaris, animos
capiens ab insultu.—«Ergo nullæ tecum, mi vir,
induciæ?

   | »Bella mihi, video, bella parantur, ait.»

—«Amore ardeo,» inquit Manuel; «compara te
pugnæ, Amazon mea Penthesilea, aperi Venereum
campum. Dubitet Venus cui laurea debeatur: sit
[pg 323]
inter te et me in suspenso et in incerto victoria.»
Insilierat in puellam: primo alterove concussu
immerserat mentulam in Hymenæi venam. «Hic,»
ait, «cibus est Dearum; bene est, vorasti; cœnabit
opipare jejuna, et famem sedabit Dearum
cibo.» Subagitat, nec Margaridi male erat. Se
etiam momento sensit moveri ad libidinem. Dat
suspirium venienti prurigini, et osculum ceventi
Manueli. Ille concutit, _`et vi urget. Mox` largo deficit
puella effluvio, ægre animam reciprocans sub acri
equisone, dum currit ad metas. Deficit et post paulo
Manuel, Venereo irrorans opobalsamo. Repente mutata
est in aliam Margaris: lumbos sustulit, osculatur;
amplexatur; iterum diffluit libidine; mirata
est se tam cito et tam longe e pudicitia descivisse.
Fraudem factam sibi credidit; Veneris cunnum sibi
inscienti cum suo esse commutatum credidit, non
suo his esse usam in ludis credidit. Nesciebat se tam
salacem: nam, intra novem horas, decem peregit
suo in agone cursus, indefessa. Ab ea nocte libidine
furit. Quærenti Ludovico ut marito tam mirabiliter
mutoniato sufficeret, respondit sibi quidem maritum
non sufficere. Itaque nullam noctem, nullam diem
cœlibem duxit. Noctu Manuelem, diu Ludovicum
bellando confecit exsangues. Ante duos tantum dies
cœpit Veneris pigere; matrem rogavit liceret, seorsim
a viro, aliquot per noctes cubare viduam. Tam
forti athletæ negavit esse se parem. Obtinuit mater.
Nuptiis (nam mater retulit) male dicit; virginum
innocentiæ et quieti bene dicit. Ride, Tullia: per
innumeras fututiones ad pudicitiam rediit.

[pg 324]
*Tullia.* Commoda via! ah! ah!

.. class:: center

| |desunt|
|
| (Desunt multa.)
|
| |desunt|


.....«Et hic me error,» dicebat, «impulit in amorem.
Credebam bonam, ursa est; castam, lupa est.»
Mutata igitur mente, etiam mutavit amores. Suis
Joannem reliquit intemperiis procacem, libidinosam,
impudentem; ad Clementiam convertit animum
et amorem, bonam, honestam, ingeniosam.
Placuit excellenti matronæ præstans juvenis. Sed
volebat amorem Clementia, voluptatem nolebat.
Volebat diligi, nolebat subigi. Contabes cebat Padillius
mentis ægritudine, et ferebat moleste Clementia
amantem perire; solabatur, ut poterat, dictis
et officiis. «Si me amas,» inquiebat, «scelere
non contaminabis. Amasti quod bona essem,
quod casta; non amabis, si bonus es, cum malam
scies et impuram mutatis moribus. Antepono
sane honestatem caducæ huic vitæ; non vivo,
si honesta non vivam: satius est mori. At tu (quod
alii vulgo non solent homines stulti et spurcitiis
inquinati), ama ingenium meum, ama mores.»
Dictis miscebat oscula, sed sicca, sed frigida, qualia
Philistæa Socrati fratri.—«Vis me mori,» reponebat
Padillius, «sævæ probitatis tuæ victimam?
Cadam lubens. Nam quid honestatem prætexis
crudæ sævitiæ? Scilicet putas amantem honeste
posse occidi?» Cum nihil proficeret precibus et
[pg 325]
querelis, incidit in morbum. Judicavere arioli medici
lethalem. Abdita causa, dubii quibus opi essent remediis,
imprecabantur Jabalum arti suæ nugatoriæ.
Flebat Remundus cognatum tam præclari meriti in
ipso exstingui juventutis flore; flebat Clementia,
quæ se sciebat juveni intulisse lethum. Vult Remundus
ægram invisat: nam de Clementia, dum vi
morbi conflictatur, obmurmuraverat nescio quid, ac
si haberet quod cum illa communicatum vellet. Ut
videt coram adstantem et lacrymis rigantem ora,
subrisit moriens. E cubiculo jubet excedere qui convenerant.—«Non
tanti sum,» inquit, «divina
Clementia; quid mittis fletus? obsequor volenti.
Jussisti mori, et ecce morior.—Non jussi,» respondet
illa; «immo, si quid est mihi in te imperii,
jubeo vivas. Si non vixeris, vitæ miseram tædebit.
Curram ad mortem. Fugiens e vita sequar fugientem
me. Vive, mi Padilli, si mortem me non vis
oppetere, quæ tua, ut dicebas, vita sum, mi amor.
Habebis faciliorem: erit quod me laudes, et vitam.»
Osculum impegit; et eripuit fatis. Repente
recreatæ ægri vires, et vis morbi contusa. Recepit
pristinam valetudinem, et paucos post dies stetit in
pedes. Lætabatur Clementia et gratulabatur.—«At
enim,» dicebat Padillius, «promissa vita, revocasti
ab Styge, nec hactenus vitam vidi. Scis quo
me pretio redemeris a desperatione. Non amore
lucis lucem video: objecisti spem meliorem.»
Rogabat miseresceret, aut morti redderet. Eludebat
illa et vana spe lactabat cupientem. Aberat Remundus
ab octo diebus, et contigit a Carolo imperatore
[pg 326]
evocari Padillium. Legioni præfecerat imperator
optimus maximus juvenem generosi et ortus et
animi, quam in Italiam mittebat. Antequam proficiscitur,
convenit Clementiam: solam in cubiculo
invenit, et volentem nolentem opprimit. Conflictus
acer et quater repetitus; nox diremit duellum. Vide,
Octavia, quid honesta in muliere virtus possit, et
laudis amor. Postquam exiit Padillius, pœnituit
facti. Delictum vidit, quo corpus et animam inquinarat,
et exhorruit. «Quid feci scelesta? quid passa
sum infelix?» dicebat cum animo suo. «Væ
mihi! quæ a sublimi honoris gradu, in quo lucebam,
dejeci me præcipitem, cum alienæ subjeci
libidini! Væ impuratæ! Audebo cœlum suspicere?
Audebo lucem videre sceleris mei consciam, et
velle videri? Quo fugiam? Sed me misera non
fugiam! Ero ipsa mihi et contumelia et supplicium,
quocumque iero. O numen, honestas,
meum! qui me ferre potero, non ferendum catharma?
mortem facilius feram. Moriendum est.»
Morti se damnat. Reliquo die abstinuit cibo, et
noctem egit insomnem, collacrymans, gemens, ejulans.
Postera die venit Padillius: sedebat in angulo
Clementia; flebat, pugno tundebat pectus. «Mittite,
o Superi! dirum hoc in caput,» dicebat, «trisulca
fulmina. Levate aspectu luridi monstri cœlum
atque terras.» Ut prope factus est Padillius, siluit
et turbatum continuit pectus.—«Quid vero,» inquit
ille, «video infelix? Reddidisti vitam ut tolleres,
o vita mea Clementia? Quæ hæc est mutatæ
mentis malesana libido?» Voluit et verbis
[pg 327]
oscula addere. Torve respexit Clementia et indignans
repulit.—«Me incestasti nequitiis tuis, venefice,»
inquit, «et vivere vis? Emori satius est.—Si
morieris,» reponit Padillius, «habebis comitem:
ne dubites. Ergo, sic illudebas credulo?
Revocabas a morte, scilicet, ut crudeliori morte
perderes? At vide, spes mea, ad saniorem ni redieris
sententiam, ni cesses perniciem in te quamcunque
moliri, tuis ecce ego in oculis hoc me
pugione confodio.» Nudaverat pugionem. Metu
perculsa Clementia:—«Cave, cave,» inquit, «mi
Padilli, tale in te quicquam cogites: vivam. Et
bona promitto fide; sed nec tu negabis mihi quod
etiam flagito; ne neges.—Non negabo,» ait Padillius.—«Promitte
vero,» refert, «et jura te non
negaturum.—Promitto,» refert, «et juro per
Deos et Deas omnes. Si fidem fefellero, iratam te
habeam, dea mea; nam malim habere iratos Deos
et Deas omnes.—Volo deinceps,» reponit Clementia,
«amemus alter alterum affectu fraterno,
honesto amore.» Hæsit Padillius et ægre tulit.
«At enim,» adjicit Clementia, «nisi et tu volueris,
me letho das, crudelis. Nam haudquaquam me
amas, si negas, sed voluptatem tuam, improbus.
Nequicquam contra contenderis.—Te sospitem
volo,» refert Padillius, «o digna omni laude matrona!
Quandoquidem sic jubes, regina mea,
obsequor; legem accipio.» Ut, pulsis nubibus,
gratior solis redit facies cœlo sereno, sic, luctu deterso,
risit in Clementiæ vultu venustas amœnior.
Pransit libere et hilare cum fratre qui fuerat amans.
[pg 328]
Invasere tamen innumeræ ægritudines puellam,
postquam abiit in Italiam Padillius. Subinde gemitus
edebat, et fletus mittebat. Pudebat delicti, pudebat
et vitæ. At fidei quam juveni dederat memor, in se
nihil ultro tentabat. Quatuor post menses nuntius
allatus est in prælio ad Papiam esse interfectum, in
quo Franciscus rex captus est. Tunc cessit desperationi
omnis puellæ constantia. Contabuit intra paucos
menses immiti dolore; et demum, inedia consumpta,
misere extincta est. Expostulanti Remundo
cur ultro relinqueret vitam, relinqueret maritum a
quo non nesciret se tantopere amari, momento antequam
spiritum exhalaret: «Indigna sum,» respondit,
«tam bono marito; tu dignus es honestiori
uxore. Deliqui infelix in te et in me; ulta sum
vindex injurias tuas et meas: in hoc equidem laudanda,
quod, cum amorem novi me tuum non mereri,
morti sceleratam adjudicavi. Miserere et ignosce.»
Sub hæc defecit in mariti complexibus. In culpa,
Octavia, fœminam vides; in pœnitentia, heroinam.

*Octavia.* Jocaris, Tullia, serio non loqueris. Quis
heroida ausit vocare furentem puellam, quam cæcus
extra se desperationis turbo arripuerat? «Quisque
suos patimur manes.» Non duxere volentem fata,
nolentem traxere.

*Tullia.* Et etiam desperationi sua laus: cum de se
et de Republica desperare cœpit Cato, manus sibi
intulit. Et Catonem Stoici pro fortitudinis heroicæ
sacro numine coluerunt. Cum desperavit Clementia
se honoris posse diutius culmen, in quo sedebat,
tenere, contabuit. Digna est, meo quidem judicio,
[pg 329]
quam honestæ ut nos sumus colant pellices, quam
venerentur pro meretriciæ virtutis numine.

*Octavia.* Et timebat a marito sibi, si rescisset, et
metus animos dedit. Currerem ego ad mortem:
ferro aperirem animæ viam infamiam fugienti.

*Tullia.* Malim ego meis, quam mariti, perire manibus.
O hominum inhumanitatem! Arrogant sibi omnia,
nobis negant. Probro sibi putant verti (quæ insania!)
nostræ si libidini ignoverint, uxori si pepercerint,
cui parcerent leones. Cum captus est a Borbonio
et Lanoyo Franciscus rex, fusis in pugna Papiensi
copiis, lacrymis sinum, questibus cœlum implevit
puellarum longe pulcherrima Francisca Foxia. Rem
narrabo, Octavia mea, scitu dignam et miseratione.
Principi Mars militabat, Princeps Veneri; fortis
imperator Marti, fortissimus miles Veneri. Amabat
cingi sibi caput lauro et myrto. Erat, inter aulicos,
vir summo in Armorica loco natus, Joannes Castrobriandus,
cui uxor forma divina. Noverat Regis
mores, et mulierum ingenium. Expostulabant amici,
quod illis, quod Aulæ toti uxoris negaret adspectum,
ac si solem negaret. Puella, viginti nata annos,
unico mater partu, ætatem non læserat: si vidisses,
virginem dixisses. Causabatur animum uxori non
esse ex Armorica excedere, unum ne quidem passum.
Scribebat veniret, et Rex in hoc totus erat.
Nequicquam omnia. Et subirasci uxori simulabat
doli artifex. Dum forte it cubitum, excidit negligenti
pars annuli aurei media. Vidit qui a cubiculo erat,
collectam hero restituit.—«Mallem,» inquit herus,
«jacturam centum talentorum fecisse.» Suspicione
[pg 330]
assequutus est acris Rex ingenii quid id rei esset.
Corrupto cubiculario spe et pretio, ea arte et cura
fingitur similis, ut discrimen intercederet nullum, et
capi etiam a marito altera posset pro altera. Mittitur
uxori, ac paucos post dies, appellit Lutetiam læta, et
mariti petit amplexus. Stupet, et tantum non excandescit,
quod dictæ oblita legis advenisset non advocata.
Stupet et illa, et dimidium annulum promit.—«Aliud
quæris autoramentum a me?» inquit.
«Jussisti, cum mitteres, proficiscerer ad te. Absque
commeatu non veni. Accepi, et convenit hæc
pars optime, quam mihi servavi, annuli parti.»
Sensit ille sibi fraudem factam, et pressit dolorem,
ne fabula fieret. Postera die, Ludovica, Regis mater,
accersit ad se puellam: favebat ultro gnati cupidinibus.
«Nam,» dixit, «excellis forma et ingenio.
Quid latebas in regni angulo, mirabilis fœmina?
Deerat Aulæ id sidus.» Paucis omnia: Regi mirifice
placuit puella, et puellæ Rex; amantibus propere
cessit. Etiam non regnanti et in throno non
sedenti omnia cedunt Amori; cedet et regnanti
tetrica Minervæ virginitas. Ægre videbatur ferre
maritus, obmurmurabat, minitabatur. Igitur percussa
metu uxor non vivebat. Abditum animadvertit
dolorem Rex amans; abductam locat in tuto. Sic
ducebant festos dies alter in alterius sinu; sed Mars,
sanguinis avidus, placidæ hanc invidit Veneri laudem.
Paucos post menses Mediolanensibus Rex
infert bellum, animosior quam prudentior; cecidit
præceps e summa felicitate, capto ad Papiam et in
Hispaniam perducto, miserabilis puella. Quid consilii
[pg 331]
caperet, ad fœdam reducta inopiam? Cepit a
desperatione. Perituram egerunt Eumenides ad maritum;
nam intervenerant affines placando. Non
Gallus, sed Scytha recepit in domum pallidam et
mœrentem, non in gratiam: ac si non uxorem reciperet,
sed veneficam et strygem. Cum nata et ancilla
includit cubiculo: nihil infelici præterea cum
mortalibus ullis usus aut commercii. Decessit vero
e vita nata infans, et secum abstulit moriens quicquid
reliquum supererat humanitatis in gladiatoris
pectore. Nondum decem transierant dies, cum intrat
ira furens. «Scis, adultera,» intonat, «quas mihi
inflixeris infamiæ notas immerenti. Damnasti ipsa
te morti cum deliquisti. Tædeat, hercle! te vitæ,
quæ, honore amisso, jamdudum vivere desiisti.
Nam vita vera est bonis honos. Moriendum est.
Parata ecce supplicio sunt omnia; ipsa eris? Aude
generosa cohonestare morte vitam, quam flagitiis
conscelerasti. Nec me flectere precando posse
putes: Acheronta prius moveris.» Satellites duo
et chirurgus carnifex aderant impio. Vociferans educitur
e lecto puella; et nequicquam Superum hominumque
obtestans opem et fidem, solutis brachiorum
et crurum venis, crudeliter morti datur. Meliori
digna aut fato aut marito, sic periit. Et hi sibi vertunt
laudi nequissimi lanii, quod in ursis et pardis,
si fieret, probro verterent hominum belluarumque
communi parenti Naturæ. Satis equidem, mea sententia,
generosæ esset supplicii puellæ pœnam meruisse
et sumi potuisse. Sed dum colloquimur et
confabulamur, cara Octavia, dies consumpta est.
[pg 332]
Crastina, si vacabis, plura. Vale, corculum, et me
ama si beatam velis.

*Octavia.* Nulla unquam Amor nocte tot attulit
mihi voluptates indulgens, ut hac tu die, cognata,
his tuis fabulis. Tecum, per sicca Minervæ cadurda!
malim esse sic loquente tota die, quam ipso cum
Amore tota nocte cevente. Vale, cognata.

*Tullia.* Lepidum caput! Vale, cognata. Si non valeas,
nulla sim! Vale.

*Octavia.* Vale et tu, Cotytto mea. Quæ si ingeniosa
non fuisses, silex essem. Vitam a parentibus
accepi, a te ingenium. Lutum est sine ingenio
puella.

*Tullia.* Sua si non surgat ab humilitate, fervido
animi conatu, dic, Octavia, quid fœmina abjectius,
miserius, inquinatius? Matula est vitæ particeps
immeienti concubino. Quid præterea? O sordes! o
dedecus! Nunc vale, et osculum da.

.. vspace:: 4

.. class:: center small

COLLOQUIORUM FINIS

[pg 333]


APPENDIX
========

.. vfill::

[pg!334]

.. cleardoublepage::

[pg 335]

.. image:: images/frons375.png
   :align: center
   :width: 100%
   :alt:

.. class:: large

(*Sequitur in Autographo Meursii De Laudibus
Aloisiæ Poemation: nec ausim dicere deesse nihil.*)

-------

.. class:: center

| DAN. HE\ :sup:`\*\*\*` B\ :sup:`\*\*\*`


POEMATION DE LAUDIBUS ALOISIÆ
-----------------------------

..

---------

.. vspace:: 2

..

   | Ingenium memorem an mores? o Virgo Toleti
   | Unica laus! Ætas talem non jactat avorum.
   | Te decimam vellent Parnassi culmina Musam:
   | Te peterent Musæ amplexu: te lætus Apollo
   | Ambiret mirans, interque Heroidas, unam
   | Umbrosis resonaret amans in saltibus Echo.
   | Hos audax potuisti animos afflare Pudori
   | Virgineo, et stabili timidum componere bello?
   | Non fugit ad Veneris nomen Pudor: impiger urget
   | Hostem insultantem verbis, et dira minantem.
   | Delicias tam culti operis mirata Dione
   | Decipitur, laudesque novas spe concipit ægra.
   | «Ite citi, ite mei, sed penna,» dixit, «Amores,
   | »Præpete, qua campos sparso Tagus irrigat auro;
   | [pg 336]
   | »Ad virides ripas festis celebrate puellam
   | »Lusibus, et duræ laudes inscribite cauti.
   | »Nostra vel ahenas animas incendere tela
   | »Illa missa manu poterunt; et vincula virtus
   | »Induet, et currus nostros captiva sequetur.
   | »O! nunc florenti quæ surgis odoreas regno,
   | »Te veneror, teneræ donum immortale puellæ!»
   |
   | Non tulit hos animos secum indignata Minerva,
   | Subridensque novas movet iras:—«Improba,» dixit,
   | «Hostiles sunt insidiæ, Venus improba; vanas
   | »Abjice spes; gliscens nec te deceperit error.
   | »An dubitas? Sunt insidiæ: tibi nectere pura
   | »Hos est ausa dolos impuræ virgo pudoris
   | »Illæsi; premit ense minax, et cominus instat.
   | »Insequitur victrix tua te ad spelæa subantem,
   | »Et spoliis acer bello inclarescet opimis.
   | »Ingeniosa tuis sub signis militat in te;
   | »Qua melius mentes fœdis dimoverit arte
   | »A vitiis, a te vitiorum gurgite cæco?
   | »Insanæ ante oculos, bene sana, libidinis æstus,
   | »Et scelera exponit putri manantia tabo,
   | »Sordesque Augeæ ex stabulis cœnoque fluenti,
   | »Et quos ausa furis scelerata in nocte furores.»
   |
   | Dat gemitus Venus, et suspiria ducit anhela.
   | —«Nos postquam,» dixit, «nudas videre sub Ida
   | »Excitæ Dryades, et lecto judice vici,
   | »Omnes una tuli crudelis Palladis iras.
   | »Quare odiis, non æqua movens, insurgis iniquis?
   | »Nam quæ culpa Deas forma si vincimus omnes?
   | »Perge tamen, Pallas. Quid tum profeceris isto
   | »Conatu, tecum ipsa vide. Sed futilis audes
   | [pg 337]
   | »Intentare minas? Speras excindere regna
   | »Posse mea, et lætos interturbare triumphos?
   | »Non facies.» Blande subrisit tetrica Pallas:
   | —«Sed faciet præstans,» infit, «virtute puella.
   | »Eruet hæc ætas, et luctus invehet ultrix.
   | »Quos lena et pellex dehonestas, Cypris, honores
   | »Fidenti eripiet: fugies sub Tartara mœrens.»
   |
   | O cœlo, salve, nova lux quæ surgis Ibero!
   | Qualis ab Eois ascendit Delius Indis,
   | Talis ab Occiduis Aloisia surgit Iberis:
   | Risusque et cantus, cum luce, per æthera late
   | Diffundit circum; suaves exhalat odores
   | Flora tibi, sidusque novum nova sidera cœli
   | Mirantur. Te laudis amor lucentibus astris
   | Inserit, et veri sublimes tollit ad arces.
   | O non herois, sed vere nobilis heros!
   | Quod Natura negat, sexum deponere visa es:
   | Namque ultra egrediens, animos curasque viriles
   | Induis, et tete ponens generosa relinquis.
   | Indigetem superis missam feliciter oris
   | Quis neget, et Phœbi cœlesti germine cretam?
   | O cœlo, salve, nova lux quæ surgis Ibero!

.. vspace:: 4

.. |cul377| image:: images/cul377.png
   :align: middle
   :width: 5em
   :alt: ~~~~~~

.. class:: center

|cul377|

.. clearpage::

[pg 338]


.. image:: images/frons378.png
   :align: center
   :width: 100%
   :alt:


TUBERONIS GENETHLIACON
----------------------

.. class:: center large

*Versibus senariis.*

------------

.. vspace:: 2

..

   | Quate, feriata Musa, rauca cymbala,
   | Raucosque ab usto pectore excrea modos;
   | Certent cananti gracculi et ranæ tibi,
   | Nec hæ, nec illi rancidos vincant sonos.
   | Et comice larvam indue, et risum move:
   | Tubero est canendus; quid moraris? incipe.
   |
   | Cum parturiret fessa mater pondere:
   | «Lucina Juno, fer bonam favens opem!»
   | Clamat. Gementis luridum in vultum exspuit
   | Aversa Juno, gannit et retro fugit.
   | Laverna venit: «Hæ meæ partes erunt,»
   | Dixit renidens, et manus lavit Styge.
   | Obstetricatur, ac cadentem suscipit
   | De matre. Prima vagienti basia
   | Impingit, ebria gaudio et spe præscia.
   | Venit Cotytto usquequaque pruriens;
   | Venit loquendi filius Maiæ artifex,
   | Catusque technas fingere, et cæcos dolos;
   | Et hac et illac pervolant species vagæ:
   | Simulatio, Fraus, Sanna, Spes, Perjurium.
   | Levibus micantes increpat alapis nates
   | [pg 339]
   | Procax Laverna; ringit, et plaudit sibi.
   | «Io triumphe!» clamat, et, saliens, citos
   | Tollit cachinnos. «O meum, puer, decus,
   | _`»O gloria,»` inquit, «ominer quid non tibi?
   | »Versutiorem nulle proferet dies.
   | »Seu moliendæ non timentibus neci,
   | »Seu invehendæ præpetim calumniæ
   | »Appellas animum, lauream nemo auferet,
   | »O laureatum nobilis verpæ caput!
   | »Cedant Sinones et Phrynonides futiles,
   | »Cedat et Ulysses, Sysiphus et cedat vafer;
   | »Arx tu mihi eris, unde, cum opus sit, petam
   | »Mea tela, fraudes, et tuas dotes, dolos.
   | »Sed sanctiorem moribus solers dabo
   | »Nusquam videri. Falle: sic tuto potes.
   | »Compone vultum, nam interest mores minus.
   | »Quis ibit ad te per tuas Symplegadas?
   | »Respectum habere credulus jactat? sapit?
   | »Non sapit. Obliquas annulus Gygis vias
   | »Non sic docebat, ut magnus te condocet
   | »Amor latendi. Quis fies, nemo sciet.
   | »O te, Lavernæ, puppe, dignum amplexibus!
   | »Assiduus aris cultor, et templis frequens
   | »Spectator aderis, et simul spectaculum.
   | »Erit sed intus numen Ambitio furens,
   | »Et Livor ater, ultionis et coquens
   | »Rabies medullas, et putens auri Fames.
   | »Colant inepti quod decet, tu quod juvat,
   | »Juvenis subunctæ naris, et dolis senex.
   | »Quid non tibi optem? quid quidem non ominer?
   | »Superes meis me versipellis artibus,
   | »Laverniones inter Heros unicus.
   | »Meumque numen sedeat in sinu tuo,
   | »In te Laverna me petam et peti velim.»
   | [pg 340]
   | Hiec sternuit; pedit puer: ita omen capit.
   |
   | Ridet Cotytto, plaudit et teretes manus.
   | Vultus lepore vivido floret nitens,
   | Oculi procaces excitent salaciam,
   | Vel dormientem, vel gravi stupidam situ.
   | Nudæ papillæ, nuda sunt et brachia,
   | Et femora ficta vivo e marmore et nive
   | Viva. Sed alvi qua latet timide abdita
   | Sexus honestas, sericum partem igneam
   | Male tuetur; lucidam nubem putes.
   | Animi libido suasit; amens improbe
   | Rapidis fatigat agiles artus motibus;
   | Œstroque cæco percita, ultro diffluit
   | Resoluta, et alba tabe conspuit femora.
   | —«Pulcher puelle,» dixit, «o gaudii apex,
   | »Certæque spei, laudis et cumulus meæ!
   | »Tu Bapta sacris arrigens stabis meis:
   | »Tu præeris ardens incita tentigine,
   | »Patieris et ages fortia unus fortiter,
   | »Cinædus et pedico longe acerrimus.
   | »Munificam habebis, per libidines meas!
   | »Me quoque. Subando nulla fregerit tuam
   | »Veneris repugnans fervidæ salacitas,
   | »Antica seu postica tecum misceat
   | »Prælia. Stupebit et lumbos tibi invidens
   | »Semper recentes, semper et votis pares
   | »Tuisque meisque, Lampsaceno cultus solo.
   | »Aciem retundet parma nulla spiculi;
   | »\ _`Stricti timebit olim` acinacis minas
   | »Senio sepulta Pyrrha, nec parces seni.
   | »Surges in arma bile salsa turgidus
   | »Penem, nec ulla vires hauserit Venus:
   | »Fessis virescet artubus robur novum.
   | [pg 341]
   | »Nec parce lumbis; ipsa venæ spiritus
   | »Haustæ refundam, virus et dulce ingeram.
   | »Nec, Hercle! parces, probe novi indolem.
   | »Tibi figuras induet miras Venus;
   | »Nec impotenti se negabit impotens,
   | »Vagæ negabit et nihil libidini.
   | »Fellabis, irrumabis, applaudam videns;
   | »Fellaberis vicissim, et irrumaberis.
   | »Cibo voluptas scelere crescet addito:
   | »Erit æstuanti dulcior quo turpior.
   | »Sed qui sinistræ dixerim nequitias
   | »Manus? Ut scelesta ludet! ut pro conjuge
   | »Præsto erit! inanem ut sicca pugnam conseret!
   | »Sed hæc sub umbra. Te superfusa teges
   | »Tuasque furias nocte; livor perspicax
   | »Istis hebescet artibus lusus malis.
   | »Frontem pudore pinge solers, non tuo.
   | »Pinges, et ecce gaudeo pictam bene,
   | »Et mentietur te probum vultus pudens,
   | »Et mentienti plebs dabit vecors fidem.
   | »Quid non tibi optem? Quid quidem non ominer?»
   |
   | Silet; puellus arrigit: ita omen capit.
   |
   | —«Meas tibi omnes ingeram plenis opes
   | »Manibus, Stygis spes, o puelle,» subjicit
   | Virgam coruscans auream Cyllenius.
   | «Linam dolosis dulce labris toxicum;
   | »Bibent loquentem; tinget et præcordia
   | »Cupidas per aures lapsa pestis intima.
   | »Inflexione vocis, usus ut feret,
   | »Apte cadentis, et miris ambagibus,
   | »Facies loquendo, quæ tibi sententia
   | »Stet fixa menti, nullus ut intelligat:
   | [pg 342]
   | »Mellitus ore, corde amaro felleus.
   | »Mentem Solones et suam belle minus
   | »Tenebricoso volverint silentio.
   | »Salus malorum, sed bonis eris scopus;
   | »Tibi damna, luctus et neces erunt malo.
   | »Fraudes peritus nectere, ut fidens virum
   | »Simulabis ater candidum! Misto virus
   | »Ut temperabis melle! Sparsis et rosis
   | »Suavique florum rore, ut aspidem teges!
   | »Et æstuabis interim pecuniæ
   | »Amore turpi, nec sitim sedaverit
   | »Pretiosa late et nota tempestas Tagi.
   | »Auspex sed artes ipse suggeram novas.
   | »Ibis dolosi furva per compendia,
   | »Sed tuta, lucri, me duce, ad summas opes;
   | »Quid juverit ille Jupiter tibi verterit.
   | »Ad genua supplex accides serviliter;
   | »Adblandiere, mimum agens scurriliter.
   | »Nil turpe duces quod modo lucro cadat;
   | »Relligio in arca, Numen in nummis erit;
   | »Fortuna socors ruet in amplexus tuos:
   | »Lenocinabor, teque viso pruriet.
   | »Nec deeris ipse tu tibi falsa artifex
   | »Miscere veris, seriis ludibria;
   | »Sic perspicaces in tuas plagas cadent,
   | »Etiam volentes, per meas præstigias.
   | »Habebis in te quod probem, quod æmuler,
   | »Sycophanta, leno, furcifer, fœtus dolis!»
   |
   | Ungues adunci pruriunt puero: capit
   | Sic omen ille. Gaudet Atlantis nepos;
   | Strepit Laverna rancidum quid succinens;
   | Mollis Cotytto flexiles lumbos agit.

.. |serps382| image:: images/serps382.png
   :align: middle
   :width: 8em
   :alt: ~~~~~~~~~~~~

.. class:: center

|serps382|

.. clearpage::

[pg 343]

.. vfill::

.. class:: center

   | :large:`PARISIIS`
   |
   | :small-caps:`Ex typis`
   |
   | :large:`CAROLI UNSINGER`
   |
   | Rue du Bac, nº 83

.. vfill::

.. backmatter::

.. topic:: Note de transcription

   .. |-->| unicode:: U+02014 >

   Pour la préparation de cette transcription ont été consultés
   aussi l'édition originale du 1660[?]
   *Aloisiæ Sigeæ Toletanæ: Satyra sotadica de arcanis amoris et
   Veneris (Pars altera: Veneres)/Aloisia Hispanice scripsit;
   Latinitate donavit Ioannes Meursius. V.C.*; l'edition du 1751
   *Joannis Meursii elegantiæ latini sermonis: Petri Aretini
   Pornodidascalus seu, de astu nefario horrendisque dolis, quibus
   impudicæ mulieres iuventuti incautæ insidiantur, dialogus*
   et celui publié à Londres en 1781:
   *Joannis Meursii Elegantiæ latini sermonis seu Aloisia Sigæa Toletana
   De arcanis Amoris & Veneris, adjunctis Fragmentis quibusdam Eroticis,
   Nova Editio emendatior, Pars I et II*.

   Les erreurs d'impression suivants ont été corrigées:

   - **p. X, note (I):** *Eclaircissements sur le
     » Meursius.»* |-->| |Eclaircissements|_
     [dans le livre "La Curiosité littéraire et bibliographique.
     Articles littéraires. Reproduction, extraits et analyses d'ouvrages
     curieux. Notices de livres rares. Anecdotes, etc. Troisième série,
     Isidore Lisieux, Paris (1882), p. 177"]
   - **p. XII, note (I):** *les Dialogues de Luis*\a |-->|
     |les Dialogues de Luisa|_ [*a* italique]
   - **p. XXI, l. -8:** qni Jovem non timebant. |-->|
     `qui Jovem non timebant.`_
   - **p. XXII, l. 16-17:** Machiavellum Florentinnm |-->|
     `Machiavellum Florentinum`_
   - **p. XXIII, l. 17:** triumphati nvirtuti |-->| `triumphanti virtuti`_
   - **p. 15, l. -3:** Totam me jam ocupas |-->| `Totam me jam occupas`_
   - **p. 32, l. 14:** Osculum impinge mibi |-->| `Osculum impinge mihi`_
   - **p. 58, l. -1:** quas imperas, deshonestat |-->|
     `quas imperas, dehonestat`_
   - **p. 81, l. 4:** patientiam comparabant Aderat. Virginensis marito
     |-->| `patientiam comparabant. Aderat Virginensis marito`_
   - **p. 90, l. -1:** !lle, ut pueri solent, |-->| `Ille, ut pueri solent,`_
   - **p. 122, l. -9:** Moves me ab libidinem |-->| `Moves me ad libidinem`_
   - **p. 130, l. 7:** sin nimus, videris |-->| `sin minus, videris`_
   - **p. 133, l. -2:** intra pauco dies |-->| `intra paucos dies`_
   - **p. 163, l. -2:** nu!la impatientiam libidinis solata est |-->|
     `nulla impatientiam libidinis solata est`_
   - **p. 176, l. -10:** Tibi dixeris hæc. |-->| `Tibi dixerit hæc.`_
   - **p. 201, l. 6:** Sic enim immortalitem |-->| `Sic enim immortalitatem`_
   - **p. 202, l. 11:** novæ impregnationis |-->| `novæ imprægnationis`_
   - **p. 229, l. -3-2:**  Post ef-effundit |-->| `Post effundit`_
   - **p. 236, l. 6:** Callypiges |-->| `Callipyges`_
   - **p. 242, l. -10:** Potsquam |-->| `Postquam`_
   - **p. 249, l. -8:** libididinem |-->| `libidinem`_
   - **p. 258, l. 16:** quiquid |-->| `quidquid`_
   - **p. 261, l. 1-2:** so rore |-->| `sorore`_
   - **p. 263, l. -3:** Vel perspicassimas fugiunt |-->|
     `Vel perspicacissimas fugiunt`_
   - **p. 274, l. 3:** Tullia, mea |-->| `Tullia mea`_
   - **p. 287, l. 13-14:** oppor-portuno |-->| `opportuno`_
   - **p. 314, l. -6:** Nihil prætera habeo |-->| `Nihil præterea habeo`_
   - **p. 323, l. 9:** et vi urget, Mox |-->| `et vi urget. Mox`_
   - **p. 340, l. -5:** Stricti timebit o lim |-->| `Stricti timebit olim`_

   .. |Eclaircissements| replace:: *Eclaircissements sur le
     «Satyre Sotadique de Nicolas Chorier, connue sous le noms d'Aloysia, de
     Meursius.»*
   .. _Eclaircissements: `l'article intitulé:`_
   .. |les Dialogues de Luisa| replace:: *les Dialogues de Luisa*
   .. _`les Dialogues de Luisa`: `bonne traduction:`_

   Latin douteuse:

   - **p. XV, l. -1** brevis gaudii aut spe aut gusto |-->| `gustu`_
     [*gustum*\=entrée de table, *gustus*\=dégustation] [l'edition 1660
     a *gustu*]
   - **p. XXIII, l. 5:** Non ocyus [*ainsi l'edition 1781*] |-->| `Non ocius`_
   - **p. 221, l. 6-7** `hymenæum iceamus`_ [*frappons le marriage*?
     L'edition du 1781 a *inceamus*. Plus véritablement: *ineamus* ou
     *cieamus*]

   Erreurs de grec (accents et erreurs typographiques):
   dans cette transcription ont été signalés les leçons qui semblent le
   plus probables:

   - **p. 14 l. -2:** αιδοῖον |-->| `αἰδοῖον`_
   - **p. 15 l. 2:** Εσχἀρα |-->| `Ἐσχάρα`_
   - **p. 23 l. -2:** ἀπό του κοννειν |-->| `ἀπὸ τοῦ κόννειν`_
   - **p. 29 l. 6:** γόνιμη, οὐρἀ, κριθἠ |-->| `γονίμη οὐρά, κριθή`_
   - **p. 29 l. 7:** τὐλος |-->| `τύλος`_
   - **p. 29 l. 7:** ραψη |-->| `ῥάφη`_
   - **p. 29 l. 8:** ἀφιδος |-->| veritablement `ῥαφίδος`_, mais
     peut-être aussi *ἄφιδος*, *ἀφίδος* ou *ἀφιδός*

   Les éditions du 1660 et du 1781 ont aussi plusieurs erreurs dans le grec
   et sont pas des bonnes références.

   Dans la transcription a été préservé l'usage
   (français) des guillemets pour le discours directe, en particulier
   répétant un guillemet » de rappel au début de chaque nouveau
   paragraphe. Le texte orignal a, cependant, plusieurs erreurs
   d'ouverture et de fermeture des guillemets:

   - **p. XXV, l. 11**: —»Pergam,» |-->| `—«Pergam,»`_
   - **p. 49, l. 15-16:** «Anima, Venus mea,» dicebat, »quam me
     |-->| `«Anima, Venus mea,» dicebat, «quam me`_
   - **p. 58, l. 6-7:** veredum hunc tuum» (cunnum ostendebat)
     »septem decursionibus subigere. |-->|
     `veredum hunc tuum» (cunnum ostendebat) «septem decursionibus subigere.`_
   - **p. 87, l. 15:** —»Nunc meum agnosco,» |-->| `—«Nunc meum agnosco,»`_
   - **p. 88, l. -13:** —»Memor ero promissi,» |-->| `—«Memor ero promissi,»`_
   - **p. 110, l. 12:** «loquere. »—Conabor,» |-->| `«loquere.—Conabor,»`_
   - **p. 112, l. 9-10:** Sub hæc, mater:—»Nata, |-->|
     `Sub hæc, mater:—«Nata,`_
   - **p. 112, l. -11:** «Ego sane,» dicebat, »huic rei assuevi |-->|
     `«Ego sane,» dicebat, «huic rei assuevi,`_
   - **p. 122, l. 14-15:** inquit, »«agedum.—«Quid agam?» |-->|
     `inquit, «agedum.—Quid agam?»`_
   - **p. 141, l. 7:** —«Momento faxo,» inquit, »dolorem |-->|
     `—«Momento faxo,» inquit, «dolorem`_
   - **p. 156, l. -10-9:** «tuaque interest sciri, Rangoni.—«Quid
     vero istud est?» |-->| `«tuaque interest sciri, Rangoni.—Quid
     vero istud est?»`_
   - **p. 167, l. 4:** cito fiet.« |-->| `cito fiet.»`_
   - **p. 195, l. -5:** «Nulli cedebam,» adjicit, »ex |-->|
     `«Nulli cedebam,» adjicit, «ex`_
   - **p. 279, dernière ligne:** —«Robertum,» reponit, »volo tibi |-->|
     `—«Robertum,» reponit, «volo tibi`_
   - **p. 305, l. 10:** —«Curabo omnia,» subjicit Juditha; »nec |-->|
     `—«Curabo omnia,» subjicit Juditha; «nec`_
   - **p. 315, l. 5:** qualis marito,» ait Ludovicus, »nescia |-->|
     `qualis marito,» ait Ludovicus, «nescia`_
   - **p. 318, l. -7-6:** —Ergo exeo, nata, «reponit mater. »At tuo
     |-->| `—Ergo exeo, nata,» reponit mater. «At tuo`_
   - **p. 321, l. -5:** »—Coiverant ante in nobis,» |-->|
     `—«Coiverant ante in nobis,»`_
   - **p. 339, l. 4:** «O gloria,» |-->| `»O gloria,»`_


.. pgfooter::